Kehakiman dalam Islam mentakrifkan peranan tiga jenis qadi, iaitu:

The judiciary in Islam defines the role of three types of qadi’s, which are :

1) Qadi ‘Aam: Dia ialah qadi yang menyelesaikan pertikaian antara orang ramai. Dia mengendalikan kes-kes sivil dan jenayah.

1) Qadi ‘Aam : He is the qadi that settles the disputes between the people. He deals with both civil and criminal cases.

2) Qadi Muhtasib: Beliau bertanggungjawab untuk menyiasat dan menyelesaikan sebarang pelanggaran undang-undang yang boleh membahayakan kepentingan awam atau harta benda.

2) Qadi Muhtasib : He is in charge of looking into and settling any breach of law that may endanger the public interest or property.

3) Qadi Madhaalim: Beliau menangani pertikaian antara rakyat dengan Negara.

3) Qadi Madhaalim : He deals with disputes between the people and the State.

Adapun dalil tentang kehakiman yang menyelesaikan perselisihan yang berlaku antara manusia, ia diambil daripada perbuatan Rasulullah ﷺ, dan daripada pelantikan baginda terhadap Mu‘adh bin Jabal ke atas sebuah kawasan di Yaman.

As for the evidence about the judiciary that settles the disputes that occur between people, this is derived from the actions of the Messenger of Allah (saw), and in his appointment of Mu‘adh ibn Jabal over an area of Yemen.

Kuasa-kuasa wajib bagi Qadi ʿAam.

The Mandatory powers of the Qadi ‘Aam.

Semua kes mesti dibicarakan dalam sesi mahkamah di mana bukti dikemukakan kepada qadi. Oleh kerana kedaulatan adalah milik Allah (swt), tidak ada konsep juri. Bukti dikemukakan kepada hakim yang kemudian memutuskan berdasarkan Al-Qur'an dan Sunnah. Adalah haram untuk mempunyai lebih daripada seorang hakim yang mengetuai kes dan mempunyai kuasa untuk menjatuhkan hukuman. Namun, dibenarkan bagi hakim-hakim lain untuk hadir bersamanya. Peranan mereka hanyalah untuk memberi nasihat atau menyatakan pendapat, tetapi pendapat mereka tidak mengikat. Ini kerana Rasulullah ﷺ tidak pernah melantik dua orang hakim untuk menguruskan satu perkara, sebaliknya hanya seorang hakim bagi satu perkara, yang menunjukkan bahawa adalah haram mempunyai dua atau lebih hakim untuk meneliti satu perkara.

All the cases have to be judged in court sessions where the evidence is presented to the qadi. Since sovereignty belongs to Allah (swt), there is no concept of jury. The evidence is presented to the judge who then judges on the basis of Qur’an and Sunnah. It is forbidden to have more than one judge presiding over the case and having the power to render judgement. However it is permitted for other judges to be present with him. Their role would merely be to counsel or voice an opinion, but their opinions would not be binding. This is so because the Messenger of Allah (saw) never appointed two judges to deal with one matter, but only one judge for one matter, which indicates that it is forbidden to have two or more judges to look into one matter.

Hakim hanya boleh memutuskan di mahkamah kehakiman, dan sebarang bukti atau sumpah hanya boleh dipertimbangkan di mahkamah kehakiman. Ini kerana telah diriwayatkan daripada ‘Abdullah ibn al-Zubayr, beliau berkata, “Rasulullah ﷺ telah memerintahkan agar kedua-dua pihak yang berselisih duduk di hadapan hakim.” Hadis ini menunjukkan bentuk pelaksanaan kehakiman: kedua-dua pihak yang berselisih hendaklah duduk bersama di hadapan seorang hakim, dan ini berlaku di mahkamah kehakiman.

The judge can only rule in a judicial court and any evidences or oaths can only be considered in the judicial court. This is so because it has been reported on the authority of ‘Abdullah ibn al-Zubayr who said, “The Messenger of Allah has ordered that the two disputing parties should sit before the judge.” This hadith demonstrates the form in which the judiciary should be conducted : The two disputing parties should sit together before a judge, and this would be in a judicial court.

Fungsi hakim ini berkaitan dengan menyampaikan hukum Syariah secara paksaan dalam apa sahaja yang boleh membahayakan kepentingan umum. Institusi jenis ini juga dikenali sebagai hisbah, dan ia menjalankan tugas tertentu dalam Negara Islam, iaitu mengawasi para peniaga dan pekerja mahir agar mereka tidak menipu dalam perdagangan, kerja atau produk mereka, agar mereka tidak menggunakan timbangan dan sukatan secara salah, atau sebarang tindakan lain yang boleh menjejaskan hak-hak awam.

The function of this judge is related to conveying the Shari‘ah rule by way of compulsion in whatever may harm the common interest. This type of institution is also known as the hisba, and it carries out a specific task within the Islamic State, which is the controlling of the traders and skilled workers lest they cheat in their trade, work or in their products, lest they wrongly use the weights and measures or any other type of action that may affect the public rights.

Adapun dalil bagi penghakiman ini, ia dijelaskan dalam hadis tentang timbunan makanan: Diriwayatkan dalam Sahih Muslim daripada Abu Hurairah, katanya: "Rasulullah ﷺ melintasi timbunan makanan. Apabila baginda memasukkan tangannya ke dalamnya, jari-jari baginda menjadi basah. Maka baginda bersabda kepada penjual itu: Apakah ini? Dia menjawab: Ia terkena hujan, wahai Rasulullah. Baginda ﷺ bersabda: Mengapa engkau tidak meletakkannya di bahagian atas supaya orang ramai dapat melihatnya? Sesiapa yang menipu kami, bukanlah dia daripada kalangan kami."

As for the evidence of this judiciary, this is highlighted in the hadith of the heap of food : It has been reported in Sahih Muslim on the authority of Abu Hurayrah the following: “The Messenger of Allah (saw) passed by a heap of food, as he put his hand inside it his fingers got wet, so he said to the vendor: What is this? He said : It was dampened by the rain O Messenger of Allah. He (saw) said : Why don’t you put it on the top so that people can see it? He who cheats us is not one of us.”.

Maka ini adalah hak awam yang Rasulullah ﷺ telah teliti, lalu baginda memutuskan bahawa makanan basah hendaklah dipamerkan di bahagian atas untuk mencegah penipuan. Hukum ini terpakai kepada semua hak atau kepentingan awam yang sifatnya seperti ini. Ia tidak merangkumi kanun jenayah atau undang-undang jenayah, kerana hal-hal tersebut tidak sama sifatnya, kerana ia pada asalnya merupakan pertikaian antara manusia.

So this was a public right on which the Messenger of Allah looked into, and judged that the wet food should be displayed at the top to prevent cheating. And this applies to all the common rights or interests that are of this nature. It does not include the penal code or the criminal law, for they are not of the same sort, as they are disputes between people in the first place.

Hakim mazalim ialah hakim yang dilantik untuk menghapuskan setiap kezaliman (madhlamah) yang dilakukan oleh Negara terhadap mana-mana individu, sama ada individu itu warganegara Negara tersebut atau orang yang hidup di bawah kekuasaannya, dan sama ada kezaliman itu dilakukan oleh Khalifah atau oleh mereka yang bekerja di bawahnya, sama ada mereka itu pemerintah atau penjawat awam.

The judge of madhaalim is a judge appointed to lift every madhlama (unjust act) perpetrated by the State against any person, whether this person were a citizen of the State or a person living under its authority, and whether this madhlama were perpetrated by the Khaleefah or those working under him be they rulers or civil servants.

Ini ialah takrif bagi hakim mazalim, dan asal usul kehakiman mazalim diambil daripada riwayat yang disandarkan kepada Rasulullah ﷺ ketika baginda menerangkan perbuatan zalim yang dilakukan oleh pemerintah semasa memerintah rakyatnya sebagai satu mazhlamah. Anas meriwayatkan: "Harga-harga naik pada zaman Rasulullah ﷺ, lalu mereka berkata kepadanya: Wahai Rasulullah, mengapa engkau tidak menetapkan harga? Baginda bersabda: Sesungguhnya Allah ialah Yang Maha Menentukan harga, Yang Maha Melapangkan rezeki, Yang Maha Memberi rezeki, dan Yang Maha Menentukan harga. Aku berharap dapat menemui Allah (SWT) tanpa seorang pun menuntut daripadaku bahawa aku telah melakukan mazhlamah terhadapnya, sama ada dalam darah atau harta." Maka baginda ﷺ menghukum penetapan harga itu sebagai satu mazhlamah, kerana sekiranya baginda melakukannya, iaitu menetapkan harga, baginda akan bertindak tanpa kuasa.

This is the definition of the judge of madhaalim and the origin of the judiciary of madhaalim is derived from reports attributed to the Messenger of Allah (saw) when he described the unjust acts perpetrated by the ruler while ruling over the subjects as being a madhlama. Anas reported: “Prices soared during the time of the Messenger of Allah (saw) so they said to him: O Messenger of Allah why don’t you introduce pricing? He said: Verily Allah is the Recipient, the Extender of wealth , the Provider, and the Pricer, and I hope that I will meet Allah (swt) without having anyone accusing me of having perpetrated a madhlama against him be it in blood or in money.” He (saw) therefore judged the pricing as being a madhlama, for if he had done it, i.e. introduced pricing, he would have acted without authority.

Kezaliman (madhaalim) telah disebut dalam hadis Rasulullah ﷺ, di mana baginda bersabda: "Jika aku pernah mengambil wang seseorang, inilah wangku, hendaklah dia mengambil daripadanya; dan jika aku pernah merotan belakang seseorang, inilah belakangku, hendaklah dia membalas." Ini menunjukkan bahawa aduan terhadap pemerintah, wali, atau penjawat awam hendaklah dikemukakan kepada hakim madhaalim, dan hakim madhaalim akan menyampaikan hukum Syariah secara paksaan.