واژه «قرآن»، که اسم مصدر است، از نظر معنا با «قراءة» برابر است، زیرا هر دو از فعل «قرأ» به معنای «خواندن» گرفته شده‌اند. یعنی «قرآن» در لغت به معنای «خواندن» یا «تلاوت کردن» است. ۲۷ با این حال، این واژه در طول تاریخ به‌طور ویژه برای اشاره به کتابی به کار رفته که بر پیامبر محمد ﷺ نازل شده است. واژه «قرآن» در جاهای متعددی از خود کتاب نیز برای اشاره به خودش آمده است. برای نمونه:

The word “Qur’aan,” a verbal noun, is equivalent in meaning to “qiraa’ah,” as both come from the verb “qara’a” which means “to read.” That is, Qur’aan literally means “a reading or reciting.” 27 However, the term “Qur’aan” has been historically used specifically to refer to the book which was revealed to Prophet Muhammad (ﷺ). The term “Qur’aan” is mentioned in a number of places throughout the book in reference to itself. For example:

نام «قرآن» هم به کل قرآن اشاره دارد، چنان‌که در آیهٔ پیشین نقل شد، و هم به هر آیه یا گروهی از آیات، چنان‌که در آیهٔ زیر آمده است:

The name Qur’aan is used to refer to both the Qur’aan as a whole, as in the previously quoted verse; as well as to each verse or group of verses, as in the following verse:

این کتاب با نام‌های دیگری نیز خوانده شده است؛ از جمله «الفرقان» (جداکننده حق از باطل):

The Book has also been referred to by other names; for example, the Furqaan (The Distinction):

و الذِّكر (یادآوری):

and the Thikr, (The Reminder):

قرآن را میتوان چنین تعریف کرد: کلام خداوند که به زبان عربی و به صورت موزون بر پیامبر محمد ﷺ نازل شده است. تلاوت آن در عبادات به کار میرود و کوچکترین سوره آن معجزهگون است.

The Qur’aan could be defined as Allaah’s words which were revealed in Arabic in a rhythmical form to Prophet Muhammad (r). Its recitation is used in acts of worship and its smallest chapter (soorah) is of a miraculous nature.

پیامبر ﷺ سخنانی داشت که به وحی الهی بود و یاران او آنها را ثبت کردند؛ این سخنان به طور عمومی «حدیث» نامیده می‌شوند. برای نمونه، عمر بن الخطاب که از یاران (صحابی) پیامبر ﷺ بود، روایت کرده است که آن حضرت ﷺ یک بار فرمود:

The Prophet’s divinely inspired statements which were recorded by his followers are generally referred to as hadeeths. For example, the Prophet’s companion (sahaabee), ‘Umar ibn al-Khattaab, reported that he once said,

با این حال، در برخی از سخنان خود، پیامبر ﷺ آنچه را که می‌گفت به الله نسبت می‌داد؛ برای نمونه، صحابی دیگری به نام ابوهریره روایت کرد که پیامبر ﷺ فرمود،

However, in some of his statements, the Prophet (r) attributed what he said to Allaah; for example, another sahaabee, Aboo Hurayrah, reported that the Prophet (r) said,

به منظور تمایز این نوع حدیث از نوع پیشین، آن را حدیث قدسی (حدیث مقدّس) و نوع پیشین را حدیث نبوی (حدیث پیامبرانه) می‌نامند.

In order to distinguish this type of hadeeth from the previous type, it is referred to as hadeeth qudsee (sacred hadeeth) and the former referred to as hadeeth nabawee (prophetic hadeeth).

قرآن با این حال، به چند دلیل با حدیث قدسی یکی نیست. نخست آنکه قرآن از سوی الله است، هم در لفظ و هم در معنا؛ اما در حدیث قدسی، معنا از سوی الله است، ولی لفظ آن از پیامبر ﷺ است. دوم آنکه الله عربها و عموم مردم را به چالش کشید که حتی یک سوره مانند یکی از سوره‌های قرآن بیاورند، و ناتوانی آنان در این کار، اعجاز قرآن را ثابت می‌کند. این امر در مورد حدیث قدسی صادق نیست. سوم آنکه تلاوت قرآن در نماز به کار می‌رود و خود نوعی عبادت به شمار می‌آید. پیامبر ﷺ فرمود:

The Qur’aan, however, is not the same as hadeeth qudsee for a number of reasons. First, the Qur’aan is from Allaah both in its wording and in its meaning, while in the case of hadeeth qudsee, its meaning is from Allaah but its wording was the Prophet’s (ﷺ). Second, Allaah challenged the Arabs and mankind in general to produce even a chapter equivalent to one of the Qur’aan’s chapters, and their inability to do so proves its miraculous nature. This is not so in the case of hadeeth qudsee. Third, the recitation of the Qur’aan is used in salaah and is itself considered a form of worship. The Prophet (r) said,

اما تلاوتِ حدیثِ قدسی از هیچ‌یک از این ویژگی‌ها برخوردار نیست.35

However, the recitation of hadeeth qudsee carries none of these properties.35