Perjanjian Lama berasaskan imaginasi zaman pembuangan dan pasca-pembuangan, rekaan sastera dan fiksyen, bukan fakta. Naratif mitos-mitosnya harus dibaca sebagai fiksyen, teologi dan kesusasteraan, bukan sebagai fakta yang terbukti. 'Kanaan' sebenarnya sama dengan Feniks. Abjad orang Feniks di kawasan pesisir Palestin dan Lubnan – yang lazimnya dikenali sebagai abjad proto-Kanaan – telah diberikan kepada bahasa Yunani, Aramaic, Arab dan Ibrani. Namun, istilah 'Kanaan' dan 'Israel' dalam Perjanjian Lama di Palestin tidak semestinya merujuk atau menggambarkan dua etnik yang berbeza.

The Old Testament is based on exilic and post-exilic imagination, literary invention and fiction not facts. Its myth-narratives should be read as fiction, theology and literature, not proven facts. The ‘Cana’anites’ are in fact identical to the Phoenicians. The alphabet of the Phoenicians of the coastal regions of Palestine and Lebanon – conventionally known as the proto-Canaanite alphabet – was given to Greek, Aramaic, Arabic and Hebrew. However, the Old Testament terms ‘Canaanites’ and ‘Israelites’ in Palestine do not necessarily refer to or describe two distinct ethnicities.

Niels Peter Lemche, seorang sarjana Perjanjian Lama di Universitas Kopenhagen, yang minat kajiannya meliputi bangsa Israel awal dan hubungan mereka dengan sejarah, Perjanjian Lama, serta arkeologi, telah mengemukakan bahawa naratif Perjanjian Lama tentang "bangsa Israel" dan "bangsa Kanaan" harus dibaca sebagai konstruk ideologi tentang yang lain (iaitu mereka yang bukan Yahudi), bukan sebagai rujukan kepada kumpulan etnik yang benar-benar wujud dalam sejarah: "Orang Kanaan [di Palestin] tidak tahu bahawa mereka sendiri adalah orang Kanaan. Hanya apabila mereka, boleh dikatakan, telah 'meninggalkan' tanah asal mereka … barulah mereka mengakui bahawa mereka dahulunya adalah orang Kanaan" (Lemche 1999: 152).

Niels Peter Lemche, an Old Testament scholar at the University of Copenhagen, whose interests included early Israelites and their relationship with history, the Old Testament and archaeology, has suggested that the Old Testament narrative of the ‘Israelites’ and ‘Canaanites’ must be read as ideological constructs of the other (as the non-Jews) rather than as a reference to an actual historical ethnic group: ‘The Canaanites [of Palestine] did not know that they were themselves Canaanites. Only when they had so to speak “left” their original home … did they acknowledge that they had been Canaanites’ (Lemche 1999: 152).

Penciptaan sastera dan hakikat bahawa penulis Perjanjian Lama pada zaman pembuangan secara imaginatif mencipta istilah ‘Kanaan’ – satu konstruk agama-ideologi oleh penulis-penulis ini – tidak semestinya menunjukkan bahawa terdapat konflik antara orang Israel sejarah dengan orang Kanaan di Palestin.

Literary invention and the fact that exilic Old Testament authors imaginatively coined the term ‘Canaanites’ – a religio-ideological construct by these authors – does not necessarily indicate that there was a conflict between historical Israelites and Canaanites in Palestine.

Walau bagaimanapun, dalam era moden (bermula sejak akhir abad ke-19)

However, in the modern era (beginning with the late 19th century)

Pemimpin-pemimpin Zionis Eropah merampas naratif-naratif Perjanjian Lama sebagai catatan sejarah dan menggunakannya secara instrumental untuk membenarkan projek penempatan mereka serta konflik mereka dengan penduduk peribumi Palestin. Walaupun begitu, konflik Israel‒Palestin ialah konflik moden dan tidak seharusnya dikelirukan dengan Palestin yang sebenar, bersejarah dan purba, mahupun dengan mana-mana konstruk agama-ideologi yang kemudiannya lahir daripada naratif-naratif Perjanjian Lama.

European Zionist leaders appropriated the Old Testament narratives as historical accounts and used them instrumentally to justify their settler project and their conflict with the indigenous people of Palestine. Nevertheless, the Israeli‒Palestinian conflict is a modern conflict and should not be confused with the real, historical, ancient Palestine or any subsequent religio-ideological constructs of the Old Testament narratives.

Secara sejarah, nama Cana’an memang digunakan pada Zaman Gangsa Akhir.

Historically the name Cana’an was indeed used in the Late Bronze Age.

Tetapi nama itu tidak selalu merujuk kepada kawasan Cisjordan dari Gaza hingga Sungai Litani. Juga bukan satu-satunya istilah yang digunakan berkaitan dengan kawasan ini (antara Wadi Gaza dan Sungai Litani). Nama-nama lain seperti Palestin, serta nama-nama yang lebih awal seperti Retenu dan Djahi, turut digunakan bagi kawasan ini (termasuk, kadang-kadang, wilayah pedalaman Palestin barat dan Transjordan) pada suatu ketika dalam zaman Gangsa Akhir. Kanaan merujuk kepada sebuah wilayah geografi yang bersaiz berbeza-beza, di sepanjang pantai Mediterranean Lubnan, Palestin dan Syria (dan bukan hanya Palestin). Kadang-kadang ini termasuk wilayah pedalaman. Pada milenium pertama, bagaimanapun, Feniqia (Lubnan moden) ialah nama yang paling lazim digunakan bagi wilayah pantai utara, yang sebelumnya dirujuk sebagai Kanaan, manakala nama Filistia yang berasal dari Assyria paling kerap digunakan pada mulanya bagi pantai selatan dan kemudiannya bagi Palestin secara keseluruhan. Nama Kanaan ditemui dalam inskripsi Timur Dekat purba merujuk bukan sahaja kepada kawasan khusus Palestin tetapi, yang penting, juga kepada Syria dari abad ke-15 SM hingga awal abad ke-9 SM. Rujukan pertama yang pasti kepada nama Kanaan terdapat dalam tulisan paku pada patung Idrimi dari Alalakh di utara Syria (kira-kira 1500 SM), dalam bentuk Kinahhu.

But the name did not always refer to the Cisjordan area from Gaza to the Litani River. Nor was it the only term used in connection with this area (between the Wadi Gaza and the Litani). Other names such as Palestine, as well as earlier names, such as Retenu and Djahi, were also used for this area (including, at times, the inland regions of western Palestine and the Transjordan) at some point in the course of the Late Bronze Age. Cana’an referred to a geographical region of varying size, along the Mediterranean coast of Lebanon, Palestine and Syria (and not just Palestine). At times this included regions inland. In the first millennium, however, Phoenicia (modern Lebanon) was the most common name used for the northern coastal region, which had earlier been referred to as Cana’an, while the Assyrian-derived name of Philistia was most often used initially for the southern coast and later for Palestine as a whole. The name Cana’an is found in ancient Near Eastern inscriptions with reference not just to the specific area of Palestine but crucially to Syria from the 15th century BC to the early 9th century BC. The first certain reference to the name Cana’an is found in cuneiform on the statue of Idrimi from Alalakh in northern Syria (c. 1500 BC) in the form Kinahhu.

Nama Cana’an juga terdapat sebanyak enam belas kali dalam teks-teks Mesir; daripada jumlah itu, dua belas berasal dari Kerajaan Baharu (Hasel 2009: 8–17). Nama tersebut ditemui pada beberapa tablet Amarna dalam bentuk kn’ny – kira-kira tiga puluh tahun dari pertengahan abad ke-14 SM. Dalam inskripsi-inskripsi ini, bandar pelabuhan purba Ugarit sendiri tidak tergolong dalam Cana’an, tetapi Qadesh termasuk. Nama itu juga muncul dalam inskripsi Mesir dalam bentuk k3n‘n‘ daripada inskripsi abad ke-13 SM dari Hattusa, serta inskripsi Ramesses II dan Merneptah (yang terakhir ini dari sekitar 1205 SM). Pada Batu Peringatan Merneptah, bandar Gaza disebut sebagai ‘muara (iaitu, “pintu masuk ke”) k3n‘n‘’.

The name Cana’an is also found sixteen times in Egyptian texts; of these, twelve are from the New Kingdom (Hasel 2009: 8–17). The name is found on some of the Amarna tablets in the form kn’ny – about thirty years from the middle of the 14th century BC. In these inscriptions, the ancient port city of Ugarit itself does not belong to Cana’an, but Qadesh does. The name also occurs in Egyptian inscriptions in the form k3n‘n‘ from the 13th century Hattusa, Ramesses II and Merneptah inscriptions (this last from c. 1205 BC). On the Merneptah Stele, the town Gaza is referred to as ‘the mouth of (that is, “the opening to” k3n‘n‘’.