Allah (SWT) memerintahkan dalam surah Al-Imran:

Allah (swt) commands in surah al-Imran:

"Hendaklah ada di antara kamu segolongan umat yang menyeru kepada kebaikan (khayr), menyuruh kepada yang ma'ruf dan mencegah daripada yang munkar. Mereka itulah orang-orang yang berjaya." [TMQ 3:104].

“There should be from among you an Ummah (band(s) of people) inviting to the good (khayr), commanding what is right (ma‘ruf) and forbidding what is wrong (munkar). Those are they who are the successful.” [TMQ 3:104].

Perkataan Ummah dalam ayat ini tidak merujuk kepada umat Islam sedunia seperti yang paling biasa digunakan, tetapi kepada sebuah gerakan politik. Imam Qurtubi dalam kitabnya, ‘Tafseer Ahkam al-Qur’an’, mentakrifkan perkataan Ummah dalam ayat ini sebagai sekumpulan, satu rombongan atau satu golongan, sebagaimana ayat itu menyebut ‘min kum’ (dari kalangan kamu), dan kumpulan itu adalah sebahagian daripada keseluruhan Ummah. Tuntutannya ialah fardu kifayah, kerana sentiasa mesti ada kumpulan sedemikian, atau beberapa kumpulan, sebagaimana ayat menyebut ‘Mereka itulah orang-orang yang berjaya’, dan ia tidak merujuk kepada kumpulan dalam bentuk tunggal. Kumpulan itu mesti beroperasi untuk tujuan yang sama seperti sahabat-sahabat Muhammad ﷺ, dengan niat dan pendekatan yang sama, iaitu menyeru kepada Islam secara menyeluruh (da‘wah ila al-khayr), serta bertujuan menguruskan urusan rakyat, yang itulah makna politik. Imam Fairuz al-Abadi berkata bahawa menguruskan urusan rakyat bermakna menyuruh dengan kebaikan dan melarang kemungkaran (amar ma‘ruf dan nahi munkar). Oleh itu, kumpulan-kumpulan tersebut mestilah bersifat politik.

The word Ummah in this ayah does not refer to the global body of Muslims most commonly used but a political movement. Imam Qurtubi in his book, ‘Tafseer Ahkam al-Qur’an’ defined the word Ummah in this verse as a group or band or party, as the verse states ‘min kum’ (among you) and the group is from amongst the total Ummah. The requirement is a fard of sufficiency as there should always be such a group, or groups as the verse states ‘Those are they who are successful’ and does not refer to the group in the singular. The functioning of the group must be for the same purpose as Muhammad’s (saw) companions with the same intention and with the same approach, i.e. to invite to Islam comprehensively (call to al-khayr), and aiming to look after the affairs of the people, which is the meaning of politics. Imam Fairuz al- Abadi said that looking after the affairs of the citizens means ordering and forbidding them (commanding ma‘ruf and forbidding munkar). Therefore the group(s) must be political in nature.