قرآن تا میانه‌ی خلافت خلیفه عثمان بن عفان بر اساس هفت حرف خوانده می‌شد، تا آنکه در ایالت‌های دورافتاده‌ی دیگر در مورد قرائت قرآن آشفتگی‌ای پدید آمد. برخی از قبایل عرب به برتری قرائت‌های خود فخر می‌فروختند و میان آنان رقابتی شکل گرفت. در همان زمان، برخی از مسلمانان تازه‌وارد نیز از روی نادانی گویش‌های گوناگون را با یکدیگر در هم می‌آمیختند. خلیفه عثمان تصمیم گرفت نسخه‌های رسمی قرآن را بر اساس لهجه‌ی قریش تهیه کند و همراه با قاریان قرآن به مراکز بزرگ اسلام بفرستد. این تصمیم مورد تأیید همه‌ی صحابه قرار گرفت و تمامی نسخه‌های غیررسمی قرآن نابود شد. پس از توزیع نسخه‌های رسمی، دیگر لهجه‌ها کنار گذاشته شدند و قرآن تنها بر اساس یک لهجه خوانده شد. بدین ترتیب، قرآنی که امروزه در سراسر جهان موجود است، تنها بر اساس لهجه‌ی قریش نوشته و تلاوت می‌شود.29

The Qur’aan continued to be read according to the seven forms until midway through Caliph ‘Uthmaan’s rule, when some confusion arose in other outlying provinces concerning the Qur’aan’s recitation. Some Arabic tribes had begun to boast about the superiority of their readings and a rivalry began to develop. At the same time, some new Muslims also began mixing the various forms out of ignorance. Caliph ‘Uthmaan decided to make official copies of the Qur’aan according to the dialect of Quraysh and send them along with Qur’aanic reciters to the major centers of Islaam. This decision was approved by all of the sahaabah, and all unofficial copies of the Qur’aan were destroyed. Following the distribution of the official copies, all the other dialects were dropped and the Qur’aan began to be read in only one dialect. Thus, the Qur’aan which is available throughout the world today is written and recited only according to the dialect of the Quraysh.29