اصول و احکام اسلامی، مانند هر قانونی دیگر، اهداف کلی و جزئی معینی دارند که برای تحقق آن‌ها وضع شده‌اند. برای رسیدن به این اهداف، قوانین در شرایط معین خطاب به جامعه نازل می‌شوند. گاه قوانین خطاب به همهٔ مردم جامعه در همهٔ شرایط‌اند، گاه خطاب به همهٔ مردم در شرایط خاص، گاه خطاب به افراد خاصی در موقعیت‌های ویژه، و گاه خطاب به افراد خاصی در همهٔ شرایط. از این رو، زبانی که این قوانین با آن بیان می‌شوند باید میان این حالت‌های گوناگون به دقت تمایز بگذارد تا هرگونه اشتباه و سوءتفاهم در فهم آن‌ها پیش نیاید. زبان عربی که قرآن کریم با آن نازل شده، دارای شمار زیادی از واژه‌ها، عبارات و ساختارهای دستوری است که طیف‌های گوناگون معنایی لازم برای روشن ساختن مقصود احکام را بیان می‌کنند. در این فصل برخی از این تعبیرها به‌اختصار بررسی می‌شوند تا خواننده نگاهی اجمالی به برخی از شیوه‌های بیانی داشته باشد.

Islaamic laws and principles, like all laws, have certain general and specific goals which they are designed to achieve. In order to achieve these goals, the laws address society under a given set of circumstances. Sometimes the laws are directed to all people of the society under all circumstances, sometimes to all people under specific circumstances, at other times to particular people in special situations, and at other times to particular people in all situations. Hence, the language by which these laws are delivered has to accurately distinguish between the various cases in order to avoid any confusion and misinterpretation. The Arabic language in which the Qur’aan was conveyed has a number of words, phrases and grammatical constructions which express the various shades of meanings necessary to clarify the intent of the laws. Some of these expressions will be briefly studied in this chapter in order to give the reader a glimpse of some of the modes of expression.