Perkataan 'demokrasi' berasal daripada istilah Yunani kuno 'demos kratos', yang secara kasar diterjemahkan sebagai 'kuasa rakyat'. Mengikut takrifannya, ia bermaksud bahawa kuasa untuk menggubal peraturan dan undang-undang terletak di tangan rakyat, iaitu merekalah yang memegang kedaulatan. Secara teorinya, semua rakyat akan menyuarakan pendapat mereka tentang bagaimana urusan mereka patut diuruskan, kerana mereka berada dalam kedudukan terbaik untuk menilai apa yang terbaik bagi diri mereka sendiri. Namun, realiti demokrasi jauh berbeza daripada itu.

The word ‘democracy’ derives from the ancient Greek term ‘demos kratos,’ roughly translated as ‘people power.’ By its definition, it means that the authority to legislate rules and laws lies in the hands of the people, i.e. it is they who hold the sovereignty. In theory, all the people would voice their opinion on how their affairs should be run, as they would be in the best position to judge what would be best for themselves. However, the reality of democracy is far removed from this.

Sebenarnya, demokrasi ialah satu sistem yang secara salah mengangkat manusia ke taraf menyerupai Tuhan. Akibatnya, manusia yang lemah, penuh percanggahan dan terbatas diberi kuasa untuk menentukan apa yang benar dan apa yang salah. Maka, berdasarkan kehendak dan keinginan rakyat, serta dengan mengambil kira prasangka, kekhilafan dan kejahilan mereka, undang-undang digubal untuk dipatuhi oleh orang lain. Begitulah, seorang pemandu bas boleh mempunyai suara dalam dasar ekonomi sesebuah negara, seorang tukang kasut boleh menentukan bagaimana kerajaan harus disusun, dan seorang pelayan akan ditanya tentang cara terbaik untuk menganjurkan dasar luar negara - semuanya tanpa mengira sama ada mereka mempunyai sebarang pengetahuan tentang perkara-perkara tersebut. Jelaslah bahawa sistem yang lahir daripada proses sedemikian akan penuh dengan kekurangan.