Untuk membincangkan Sistem Ekonomi dalam Islam, kita perlu terlebih dahulu menjelaskan kedudukan Islam berkenaan usaha mencapai kesejahteraan material. Ini kerana perkataan dunia (kehidupan), yang dikaitkan dengan kekayaan material atau urusan duniawi, telah menjadi perkataan yang dianggap kotor oleh ramai orang Islam.

In order to address the Economic System in Islam, we first of all need to clarify the position of Islam in relation to the quest for material well being. This is because the word dunya (life), which is associated with material wealth or worldly matters has become a dirty word for many Muslims.

Pemisahan deen daripada dunia (iaitu manifestasi sekularisme) ialah konsep Barat-Kristian yang baru-baru ini telah diterima secara meluas dalam kalangan umat Islam. Akibatnya, usaha untuk menambah kekayaan atau urusan keduniaan dipandang rendah, manakala penglibatan berterusan dalam solat dan ibadat peribadi yang lain dianggap sebagai amalan yang diberi ganjaran. Oleh itu, ramai umat Islam menjadi keliru dan menjalani kehidupan yang bercabang dua. Di satu pihak, wang itu berkuasa; ia memberikan status dan menjadikan hidup selesa, maka mereka mengejarnya dengan bersungguh-sungguh. Di pihak lain, mereka berasa bersalah, kerana beranggapan bahawa usaha mereka sepatutnya dicurahkan kepada tugas-tugas 'agama'.

The separation of deen from dunya (i.e. the manifestation of secularism) is a Western-Christian concept that has recently become widely internalised amongst Muslims. Consequently, seeking to increase in economic or worldly matters is frowned upon, while continuous engagement in prayer and other personal ibadat is regarded as rewardable. As such, many Muslims get confused and conduct a double life. On the one hand, money talks; it gives status and makes life comfortable, so they seek it vigorously. On the other, they feel guilty, thinking that their effort should be spent on ‘religious’ duties.

Ini berpunca daripada salah faham terhadap kedudukan persoalan ekonomi dalam Islam. Tidak dapat dinafikan bahawa Islam menentang kerahiban dan memandang aktiviti ekonomi manusia (berdasarkan Syariah) sebagai harus, bahkan kadangkala wajib dan perlu. Kita dapati banyak perintah dalam Islam yang merujuk kepada perkara ini. Contohnya, Allah (SWT) berfirman dalam al-Qur'an: "Bertebaranlah kamu di muka bumi."

This is due to a misunderstanding of the position of the economic question in Islam. There is no doubt that Islam is opposed to monasticism and views the economic activities (based upon the Shari‘ah) of man as quite lawful and sometimes even obligatory and necessary. We find many injunctions in Islam that allude to this. For example, Allah (swt) says in the Qur’an: “Disperse through.

"Bertebaranlah di muka bumi dan carilah karunia Allah." {TMQ 62:10}.

“Disperse through the land and seek the bounty of Allah.” [TMQ 62:10].

Dia juga berkata,

He also says,.

"Allah telah menghalalkan jual beli" [TMQ 2:275].

“Allah has permitted trade” [TMQ 2:275].

Dan lebih langsung lagi, Allah (SWT) berfirman,

and even more directly, Allah (swt) says,.

"Carilah negeri akhirat dengan apa yang telah dianugerahkan Allah kepadamu, dan janganlah engkau lupakan bahagianmu di dunia." [TMQ 28:77].

“Seek the other world by means of that which Allah has bestowed upon you, and do not be negligent about your share in this world.” [TMQ 28:77].

Ini semua merujuk kepada aktiviti ekonomi.

These are all in reference to economic activity.

Dalam Sunnah, kita dapati bahawa salah satu doa yang paling kerap dibaca, yang diajarkan oleh Nabi ﷺ kepada kita, ialah: "Ya Tuhan kami, berikanlah kepada kami kebaikan di dunia dan kebaikan di akhirat."

In the Sunnah, we find that one of the most commonly said du‘as that the Prophet (saw) taught us is: “Our Lord give us the good in this life and the good in the hereafter.”.

Namun, walaupun demikian, kita dapati ungkapan-ungkapan dalam Al-Qur'an yang menyatakan:

But despite this, we find expressions in the Qur’an which state:

"Kehidupan dunia ini hanyalah tipu daya" [TMQ 3:185].

“The life of this world is but a delusion” [TMQ 3:185].

"Persaingan untuk saling menumpuk kenikmatan dunia telah melalaikan kamu dari perkara-perkara yang lebih penting" [TMQ 102:1].

“The mutual rivalry for piling up the good things of this world diverts you from the more serious things” [TMQ 102:1].

dan ramai yang lain, dengan menyatakan bahawa manusia mempunyai nafsu dan ketamakan terhadap harta [89:20], bahawa dia bersikap ganas kerana ketamakan ini [100:8], dan bahawa dia menjadi bangga diri dan sombong [11:10], dan seterusnya (semua rujukan kepada Al-Qur'an).

and many others, stating that man has lust and greed for wealth [89:20] and that he is violent at this greed [100:8] and that he becomes boastful and proud [11:10] and so on (all references to the Qur‘an).

Ini nampaknya seperti percanggahan dalam istilah. Namun sebenarnya, apa yang diajarkan Islam kepada kita ialah bahawa tujuan sebenar kewujudan kita ialah beribadah kepada Allah (SWT) melalui amalan yang benar (iaitu ketaatan kepada Syariah) dengan hidup sebagai manusia di dunia ini. Maka segala perkara yang diperlukan untuk kehidupan ini menjadi wajib bagi manusia.

This apparently sounds like a contradiction in terms. But actually, what we are taught by Islam is that the real objective of our existence is to worship Allah (swt) through righteous conducts (i.e. obedience to the Shari‘ah) by living as humans in this world. So all those things that are necessary for this life become essential for man.

Ia adalah satu perkara untuk mengatakan bahawa kesejahteraan material itu penting dan bahkan wajib, tetapi ia adalah perkara yang berbeza sama sekali untuk mengatakan bahawa ia adalah matlamat utama dan pusat pemikiran serta tindakan dalam kehidupan. Di sinilah timbulnya kekeliruan mengenai persoalan ekonomi Islam.

It is one thing to say that material well being is important and even compulsory but it is quite another to say that it is the ultimate goal and centre of thought and action in life. This is where the confusion arises about the Islamic economic question.

Perbezaan asas antara ekonomi Islam dengan semua ekonomi materialis (iaitu Kapitalis/Komunis) terletak tepat pada perkara ini. Golongan materialis berpandangan bahawa kesejahteraan ekonomi ialah matlamat akhir kehidupan manusia, manakala Islam menyatakan bahawa perkara-perkara ini mungkin perlu dan tidak dapat dielakkan, tetapi tidak boleh menjadi tujuan sebenar kehidupan. Usaha-usaha ekonomi hanya menjadi daya tarikan atau kesesatan apabila manusia kehilangan pandangan terhadap tujuan sebenar dirinya dalam mengejarnya.

The fundamental difference between Islamic economics and all materialist (i.e. Capitalist/Communist) ones is precisely this. The materialists view that economic well being is the ultimate end of human life, while Islam says that these things may be necessary and indispensable, but cannot be the true purpose of life. Economic endeavours only become an allurement or delusion if man loses sight of his real purpose in their pursuit.

Oleh itu, jalan yang benar untuk diikuti ialah melibatkan diri sepenuhnya dalam kehidupan ekonomi duniawi mengikut cara yang ditetapkan oleh Allah (SWT) dan Rasul-Nya ﷺ, baik pada peringkat masyarakat mahupun peringkat individu. Nabi ﷺ bersabda: "Bekerjalah untuk kehidupan duniamu seolah-olah engkau akan hidup selamanya, dan bekerjalah untuk kehidupan akhirat seolah-olah engkau akan mati esok hari."

The right path to follow therefore is to fully engage into worldly economic life in the manner prescribed by Allah (swt) and His Prophet (saw), both at a societal and individual level. The Prophet (saw) said: “Work for your worldly life as if you were going to live forever, but work for the life to come as if you were going to die tomorrow.”