قرآن نه تنها از نظر منشأ و خلوص در میان کتاب‌های امروزی یگانه است، بلکه از نظر شیوه ارائه موضوعاتش نیز بی‌همتاست. قرآن به معنای معمول کلمه کتابی نیست که در آن ابتدا مقدمه‌ای بیاید، سپس شرح موضوع، و در پایان نتیجه‌گیری. همچنین محدود به ارائه رویدادهای تاریخی، مسائل فلسفی، حقایق علمی یا قوانین اجتماعی نیست، هرچند همه این‌ها را می‌توان در آن درهم‌تنیده یافت، بی‌آنکه پیوند و ارتباط آشکاری میان آن‌ها دیده شود.

Not only is the Qur’aan unique among books today in its origin and purity, but it is also unique in the way it presents its subject matter. It is not a book in the usual sense of the word wherein there is an introduction, explanation of the subject, followed by a conclusion. Neither is it restricted to only a presentation of historical events, problems of philosophy, facts of science or social laws, though all may be found woven together in it without any apparent connection and links.

موضوعات بدون ارائه زمینهٔ قبلی معرفی می‌شوند، رویدادهای تاریخی به ترتیب زمانی ارائه نمی‌شوند، گاهی بی‌هیچ دلیل آشکاری مطلبی تازه وسط مطلبی دیگر سر برمی‌آورد، و گوینده و مخاطب بدون کوچک‌ترین هشداری جهت سخن را تغییر می‌دهند.

Subjects are introduced without background information, historical events are not presented in chronological order, new topics sometimes crop up in the middle of another for no apparent reason, and the speaker and those spoken to change direction without the slightest forewarning.

خواننده‌ای که از یگانگی قرآن آگاه نیست، اغلب هنگامی که آن را مخالف با فهم خود از کتاب به‌طور کلی و کتاب «دینی» به‌طور خاص می‌یابد، دچار سرگشتگی می‌شود. از این رو، قرآن ممکن است در نظر او بی‌نظم و پراکنده جلوه کند. با این حال، برای کسانی که موضوع، هدف و محور اصلی آن را درک می‌کنند، قرآن دقیقاً برعکس است. موضوع قرآن در اصل انسان است: انسان در رابطه با پروردگار و آفریدگارش، الله؛ انسان در رابطه با خودش؛ و انسان در رابطه با سایر آفرینش. هدف و مقصود وحی، دعوت انسان به شیوه‌ی درست برخورد با پروردگارش، با خودش و با آفرینش است. از این رو، درونمایه‌ی اصلی که در سراسر قرآن جریان دارد این است که تنها خداوند سزاوار پرستش است و بنابراین انسان باید در زندگی شخصی و در روابط خود با آفرینش به‌طور کلی، در برابر قوانین خداوند تسلیم باشد. یا به عبارت دیگر، درونمایه‌ی اصلی، فراخوانی است به ایمان به الله و انجام کارهای شایسته‌ای که الله تعیین کرده است.

The reader who is unaware of the Qur’aan’s uniqueness is often puzzled when he finds it contrary to his understanding of a book in general and a “religious” book in particular. Hence, the Qur’aan may seem disorganized and haphazard to him. However, to those who understand its subject matter, aim and its central theme, the Qur’aan is exactly the opposite. The subject matter of the Qur’aan is essentially man: man in relation to his Lord and Creator, Allaah; man in relation to himself; and man in relation to the rest of creation. The aim and object of the revelations is to invite man to the right way of dealing with his Lord, with himself, and with creation. Hence, the main theme that runs throughout the Qur’aan is that God alone deserves worship and, thus, man should submit to God’s laws in his personal life and in his relationships with creation in general. Or, in other words, the main theme is a call to the belief in Allaah and the doing of righteous deeds as defined by Allaah.

اگر خواننده این حقایق اساسی را در نظر داشته باشد، خواهد دید که از آغاز تا پایان، موضوعات قرآن همگی با محور اصلی آن پیوندی نزدیک دارند و کل کتاب استدلالی منطقی و منسجم برای همان محور است. قرآن، چه هنگام توصیف آفرینش انسان و جهان باشد و چه هنگام بیان رویدادهای تاریخ بشر، همواره همان هدف را پیش چشم دارد. از آنجا که هدف قرآن هدایت انسان است، آن چیزها را تنها تا آنجا بیان یا بحث می‌کند که با این هدف مرتبط باشد و جزئیات غیرضروری و بی‌ربط را رها می‌سازد. همچنین، در طرح هر موضوع تازه، محور اصلی خود را بارها و بارها تکرار می‌کند.

If the reader keeps these basic facts in mind, he will find that, from beginning to end, the Qur’aan’s topics are all closely connected to its main theme and that the whole book is a well-reasoned and cohesive argument for its theme. The Qur’aan keeps the same object in view, whether it is describing the creation of man and the universe or events from human history. Since the aim of the Qur’aan is to guide man, it states or discusses things only to the extent relevant to this aim and leaves out unnecessary and irrelevant details. It also repeats its main theme over and over again in the presentation of each new topic.

در پیشگفتار یکی از بهترین ترجمه‌های خاورشناسانه‌ی قرآن، مترجم آن، آرتур جان آربری، می‌نویسد: «مجموعه‌ای از مضامین آشنا در سراسر قرآن جریان دارد؛ هر سوره یک یا چند—و غالباً بسیاری—از این مضامین را بسط می‌دهد یا به‌اجمال اشاره می‌کند. با زبان موسیقی بگوییم، هر سوره رapsodی‌ای است که از لایت‌موتیف‌های کامل یا پاره‌پاره ساخته شده است؛ این تشبیه با جریان ریتمیک و ظریفاً متنوعِ گفتار تقویت می‌شود.»39

In the preface of one of the best orientalist translations of the Qur’aan, the translator, Arthur John Arberry, writes: “There is a repertory of familiar themes running through the whole Koran; each Sura36 elaborates or adumbrates37 one or more—often many—of these. Using the language of music, each Sura is a rhapsody composed of whole or fragmentary leitmotivs; 38 the analogy is reinforced by the subtly varied rhythmical flow of the discourse.”39

خواننده‌ی تازه‌ی قرآن اگر بخواهد از سردرگمی و آشفتگی‌ی بی‌جهت دور بماند، باید این چهار اصل را در نظر داشته باشد:

The following four principles should be kept in mind by the new reader of the Qur’aan if he or she is to avoid unnecessary confusion and disorientation:

این کتاب تنها کتابی از نوع خود در جهان است.

1. The book is the only one of its type in the world.

۲. سبکِ ادبیِ آن با تمامِ کتاب‌های دیگر کاملاً متفاوت است.

2. Its literary style is quite different from all other books.

۳. موضوع آن منحصر به فرد است۔

3. Its theme is unique.

4. پیش‌داوری‌های ذهنی درباره‌ی یک کتاب، تنها مانعی بر سر راه فهم قرآن است۔40

4.Preconceived notions of a book are only a hindrance to the understanding of the Qur’aan.40