پس از وفات پیامبر ﷺ، سه گروه اصلی مخالف اسلام در شبه جزیره عربستان پدید آمدند:

After the death of the Prophet (ﷺ), there arose three main groups opposed to Islaam in the Arabian peninsula:

گروه نخست کسانی بودند که تصمیم گرفتند زکات، این مالیات اسلامی، را به هیچکس جز پیامبر ﷺ نپردازند. آنان زکات را همچون نماز، روزه و حج از ارکان اسلام نمی‌دانستند، بلکه آن را نوعی خراج تلقی می‌کردند؛ یعنی مالیاتی که به فاتح سرزمینشان داده می‌شود. از این رو، پس از وفات پیامبر ﷺ بر این باور شدند که دیگر ملزم به پرداخت آن نیستند. هنگامی که ابوبکر رهبری دولت مسلمانان را بر عهده گرفت، این گروه از پرداخت زکات سرباز زدند و لشکرهایی به سوی پایتخت، مدینه، فرستادند تا دولت اسلامی را سرنگون کنند. آنان خواستار معاف شدن از پرداخت زکات بودند، وگرنه به مراکز اسلام حمله کرده و آنها را نابود می‌ساختند.71

1. The first group was made up of those who decided that they did not want to pay the Islaamic tax, zakaah, to anyone other than the Prophet (r). They did not feel that zakaah was a pillar of Islaam like salaah, sawm and hajj. They instead looked at zakaah as a tribute; a kind of tax paid to the one who conquered them. So, when the Prophet (r) died, they felt that they were no longer required to pay it. When Aboo Bakr became the leader of the Muslim state, this group refused to pay the zakaah and sent armies to the capital, Madeenah, in order to topple the Muslim state. They demanded to be excused from paying zakaah, or else they would attack and destroy the centers of Islaam.71

۲. به گروه نخست کسانی نیز پیوستند که برای گریز از شکست اسلام آورده بودند، و نیز کسانی که تنها می‌خواستند در جبههٔ پیروز باشند. این گروه هیچ‌گاه به الله و پیامبرش ایمان نیاورده بودند. آنان می‌خواستند اسلام را نابود کنند تا بتوانند آزادانه هر کاری را که می‌خواهند انجام دهند. از آنجا که سپاهیان کسانی که از پرداخت زکات سر باز می‌زدند، نیرومند به نظر می‌رسیدند، بسیاری از این منافقان به آنان پیوستند.

2. The first group was joined by those who had entered Islaam in order to escape defeat, as well as those who simply wanted to be on the winning side. This group did not believe in Allaah and His Messenger at all. They wanted to destroy Islaam so they could be free to do whatever they wanted to do. Since the armies of those who refused to pay zakaah appeared strong, many of these hypocrites joined them.

گروه سوم شامل شماری از مدعیان دروغین پیامبری، زن و مرد، و پیروان آنان بود. در نجد، در ناحیهٔ یمامه، مردی عرب از قبیلهٔ بنی حنیفه به نام مسیلمه ادعای پیامبری کرد. در بخش جنوبی شبه جزیرهٔ عربستان، مرد عرب دیگری از قبیلهٔ عنس به نام الأسود نیز ادعای پیامبری کرد و نجران و یمن را تصرف نمود. در شمال عربستان زنی به نام سجاح از قبیلهٔ بنی تمیم نیز ادعای پیامبری کرد و علیه دولت مسلمانان به پا خاست.۷۲ این مدعیان دروغین همگی مردم را به ترک اسلام فرا می‌خواندند، با این ادعا که خداوند قوانین تازه‌ای بر آنان نازل کرده که بیشتر چیزهایی را که خداوند به واسطهٔ پیامبر محمد ﷺ حرام کرده بود، حلال می‌شمرد.

3. The third group was made up of a number of false prophets and prophetesses and their followers. In Najd, in the region of Yamaamah, an Arab from the tribe of Banoo Haneefah named Musaylamah claimed prophethood. In the southern part of Arabia, another Arab from the tribe of ‘Ans called al-Aswad claimed prophethood and took over Najraan and Yemen. In northern Arabia a woman named Sajaah from the Banoo Tameem tribe also claimed prophethood and rose in arms against the Muslim state.72 These false prophets all invited people to leave Islaam by claiming that Allaah had revealed new laws to them making allowable most of the things which were forbidden by Allaah through Prophet Muhammad (ﷺ).

مسلمانان حقیقی به رهبری خلیفه ابوبکر ناچار شدند با این سه گروه بجنگند تا اسلام را در سراسر شبه جزیره عربستان دوباره برقرار سازند.

True Muslims under the leadership of Caliph Aboo Bakr were forced to fight these three groups in order to reestablish Islaam throughout the Arabian peninsula.

در این جنگ‌ها، که به «ردّه» (ارتداد) معروف‌اند، بسیاری از کسانی که بخش‌های بزرگی از قرآن را حفظ کرده بودند کشته شدند.۷۳ مسلمانانی که قرآن زیادی در دل داشتند، پاداشی را که خداوند به کسانی وعده داده که برای اسلام می‌جنگند به خوبی می‌دانستند، از این رو همواره در خط مقدم همه نبردها حضور داشتند.

During these wars, known as the Riddah (apostasy), many of those who had memorized large portions of the Qur’aan were killed.73 Those Muslims who had a lot of Qur’aan in their hearts knew well the rewards which Allaah has promised those who fight for Islaam, so they would always be in the front lines of all the battles

عمر بن الخطاب خطر آنچه را که در حال وقوع بود درک کرد و ترسید که اگر فوراً کاری انجام نشود، قرآن برای نسل‌های آینده مسلمانان از میان برود. او نزد خلیفه ابوبکر رفت و به او توصیه کرد که تمام قرآن در یک کتاب نوشته شود تا از گم شدن حفظ گردد. ابوبکر در ابتدا از این کار امتناع ورزید، زیرا پیامبر ﷺ به آنان دستور نداده بود که چنین کنند. او از وارد کردن هر چیز تازه‌ای در دین می‌ترسید، زیرا پیامبر ﷺ آنان را از تغییر دادن دین برحذر داشته بود. او می‌دانست که مسیحیان پیش از آنان، با تغییر دادن دینی که پیامبر عیسی پس از رفتنش از میان آنان آورده بود، گمراه شده بودند، بنابراین ابوبکر به شدت با ایجاد هرگونه تغییر در دینی که پیامبر محمد ﷺ آن را بر جای نهاده بود مخالف بود.

‘Umar ibn al-Khattaab realized the danger of what was happening and feared that if something was not done immediately, the Qur’aan would be lost to future generations of Muslims. He went to Caliph Aboo Bakr and advised him to have the whole Qur’aan written down in one book in order to preserve it from being lost. Aboo Bakr at first refused to do so, as the Prophet (ﷺ) had not told them to do it. He was afraid of bringing anything new into the religion, because the Prophet (ﷺ) had warned them about changing the religion. He knew that the Christians had gone astray before them by changing the religion which Prophet ‘Eesaa had brought after he left them, so Aboo Bakr was very much against making any changes in the religion as it had been left by Prophet Muhammad (ﷺ).

اما پس از اندیشهٔ عمیق در این موضوع، او دریافت که اندرز عمر درست بوده و در حقیقت این کار تغییری در دین نبوده است. پیامبر ﷺ دستور داده بود که آیات و سوره‌های گوناگون قرآن را در زمان نزول آن بنویسند تا در حفظ آن یاری شود. پس گردآوری همهٔ آنچه نوشته شده بود در یک کتاب کامل، تنها تکمیل کاری بود که پیامبر ﷺ آغاز کرده بود.

However, after thinking over the situation carefully, he came to realize that ‘Umar’s advice was right and that it was not really a change in the religion. The Prophet (ﷺ) had ordered them to write down the various verses and chapters of the Qur’aan while it was being revealed in order to help preserve it. Compiling all of what was written into one complete book was then only the completion of what the Prophet (ﷺ) had begun.

خلیفه ابوبکر، زید بن ثابت را مأمور کرد که کل قرآن را جمع‌آوری و کتابت کند. زید در ابتدا به همان دلایلی که ابوبکر داشت، از انجام این کار خودداری کرد، اما پس از مدتی او نیز دریافت که این کار درست است.۷۴ زید به دلایل زیر برای این مهم برگزیده شد:

Caliph Aboo Bakr asked Zayd ibn Thaabit to be in charge of collecting and writing down the whole Qur’aan. Zayd refused to do it at first for the same reasons Aboo Bakr had, but after some time he also came to realize that it was right.74 Zayd was chosen for this task for the following reasons:

او از بهترین قاریان قرآن بود.75

1. He was one of the best reciters of the Qur’aan.75

او از معدود کسانی بود که در زمان حیات پیامبر ﷺ تمام قرآن را حفظ کرده بودند.76

2. He was one of the few who had memorized the whole Qur’aan during the lifetime of the Prophet (ﷺ).76

او از کسانی بود که پیامبر ﷺ از آنان خواست تا قرآن را بنویسند۔77

3. He was one of those whom the Prophet (r) asked to write down the Qur’aan.77

۴. او از معدود کسانی بود که در آخرین رمضان عمر پیامبر ﷺ حاضر بودند، هنگامی که پیامبر ﷺ تمام قرآن را تلاوت کرد.78

4. He was one of the few who were present when the Prophet (r) recited the whole Qur’aan during the last Ramadaan of his life.78

زید نے اس کام کا آغاز قرآن کے لکھے ہوئے تمام مواد کو جمع کرنے سے کیا۔ پھر اس نے ان تمام لوگوں کو اپنے گرد جمع کیا جنہوں نے پورا قرآن یا اس کا بڑا حصہ حفظ کر رکھا تھا۔ اس کے بعد اس نے جو کچھ لکھا ہوا تھا اس کا موازنہ اس سے کیا جو اس نے اور دوسروں نے حفظ کیا ہوا تھا۔ اگر سب متفق ہوتے تو وہ اسے چمڑے کے صفحات پر لکھ لیتا۔۷۹ اس طرح پہلے خلیفہ کے دور میں پورا قرآن لکھ لیا گیا۔ اس کی تکمیل کے بعد زید نے اسے خلیفہ ابوبکر کے سپرد کیا، جنہوں نے اسے اپنے پاس رکھا یہاں تک کہ وہ خلیفہ بننے کے دو سال بعد وفات پا گئے۔

Zayd began the process by collecting all of the materials on which the Qur’aan had been written. He then gathered around him all of those who had also memorized all of the Qur’aan or large portions of it. He then compared what was written down with what he and the others had memorized. If all agreed, he would then write it down on pages of leather.79 In this way the whole Qur’aan was written down during the reign of the first Caliph. On its completion Zayd turned it over to Caliph Aboo Bakr, who kept it until his death two years after he had become Caliph.

درست پیش از مرگش، ابوبکر قرآن را به عمر سپرد؛ همان کسی که او را به عنوان خلیفه دوم برگزیده بود. عمر نسخه‌ی خود از قرآن را تا زمان مرگش، ده سال بعد، به دست قاتلی به نام ابولؤلؤ، با خود نگه داشت.80

Just before his death, Aboo Bakr turned over the Qur’aan to ‘Umar, whom he had chosen to be the second Caliph. ‘Umar kept his copy of the Qur’aan with him until his death, ten years later, at the hand of an assassin named Aboo Lu’lu’.80

سپس قرآن به دخترش حفصه، که یکی از همسران پیامبر ﷺ بود، سپرده شد. حفصه قرآن را در خانه‌اش در مدینه نگه داشت، اما آن را در دسترس هر کسی قرار می‌داد که بخواهد از آن نسخه‌برداری کند یا درستیِ آنچه را حفظ کرده بود بررسی کند.81

The Qur’aan was then turned over to his daughter Hafsah, who was one of the Prophet’s widows. Hafsah kept the Qur’aan in her house in Madeenah, but she made it available to anyone who wanted to make copies from it or check the accuracy of what they had memorized.81