از آغاز مرحلهٔ پایانی نبوت، تأکید فراوانی بر تلاوت قرآن گذاشته شد. خود نام «قرآن» به معنای «خواندن» یا «تلاوت» است، و نخستین آیهای از قرآن که نازل شد این بود:

From the beginning of the final phase of prophethood, great stress was placed on the recitation of the Qur’aan. The very name “Qur’aan” means a “reading” or “recitation,” and the first verse of the Qur’aan to be revealed was,

پیامبر (ﷺ) خود یارانش را به تلاوت هرچه بیشتر قرآن ترغیب می‌کرد. ابن مسعود روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) یک‌بار فرمود،

The Prophet (ﷺ) himself urged his companions to recite as much of the Qur’aan as they could. Ibn Mas‘ood reported that the Prophet (ﷺ) once said,

ابو امامہ روایت کرتے ہیں کہ انہوں نے فرمایا،

Aboo Umaamah reported that he said,

در حقیقت، پیامبر خدا ﷺ ما را تشویق کرد که کل قرآن را هر ماه یک بار بخوانیم. عبدالله بن عمرو گزارش کرد که وقتی رسول خدا ﷺ به او گفت که قرآن را در یک ماه بخواند، او گفت: «به راستی که من توان انجام بیشتر را دارم.» سپس پیامبر ﷺ به او گفت که آن را در ده روز بخواند، اما او همچنان اصرار داشت که می‌تواند بهتر انجام دهد، پس پیامبر ﷺ به او دستور داد که آن را در کمتر از هفت روز بخواند.۳۷ پیامبر ﷺ همچنین ما را از فراموش کردن آنچه از قرآن حفظ کرده‌ایم برحذر داشت. ایشان فرمود:

In fact, the Messenger of Allaah (ﷺ) encouraged us to read all of it once per month. ‘Abdullaah ibn ‘Amr reported that when Allaah’s Messenger (ﷺ) told him to read the whole Qur’aan in a month, he said, “Verily I have strength to do more.” The Prophet (ﷺ) then told him to do it in ten days, but he still insisted that he could do better, so the Prophet (ﷺ) told him to read it in no less than seven days.37 The Prophet (ﷺ) also warned us to beware of forgetting what we have memorized of the Qur’aan. He said,

بنابراین، از روزهای نخستین اسلام در شکل نهایی‌اش، توجه فراوانی به تلاوت قرآن مبذول شده است. دقت می‌شد که قرآن تا حد امکان همان‌گونه که نازل شده بود تلاوت شود. دانشمندانی که در تلاوت قرآن تخصص داشتند، بر اساس قرائت‌های معتبری که آموخته بودند، قواعد تلاوت را تدوین کردند. این قواعد در واقع پایه‌ی علم آواشناسی عربی را تشکیل می‌دادند و شیوه‌ی صحیح تلفظ حروف الفبای عربی، کلمات منفرد و جملات را بیان می‌کردند. دانشی که از این دغدغه‌ی تلاوت صحیح قرآن پدید آمد، به علم تجوید معروف شد. تجوید چنین تعریف شد: ادای درست و روشن هر صدای عربی و تلفظ هر حرف صامت، مصوت، کلمه و جمله بر اساس معیار زبان عربی‌ای که در نسل پیامبر ﷺ رایج بود. دانشمندان همچنین تأکید داشتند که این کار باید بدون آرایش افراطی و حالت‌های غیرطبیعی انجام شود. با این حال، بر اساس توصیه‌ی پیامبر ﷺ، باید قرآن را با بهترین صدای طبیعی ممکن تلاوت کرد،

Consequently, from the early days of Islaam in its final form, great care has been paid to the recitation of the Qur’aan. Care was taken to see that the Qur’aan was recited as closely to the way it was revealed as possible. Scholars who specialized in the recitation of the Qur’aan formulated rules of recitation based on the authentic recitations which they had learned. These rules, in fact, formed the basic science of Arabic phonetics, outlining the correct method of pronunciation for the letters of the Arabic alphabet, individual words, and sentences. The science which evolved out of this concern over the correct recitation of the Qur’aan came to be known as the science of tajweed. Tajweed was defined as the articulation of each Arabic sound correctly and distinctly and the pronunciation of each consonant, vowel, word, and sentence according to the standard of Arabic spoken by the Prophet’s generation. The scholars also insisted that this should take place without excessive embellishment and unnatural mannerisms. However, one should recite the Qur’aan in the best natural voice possible, based upon the Prophet’s recommendation,

باید توجه داشت که با وجود تأکید بسیار بر هنر تلاوت، این هنر خود هدفی نیست که به خاطر آن تلاش شود. تلاوت تنها وسیله‌ای است، مرکبی که به وسیله آن انسان می‌تواند پیام را در خود جذب کند تا آنچه را که پیام مستلزم آن است به اجرا درآورد. به طور کلی، تلاوت از صرف خواندن با چشم برتر است، زیرا عضو گفتار و حس شنوایی را نیز درگیر می‌کند و همه اینها هنگامی که تلاوت آگاهانه و نه تشریفاتی انجام شود، به تقویت پیام کمک می‌کنند.

It should be noted, however, that in spite of the great emphasis laid on the art of recitation, it is not a goal to be sought in itself. Recitation is only a means, a vehicle by which one may absorb the message so as to implement whatever the message entails. Recitation is, generally speaking, superior to mere reading with the eyes because it also involves the organ of speech and sense of hearing, all of which serve to reinforce the message when recitation is done consciously and not ritual-istically.