۶.۱ نخستین وحی
6.1 The First Revelation
الله تعالی قرآن را از لوح محفوظ، که قرآن در آن نوشته شده است، به آسمان پایین‌تر نازل کرد. در این نزول، تمام قرآن یکجا به جایگاهی در آسمان پایین‌تر فرستاده شد که «بیت العزه» (خانه عزت یا قدرت) نام دارد. آن شب مبارکی که این نزول در آن انجام شد «لیلة القدر» (شب قدر) نامیده می‌شود، یکی از شب‌های فرد در ده روز پایانی ماه رمضان.
Allaah caused the Qur’aan to descend from the Protected Tablet (al-Lawh alMahfooth) on which it was written to the lowest heaven. In this revelation all of the Qur’aan was sent down at one time to a station in the lowest heaven referred to as “Bayt al-‘Izzah” (The House of Honor or Power). The blessed night on which this descent took place is called “Laylatul-Qadr” (The Night of Decree), one of the odd-numbered nights in the last ten days of the month of Ramadaan.
خداوند این وحی ابتدایی را چنین توصیف کرد:
Allaah referred to this initial revelation as follows:
حم۔ وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ، إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ۔ ۳۶
“Haa Meem. By the Clear Book, verily, I revealed it in a blessed night.” 36
«همانا ما آن را در شب قدر نازل کردیم.» ۳۷
“Verily, I revealed it on the Night of Decree.” 37
«ماهِ رمضان، ماهی که قرآن را به عنوان هدایتی برای مردم نازل کردم...» 38
“The month of Ramadaan in which I revealed the Qur’aan as guidance to mankind ...” 38
این آیات باید به آغاز وحی اشاره داشته باشند، زیرا این امری شناخته‌شده است که تمام قرآن در یک شب از ماه رمضان بر پیامبر محمد ﷺ نازل نشد.
These verses have to refer to the initial revelation because it is a known fact that the whole Qur’aan was not revealed to Prophet Muhammad (r) on a single night in Ramadaan.
ابنِ عباس ذکر کرده‌اند که قرآن نخست از جایگاهش در آسمان‌های بالا جدا شد و در «بیت العزة» در آسمانِ پایین نهاده شد.۳۹ در یک روایت آمده است که این امر در شبِ قدرِ ماهِ رمضان رخ داد.۴۰ اگر خواستِ الله چنین بود، قرآن می‌توانست یکجا بر پیامبر ﷺ نازل شود.
Ibn ‘Abbaas stated that the Qur’aan was first separated from its station in the upper heavens and placed in Bayt al-‘Izzah in the lowest heaven.39 One version states that this took place on the Night of Decree in Ramadaan. 40 Had it been Allaah’s wish, the Qur’aan could then have been revealed as a whole to the
پیامبر (ﷺ) در یک نزول واحد. این روشی بود که همه کتاب‌های وحیِ پیشین به آن نازل شدند. ۴۱ اما الله تعالی وحی را به دو بخش تقسیم کرد. نخستین نزول در آسمان‌ها اعلامی بود به ساکنان آسمان‌ها مبنی بر اینکه کتاب نهاییِ وحی بر آخرین پیامبران نازل می‌شود.
Prophet (ﷺ) in a single revelation. This was the method by which all of the earlier books of revelation were sent down. 41 But, Allaah chose to divide the revelation into two parts. The first revelation within the heavens represented an announcement to the inhabitants of the heavens that the final book of revelation was being sent down upon the last of the prophets.
۳۶ سورۃ الدخان (۴۴):۱-۳
36 Soorah ad-Dukhaan (44):1-3.
سورة القدر (97): 1
37 Soorah al-Qadr (97):1.
سورۃ البقرہ (۲:۱۸۵)
38 Soorah al-Baqarah (2):185.
روایت حاکم در المستدرک، جلد ۲، صفحات ۶۶۵-۶۶۶، شماره ۴۲۱۶ آمده است۔ اگرچه این سخن از سوی ابن عباس به پیامبر ﷺ منسوب نشده است، اما به جهان غیب مربوط است و نمی‌توانست بر پایه‌ی استدلال عقلی گفته شده باشد۔ یکی از راویان این سند، الأعمش، ثقه است، اما او مدلِّس است، و این بدان معناست که روایات او پذیرفته نیست، مگر آنکه صریحاً بگوید که این حدیث را از کسی شنیده که به او نسبت داده است۔ او چنین تصریحی در اینجا نکرده است، پس سند ضعیف است۔
39 Collected by al-Haakim in al-Mustadrak, vol. 2, pp. 665-6, no. 4216. Although the statement was not raised by Ibn ‘Abbaas to the Prophet (r), it relates to the unseen world and could not have been made on the basis of reasoning. One of the narrators in the isnaad, al-A‘mash is reliable, but he is a mudallis, which means his reports cannot be accepted, unless he explicitly states that he heard the hadeeth from the person he attributed it to. He didn’t do that here, so the isnaad is weak.
40 این حدیث را نَسائی در السنن الکبریٰ، جلد ۵، صفحه ۷، شماره ۷۹۹۱ و طبرانی در المعجم الکبیر روایت کرده‌اند. در سند طبرانی راوی ضعیفی وجود دارد. راویان نَسائی همگی مورد اعتمادند، اما یکی از آنان الأعمش است. در این روایت نیز او تصریح نکرده که این حدیث را از کسی که به او نسبت داده شده شنیده است، بنابراین هر دو سند ضعیف‌اند. با این حال، نَسائی در همان باب دو روایت شاهد با اسناد صحیح آورده است. هر دو به فرود آمدن قرآن به آسمان پایین در شب قدر اشاره دارند، اما از بیت العزة یاد نکرده‌اند.
40 Collected by an-Nasaa’ee in as-Sunan al-Kubraa, vol. 5, p. 7, no. 7991, and by at-Tabaraanee in al-Mu‘jam al-Kabeer. At-Tabaraanee’s isnaad includes a weak narrator. Nasaa’ee’s narrators are all reliable, but one of them is al-A‘mash. In this version also, he didn’t explicitly state that he heard the hadeeth from the person he attributed it to, so both isnaads are weak. However, anNasaa’ee collected two supporting narrations with authentic isnaads in the same chapter. They both mention the transferal of the Qur’aan to the lowest heaven during Laylatul-Qadr, but they don’t mention Bayt al-‘Izzah.
41 السیوطی می‌گوید: «اینکه کتاب‌های پیشین یکجا نازل شده‌اند، از سخنان علما به‌خوبی شناخته شده است، تا جایی که عملاً می‌توان آن را اجماع نامید. با این حال، من دیده‌ام که برخی از علمای برجستهٔ معاصر این دیدگاه را زیر سؤال برده‌اند و گفته‌اند که هیچ دلیلی بر آن وجود ندارد و در واقع آن کتاب‌ها هم مانند قرآن در طول زمان نازل شده‌اند. من می‌گویم دیدگاه درست همان نخستین است. از جمله دلایل آن، این آیهٔ [۳۲] از سورهٔ الفرقان است: “و کسانی که کفر ورزیدند گفتند: چرا قرآن یکجا بر او نازل نشده است؟ (چنین نازل شد) تا قلب تو را بدان استوار سازیم و آن را به‌تدریج و نیکو خواندیم.”» «ابن ابی حاتم از سعید بن جبیر روایت می‌کند که او از ابن عباس نقل می‌کند که یهودیان گفتند: “ای محمد ﷺ، چرا قرآن یکجا نازل نشد، همان‌گونه که تورات بر موسی نازل شد؟” آنگاه این آیه (از سورهٔ الفرقان) نازل شد.» او گزارشی مشابه را با سند دیگری روایت کرده است، با این تفاوت که پرسش‌کنندگان مشرکان بودند. او گزارش‌های مشابهی را نیز از قتاده و السدی گردآوری کرده است.
41 As-Suyootee says, “That the previous books were revealed all at once is well known from the statements of the scholars, such that it may practically be called ijmaa‘. However, I have seen some prominent contemporary scholars questioning this position, saying that there is no evidence for it and that, in fact, they were revealed over a period of time like the Qur’aan. I say the correct position is the first one. Among the evidences for that is the verse [32] from Soorah al-Furqaan [“And those who disbelieve say, ‘Why is the Qur’aan not revealed to him all at once?’ (It is revealed) thus so I may strengthen your heart by it, and I have arranged it in right order.”] “Ibn Abee Haatim reports from Sa‘eed ibn Jubayr who quotes Ibn ‘Abbaas that the Jews said, ‘O Muhammad, why wasn’t the Qur’aan revealed all at once, as the Torah was revealed to Moosaa? Then the verse (from Soorah al-Furqaan) was revealed.” He reported by another isnaad a similar report, except that the questioners were idolaters. He gathered similar reports on the authority of Qataadah and as-Suddee.
«اگر کسی بگوید که قرآن در این مسئله صریح نیست، و حتی اگر این روایات صحیح باشند، این سخنان از سوی کافران گفته شده است، پاسخ من چنین خواهد بود:»
“If you were to say that the Qur’aan is not explicit on this, and that even if these reports are authentic, these statements were made by disbelievers, I would reply as follows:
«این که الله به اعتراض آنان اشاره کرده، بی‌آنکه درستیِ تاریخیِ ادعایشان را به چالش بکشد، بلکه حکمتِ (نزولِ تدریجی) را توضیح داده است، نشانه‌ای است بر اینکه سخنشان از نظرِ واقعیت درست بوده است. اگر کتاب‌های پیشین نیز به‌تدریج نازل شده بودند، کافی بود که با گفتنِ اینکه این شیوه‌ی همیشگیِ الله برای کتاب‌هایی بوده که به پیامبرانِ پیشین نازل کرده، ایشان را رد کند. همین بود پاسخ او به اعتراضشان: ‹این پیامبر را چه شده که غذا می‌خورد و در بازارها راه می‌رود؟› (25:7) [‹ما پیش از تو هیچ پیامبری نفرستادیم جز اینکه غذا می‌خوردند و در بازارها راه می‌رفتند.› ()].» الاتقان فی علوم القرآن، ج ۱، ص ۱۲۲.