Dengan berpegang kepada keyakinan bahawa bahasa Arab dan Aramaic telah memelihara watak asal bahasa Semitik purba, Ben-Yehuda banyak bergantung kepada bahasa Arab dan Aramaic dalam mencipta bahasa Ibrani moden di Palestin. Namun, pada hakikatnya, bahasa Ibrani moden menjadi sebuah bahasa campuran Semitik-Eropah yang baharu, yang meminjam banyak perkataan daripada bahasa Yiddish, Arab, Aramaic, Ladino, Latin, Yunani, Poland, Rusia, Inggeris dan bahasa Eropah lain. Walau bagaimanapun, corak yang diikuti oleh Ben-Yehuda, iaitu meminjam daripada dan memodelkan diri kepada bahasa Arab, dibina di atas peminjaman Hebrew yang meluas sebelum ini serta pemodelan morfologi berdasarkan bahasa Arab yang berlaku semasa zaman kegemilangan tamadun Islam Arab. Walaupun pengaruh bahasa Arab terhadap bahasa Ibrani moden tidak boleh dikaitkan sepenuhnya kepada Ben-Yehuda atau Jawatankuasa Bahasa Ibrani beliau, banyak perkataan baharu yang dicipta oleh Ben-Yehuda di bawah pengaruh bahasa Arab telah menjadi sebahagian daripada bahasa Ibrani standard masa kini. Contoh perkataan Ibrani yang dicipta oleh Ben-Yehuda berdasarkan perkataan Arab termasuk qattar ('lokomotif'), yang beliau pinjam daripada qitar dalam bahasa Arab; taarikh ('tarikh'), daripada taarikh dalam bahasa Arab ('sejarah', 'pertanggalan'); dan adiv ('sopan'), yang berasal daripada adib dalam bahasa Arab ('berbudaya'). Corak morfologi yang dimodelkan berdasarkan bahasa Arab terdapat dalam ucapan moden bahasa Ibrani boqer tov ('selamat pagi') dan rangkap ulangannya boqer or ('pagi yang bercahaya'), yang dimodelkan selepas sabah al-khair ('selamat pagi') dan sabaḥ an-nur ('pagi yang bercahaya') dalam bahasa Arab (Shehadeh 1998: 60).

Believing that Arabic and Aramaic have preserved the ancient character of proto-Semitic language, Ben-Yehuda favoured a strong reliance upon Arabic and Aramaic in the creation of modern Hebrew in Palestine, although in reality modern Hebrew became a new Semito-European hybrid language borrowing many words from Yiddish, Arabic, Aramaic, Ladino, Latin, Greek, Polish, Russian, English and other European languages. However, the patterns pursued by Ben-Yehuda, of borrowing from and modelling on Arabic, built upon previous extensive Hebrew borrowings and morphological modelling on Arabic that took place during the golden age of Arab Islamic civilisation. Although the influence of Arabic on modern Hebrew cannot be attributed entirely to Ben-Yehuda or his Hebrew Language Committee,22 many of the new words coined by Ben-Yehuda under the influence of Arabic became part of the standard Hebrew language of today.23 Examples of the Hebrew words coined by Ben- Yehuda on the basis of Arabic words included qattar (‘locomotive’), which he borrowed from the Arabic qitar; taarikh (‘date’), from the Arabic taarikh (‘history’, ‘dating’); and adiv (‘polite’), which comes from the Arabic adib (‘cultured’).24 Morphological patterns modelled on Arabic are found in the modern Hebrew greeting boqer tov (‘good morning’) and its refrain boqer or (‘morning of light’), modelled after the Arabic sabah al-khair (‘good morning’) and sabaḥ an-nur (‘morning of light’) (Shehadeh 1998: 60).

Perlu diingat bahawa rujukan di sini bukan hanya kepada corak pinjaman langsung daripada bahasa Arab, tetapi juga kepada terjemahan pinjaman.

It should be borne in mind that the reference here is not only to patterns of direct borrowings from Arabic, but also to loan translation:

kata-kata yang dimodelkan dengan rapat mengikut bahasa Arab, terdiri daripada bahan ucapan bahasa Arab. Seperti yang akan kita lihat di bawah, pemodelan dan terjemahan harfiah daripada bahasa Arab ini kelak akan memberi kesan besar terhadap penukaran nama tempat Arab Palestin kepada nama tempat Ibrani Israel oleh Jawatankuasa Nama Israel.

words modelled closely after Arabic, consisting of the speech material of Arabic. As we will see below, this modelling on and loan translation from Arabic would subsequently have a major impact on the transformation of Palestinian Arab toponyms into Israeli Hebrew toponyms by the Israeli Names Committee.

Ben-Yehuda dilahirkan dengan nama Lazar Perelman, di kampung Luzhky di Lithuania, dan belajar di sebuah sekolah Talmud di Belarus dalam Empayar Rusia.

Ben-Yehuda was born Lazar Perelman, in the Lithuanian village of Luzhky, and attended a Talmudic school in Belarus in the Russian Empire.

Seorang utopia linguistik dan Zionis linguistik sekular, ahli leksikografi paling berpengaruh bagi bahasa vernakular Zionis, juga meminjam banyak kata daripada bahasa Arab sastera dan bahasa Arab pertuturan, bahasa Yunani, bahasa Aram, dan bahasa-bahasa lain. Seorang editor akhbar, Ben-Yehuda berhijrah ke Palestin pada tahun 1881 dan menjadi tunjang semangat di sebalik revolusi bahasa vernakular Zionis ini (Stavans 2008; Rabkin, 2006: 54–57; 2010: 132). Pada waktu itu, orang Yahudi di Baitulmaqdis bertutur dalam bahasa Arab, Yiddish dan Perancis. Ben-Yehuda berusaha menghidupkan semula dan membangunkan satu bahasa baharu yang dapat menggantikan bahasa Yiddish, khususnya, dan bahasa-bahasa lain yang dituturkan oleh penjajah Zionis Eropah di Palestin. Beliau pernah belajar sejarah dan politik Timur Tengah di Universiti Sorbonne di Paris dan mempelajari bahasa Arab pertuturan Palestin. Dalam empat tahun yang beliau habiskan di Sorbonne, beliau mengikuti kelas bahasa Ibrani. Pengalaman di Paris inilah, serta pendedahannya kepada kebangkitan nasionalisme linguistik Perancis pada akhir abad ke-19, yang mengilhamkan Ben-Yehuda (Perelman) untuk cuba "menghidupkan semula" bahasa Ibrani sebagai satu projek budaya nasionalis Zionis yang praktikal.

A linguistic utopian and a secular linguistic Zionist, the most influential lexicographer of the Zionist vernacular also borrowed many words from literary and colloquial Arabic, Greek, Aramaic and other languages. A newspaper editor, Ben-Yehuda immigrated to Palestine in 1881 and became the driving spirit behind this Zionist vernacular revolution (Stavans 2008; Rabkin, 2006: 54–57; 2010: 132). At that time the Jews in Jerusalem spoke Arabic, Yiddish and French. Ben-Yehuda set out to resurrect and develop a new language that could replace Yiddish, in particular, and other languages spoken by the European Zionist colonists in Palestine. He had studied history and politics of the Middle East at the Sorbonne University in Paris and learned Palestinian colloquial Arabic. In the four years he spent at the Sorbonne he took Hebrew classes. It was this experience in Paris, and his exposure to the rise of French linguistic nationalism at the end of the 19th century, that inspired Ben-Yehuda (Perelman) to attempt the ‘resurrection’ of Hebrew as a practical and Zionist nationalist cultural project.

Setelah tiba di Palestin pada tahun 1881, Lazar Perelman menukar namanya kepada Eliezer Ben-Yehuda ('Anak Yehuda') dan menjadi orang pertama yang menggunakan 'Ibrani moden' sebagai bahasa pertuturan harian, lalu mengubahnya daripada bahasa Bible dan bahasa liturgi (lashon hakodesh) kepada bahasa moden 'sekular-nasionalis'. Isteri kedua Ben-Yehuda, Paula Beila, mengambil nama Ibrani Hemda, dan beliau membesarkan anaknya, Ben-Tzion ('anak Zion'), dengan hanya bertutur dalam bahasa Ibrani moden. Beliau mengasingkan anaknya sepenuhnya dan tidak membenarkan anaknya didedahkan kepada bahasa lain semasa zaman kanak-kanak.

After arriving in Palestine in 1881, Lazar Perelman changed his name to Eliezer Ben-Yehuda (‘Son of Judah’) and became the first to use ‘modern Hebrew’ as a vernacular and transform it from a biblical language and a language of liturgy (lashon hakodesh) into a ‘secular-nationalist’ modern language. Ben-Yehuda’s second wife Paula Beila took the Hebrew name Hemda, and he raised his son, Ben-Tzion (‘son of Zion’), speaking only modern Hebrew by totally isolating him and refusing to let him be exposed to other languages during childhood.

Ben-Yehuda menjadi editor beberapa akhbar berbahasa Ibrani, termasuk Ha-Tzvi (Sang Rusa). Akhbar yang terakhir ini telah ditutup selama setahun oleh pihak berkuasa Uthmaniyyah berikutan bantahan keras daripada masyarakat Yahudi Ortodoks di Baitulmaqdis, yang menganggap kerjanya sebagai menghina perkara suci.

Ben-Yehuda served as editor of a number of Hebrew-language newspapers, including Ha-Tzvi (the Deer). The latter was closed down for a year by the Ottoman authorities following fierce opposition from the Orthodox Jewish community of Jerusalem, which viewed his work as sacrilegious.

Jerusalem ialah sebuah bandar yang majoritinya bertutur bahasa Arab, dan penduduk Yahudinya bertutur dalam bahasa Arab serta bahasa Yiddish, serta membantah penggunaan 'bahasa suci' (lashon hakodesh), iaitu bahasa Ibrani, untuk perbualan harian. Sebahagian orang Yahudi tempatan yang lain pula memperlekehkan bahasa Ibrani baharu itu sebagai bahasa 'rekaan' dan hibrid.

Jerusalem was a predominantly Arabic-speaking city, whose Jewish residents spoke both Arabic and Yiddish and objected to the use of the ‘holy tongue’ (lashon hakodesh), Hebrew, for everyday conversation. Other local Jews ridiculed the new Hebrew as a ‘fabricated’, hybrid language.

Di Jerusalem, Ben-Yehuda menjadi tokoh utama dalam penubuhan Jawatankuasa Bahasa Ibrani (Va’ad Ha-lashon ha-ʿIvrit). Ia mula-mula ditubuhkan pada tahun 1890, beroperasi selama setahun, dibubarkan, dan kemudian dihidupkan semula pada tahun 1904; Ben-Yehuda ialah presiden pertamanya. Usaha linguistik Ben-Yehuda memuncak dengan kejayaan apabila pihak berkuasa penjajah British di Palestin memutuskan pada tahun 1922, di bawah Pesuruhjaya Tinggi Yahudi Zionis, Herbert Samuel, untuk mengiktiraf bahasa Ibrani moden sebagai salah satu daripada tiga bahasa rasmi Palestin Mandat British, bersama-sama bahasa Arab dan Inggeris.

In Jerusalem Ben-Yehuda became a central figure in the establishment of the Hebrew Language Committee (Va’ad Ha-lashon ha-ʿIvrit). It was initially set up in 1890, operated for one year, disbanded and then revived in 1904; Ben-Yehuda was its first president. Ben-Yeduda’s linguistic efforts were crowned with success when the British colonial authorities in Palestine decided in 1922, under a Zionist Jewish High Commissioner, Herbert Samuels, to recognise modern Hebrew as one of the three official languages of British Mandatory Palestine, alongside Arabic and English.

Jawatankuasa Ben-Yehuda digantikan oleh Akademi Bahasa Ibrani Israel, yang ditubuhkan selepas Akta Knesset Israel, diluluskan pada 27 Ogos 1953, sebagai ‘Institut Tertinggi Bahasa Ibrani’ dan berpusat di Universiti Ibrani Jerusalem. Apabila bahasa Ibrani moden semakin meluas dituturkan dalam kalangan peneroka Zionis dari Eropah Timur di Palestin, Jawatankuasa Bahasa Ibrani mula menerbitkan buletin dan kamus, serta mencipta beribu-ribu perkataan yang kini digunakan dalam kehidupan harian di Israel. Presiden Jawatankuasa, Ben-Yehuda, juga menyusun kamus bahasa Ibrani moden yang pertama. Ben-Yehuda berpendapat bahawa bahasa Arab, sebuah bahasa Semitik yang hidup dan seperumpunan, dan bukannya bahasa-bahasa Eropah, sepatutnya digunakan untuk mengisi kekurangan dalam bahasa Ibrani moden, dengan melihat bahasa Arab sebagai sumber utama bagi akar kata dan perkataan baharu yang tiada dalam bahasa Ibrani (Shehadeh 1998: 61‒62). Dakwaan Ben-Yehuda, yang dikemukakan dalam sebuah artikel pada tahun 1914 bertajuk ‘Sumber untuk Mengisi Kekurangan dalam Bahasa Kita’, menggemakan dakwaan serupa yang dikemukakan oleh ahli arkeologi Alkitab dan ahli geografi kitab suci Barat pada abad ke-19, seperti Edward Robinson dan Victor Guérin. Beliau menulis: ‘kebanyakan akar kata yang terdapat dalam perbendaharaan kata Arab pernah menjadi sebahagian daripada leksikon Ibrani, dan semua akar kata ini bukanlah asing, begitu juga bahasa Arab, tetapi milik kita, yang pernah kita hilangkan dan kini kita temui semula’ (Ben-Yehuda 1914: 9; lihat juga Blau 1981: 32).

Ben-Yehuda’s committee was replaced by the Israeli Academy of the Hebrew Language, which was established following an Act of the Israeli Knesset, passed on 27 August 1953, as ‘The Supreme Institute of the Hebrew Language’ and located in the Hebrew University of Jerusalem. As modern Hebrew became more widely spoken among East European Zionist settlers in Palestine, the Hebrew Language Committee began to publish bulletins and dictionaries and coined thousands of words that are in everyday use today in Israel. The Committee’s President, Ben-Yehuda, also compiled the first modern Hebrew dictionary. Ben-Yehuda argued that Arabic, a living fellow Semitic language, rather than European languages, should fill modern Hebrew lacunae, seeing Arabic as a major source for missing roots and new words in Hebrew (Shehadeh 1998: 61‒62). Ben-Yehuda’s claims, made in a 1914 article entitled ‘Sources to Fill the Lacunae in our Language’, echoed similar claims put forward by Western biblical archaeologists and scriptural geographers in the 19th century such as Edward Robinson and Victor Guérin. He wrote: ‘the majority of the roots found in the Arabic vocabulary were once part of the Hebrew lexicon, and all of these roots are not foreign, nor are Arabic, but are ours, which we lost and have now found again’ (Ben-Yehuda 1914: 9; see also Blau 1981: 32).

Ben-Yehuda, yang ketika itu ketua Jawatankuasa Bahasa Ibrani yang berpusat di Baitul Maqdis, menegaskan kaitan bahasa Arab dalam menghidupkan semula bahasa Ibrani yang telah mati dan mencipta semula bahasa Ibrani moden (Ashkenazi).

Ben-Yehuda, then head of the Jerusalem-based Committee of the Hebrew Language, insisted on the relevance of Arabic for reviving the dead language of Hebrew and reinventing modern (Ashkenazi) Hebrew.

Joshua Blau, Profesor Emeritus Bahasa dan Kesusasteraan Arab di Universiti Hebrew Jerusalem dan Presiden Akademi Bahasa Ibrani Israel (1981‒1993), menulis bahawa Ben-Yehuda menegaskan kegunaan bahasa Arab yang hidup: 'Untuk melengkapkan kekurangan bahasa Ibrani, Jawatankuasa itu mencipta perkataan mengikut kaedah tatabahasa dan analogi linguistik daripada akar Semitik: Aramaik dan terutamanya daripada akar Arab' (Blau 1981: 33).

Joshua Blau, Professor Emeritus of Arabic Languages and Literature at the Hebrew University of Jerusalem and President of the Israeli Academy of the Hebrew Language (1981‒1993), writes that Ben-Yehuda insisted on the usefulness of living Arabic: ‘In order to supplement the deficiencies of the Hebrew language, the Committee coins words according to the rules of grammar and linguistic analogy from Semitic roots: Aramaic and especially from Arabic roots’ (Blau 1981: 33).