Sehingga tahun 1948, kaum Zionis tidak mengawal proses penamaan tempat di Palestin. Selepas pembersihan etnik secara besar-besaran yang dikenali sebagai Nakba dan penguasaan penuh Israel ke atas hampir 80 peratus Palestin bersejarah, politik budaya penamaan dipercepat dengan radikal. Projek penamaan tempat oleh negara kini digunakan sebagai alat untuk memastikan keberkesanan proses penyahbahasaan Arab di Palestin. Salah satu alat tersebut ialah papan tanda jalan raya rasmi Israel, yang sering ditulis dalam bahasa Ibrani, Arab dan Inggeris. Namun, tulisan bahasa Arab dan Inggeris itu merupakan transliterasi nama tempat Ibrani yang baharu, dan bukannya mencerminkan nama asal Arab Palestin. Sudah tentu, sebahagian besar rakyat Israel tidak boleh membaca bahasa Arab. Ini sebahagiannya bertujuan mengingatkan rakyat Palestin peribumi di dalam Israel supaya menerima nama tempat Ibrani yang baharu, atau mungkin untuk mendapatkan persetujuan nyata daripada orang Arab Palestin yang semakin hilang (Shohat 2010: 264), sekali gus menjadikan orang Arab bersubahat dalam penyahbahasaan Arab di Palestin.