از پیامبر (ﷺ) هیچ روایتی نقل نشده که نشان دهد رسم‌الخط به‌کاررفته در نسخه‌برداری قرآن در زمان خلیفه عثمان ثابت و تثبیت‌شده بوده است. خلیفه عثمان به کاتبان دستور داد که اگر در املای کلمه‌ای اختلاف پیش آمد، آن را بر اساس لهجه قریش بنویسند. از این رو، هنگامی که زید بن ثابت با سه کاتب قریشی دیگر بر سر کلمه «تابوت» اختلاف کرد و زید می‌خواست آن را «تابوه» بنویسد، عثمان گفت: «آن را تابوت بنویس، زیرا قرآن بر اساس لهجه قریش نازل شده است.» [11]

There is nothing recorded from the Prophet (r) to indicate that the script used to copy the Qur’aan during Caliph ‘Uthmaan’s era was fixed. Caliph ‘Uthmaan told the scribes to write it according to the Qurayshee dialect if any difference arose in spelling. Hence, when Zayd ibn Thaabit differed with the other three Qurayshee scribes over the word taaboot, and Zayd wanted to write it تابوة (taabooh), ‘Uthmaan said, “Write it تابوت) taaboot), for verily, the Qur’aan was revealed according to the Qurayshee dialect.” 11

با این حال، اکثر علما ترجیح دادند که رسم‌الخط اصلی حفظ شود تا قرآن از تغییراتی که ممکن است بر اثر تحول قواعد نگارش در گذر زمان پدید آید در امان بماند. این قواعد نیز از کشوری به کشور دیگر متفاوت است و می‌توانست به اختلاف و نزاع بر سر خود متن قرآن منجر شود. از همین رو، هنگامی که از امام مالک پرسیده شد که آیا می‌توان قرآن را بر اساس قواعد املایی زمان خود نوشت، پاسخ داد: «نه، باید تنها بر همان شیوه‌ای نوشته شود که در آغاز نوشته شده است.»12