Projek-projek Zionis selepas 1948 tertumpu kepada Ibraninisasi/Yahudisasi geografi dan toponimi Palestin melalui amalan menamakan semula tapak, tempat dan peristiwa. Projek Ibraninisasi menggunakan penamaan semula untuk membina tempat baharu dan identiti geografi baharu yang berkaitan dengan tempat-tempat yang dikatakan terdapat dalam Bible. Nama-nama "Ibrani baharu" ini mencerminkan dorongan ideologi dan ciri-ciri politik yang boleh digerakkan secara sedar oleh projek hegemoni Zionis. Projek rasmi bermula dengan pelantikan Jawatankuasa Nama Kerajaan (Va'adat Hashemot Hamimshaltit).

Post-1948 Zionist projects concentrated on the Hebraicisation/Judaisation of Palestinian geography and toponymy through the practice of renaming sites, places and events. The Hebraicisation project deployed renaming to construct new places and new geographic identities related to supposed biblical places. The ‘new Hebrew’ names embodied an ideological drive and political attributes that could be consciously mobilised by the Zionist hegemonic project. The official project began with the appointment of the Governmental Names Committee (Va’adat Hashemot Hamimshaltit)

oleh Perdana Menteri Ben-Gurion pada Julai 1949. Ben-Gurion telah melawat Naqab/Negev pada bulan Jun dan terkejut kerana tiada nama Ibrani wujud bagi tapak-tapak geografi di rantau tersebut. Catatan bertarikh 11 Jun 1949 dalam Diari Perangnya berbunyi: ‘Eilat ... kami memandu melalui kawasan terbuka Arava ... dari ‘Ein Husb ... ke ‘Ein Wahba ... Kita mesti memberikan nama Ibrani kepada tempat-tempat ini – nama kuno, jika ada, dan jika tidak, nama baharu!’ (Ben-Gurion 1982, Jld. 3: 989).

by Prime Minister Ben-Gurion in July 1949. Ben-Gurion had visited the Naqab/Negev in June and had been struck by the fact that no Hebrew names existed for geographical sites in the region. The 11 June 1949 entry for his War Diary reads: ‘Eilat ... we drove through the open spaces of the Arava ... from ‘Ein Husb ... to ‘Ein Wahba ... We must give Hebrew names to these places – ancient names, if there are, and if not, new ones!’ (Ben-Gurion 1982, Vol. 3: 989).

Dalam tempoh selepas Nakba, ahli arkeologi Israel dan ahli Persatuan Penerokaan Israel dalam Jawatankuasa Nama Kerajaan memberi tumpuan awal kepada penciptaan peta baharu bagi 'Negev' yang baru diduduki (Abu El-Haj 2001: 91–94). Diamanahkan untuk mencipta nama Ibrani bagi landskap Palestin yang baru diduduki itu, sepanjang dokumen yang dihasilkan oleh jawatankuasa ini terdapat rujukan kepada 'nama asing'. Orang ramai Israel diseru 'untuk mencabut nama-nama asing dan sedia ada' dan menggantikannya dengan nama-nama Ibrani baharu yang harus 'dikuasai'. Kebanyakan nama sedia ada ialah nama Arab. Diberi tugas untuk memadamkan ratusan nama tempat Arab dan mencipta nama Ibrani di Negev, jawatankuasa itu mengadakan mesyuarat pertamanya pada 18 Julai dan kemudian bermesyuarat tiga kali sebulan selama tempoh sepuluh bulan, serta memberikan nama Ibrani kepada 561 ciri geografi yang berlainan di Negev – gunung, lembah, mata air dan lubang air – dengan menggunakan Bible sebagai sumber. Walaupun banyak nama Arab purba dihapuskan daripada landskap Negev, sesetengah nama Arab menjadi nama Ibrani yang berbunyi serupa: sebagai contoh, Seil 'Imran menjadi Nahal Amram, yang nampaknya mengingatkan kepada bapa Musa dan Harun; Jabal Haruf (Gunung Haruf) dalam bahasa Arab menjadi Har Harif (Gunung Tajam), Jabal Dibba (Bukit Bonggol) menjadi Har Dla'at (Gunung Labu). Selepas menolak nama Har Geshur, bersempena kaum yang dimiliki isteri ketiga Raja Daud, sebagai gelaran Ibrani bagi Jabal 'Ideid (Gunung Terbentang) dalam bahasa Arab, jawatankuasa itu memutuskan untuk menamakannya Har Karkom (Gunung Kesumba), kerana kesumba tumbuh di Negev.28 Walau bagaimanapun, bunyi nama Arab 'Ideid dikekalkan untuk mata air berhampiran, yang kini dinamakan Beerot Oded (Telaga Oded), dikatakan bersempena nabi Bible yang bernama sama. Dalam laporannya pada Mac 1956, Jawatankuasa Nama Kerajaan Israel menyatakan:

In the immediate post-Nakba period, Israeli archaeologists and members of the Israeli Exploration Society on the Governmental Names Committee concentrated their initial efforts on the creation of a new map for the newly occupied ‘Negev’ (Abu El-Haj 2001: 91–94). Commissioned to create Hebrew names for the newly occupied Palestinian landscape, throughout the documents produced by this committee were reported references to ‘foreign names’. The Israeli public was called upon ‘to uproot the foreign and existing names’ and in their place ‘to master’ the new Hebrew names. Most existing names were Arabic. Charged with the task of erasing hundreds of Arabic place names and creating Hebrew names in the Negev, the committee held its first meeting on 18 July and subsequently met three times a month for a ten-month period and assigned Hebrew names to 561 different geographical features in the Negev – mountains, valleys, springs and waterholes – using the Bible as a resource. Despite the obliteration of many ancient Arabic names from the Negev landscape, some Arabic names became similar-sounding Hebrew names: for example, Seil ‘Imran became Nahal Amram, apparently recalling the father of Moses and Aaron; the Arabic Jabal Haruf (Mount Haruf) became Har Harif (Sharp Mountain), Jabal Dibba (Hump Hill) became Har Dla’at (Mount Pumpkin). After rejecting the name Har Geshur, after the people to whom King David’s third wife belonged, as a Hebrew appellation for the Arabic Jabal ‘Ideid (Sprawling Mountain), the committee decided to call it Har Karkom (Mount Crocus), because crocuses grow in the Negev.28 However, the sound of the Arabic name ‘Ideid was retained for the nearby springs, which are now called Beerot Oded (the Wells of Oded), supposedly after the biblical prophet of the same name. In its report of March 1956 the Israeli Government Names Committee stated:

Dalam tempoh yang diringkaskan, 145 nama telah diterima pakai untuk tapak purbakala, runtuhan dan tell [perkataan Arab bagi bukit atau busut arkeologi]: lapan nama ditentukan berdasarkan pengenalpastian sejarah, 16

In the summarised period 145 names were adopted for antiquities sites, ruins and tells [Arabic for hills or archaeological mounds]: eight names were determined on the basis of historical identification, 16

menurut nama-nama geografi di kawasan itu, lapan mengikut makna perkataan Arab, dan majoriti yang muktamad bagi nama-nama (113) ditentukan dengan meniru bunyi perkataan Arab, peniruan separa atau sepenuhnya, bagi memberikan nama baharu itu sifat Ibrani, dengan mengikuti kaedah tatabahasa dan tatatanda vokal yang [diterima]. (Dipetik daripada Abu El-Haj 2001: 95)29

according to geographical names in the area, eight according to the meaning of the Arabic words, and the decisive majority of the names (113) were determined by mimicking the sounds of the Arabic words, a partial or complete mimicking, in order to give the new name a Hebrew character, following the [accepted] grammatical and voweling rules. (Quoted in Abu El-Haj 2001: 95)29

Dalam Hidden Histories, sarjana Palestin Basem Ra’ad (2010), dengan memetik kajian pada tahun 1988, Toponymie Palestinienne: Plaine de St. Jean d’Acre et corridor de Jerusalem, oleh Thomas Thompson, Francolino Goncalves dan J. M. van Cangh, menunjukkan bahawa jawatankuasa toponimi Israel telah jauh melangkaui mandat asal mereka.

In Hidden Histories, Palestinian scholar Basem Ra’ad (2010), citing a 1988 study, Toponymie Palestinienne: Plaine de St. Jean d’Acre et corridor de Jerusalem, by Thomas Thompson, Francolino Goncalves and J. M. van Cangh, shows that the Israeli toponymy committees went far beyond their original mandates:

Tidak ada cukup tradisi Alkitab untuk dijadikan panduan, maka projek itu hanya dapat diteruskan dengan memilih secara rambang kaitan-kaitan Alkitab atau Yahudi. Nama-nama Arab terpaksa dihebrewkan, atau dalam kes lain, bahasa Arab diterjemahkan ke bahasa Ibrani supaya lokasi tersebut mempunyai identiti yang selaras dengan ideologi. Sebagai contoh, sesetengah lokasi diterjemahkan daripada bahasa Arab kepada sistem fonetik Ibrani: Minet el-Muserifa menjadi Horvat Mishrafot Yam dan Khirbet el Musherifa ditukar kepada Horvat Masref. Kadang-kadang, dalam proses buatan ini, jawatankuasa terlupa tentang tradisi Yahudi yang tulen, seperti dalam kes pemansuhan sepenuhnya nama Arab Khirbet Hanuta, tanpa menyedari bahawa nama itu kemungkinan besar merupakan gubahan daripada Khanotah dalam Talmud.

There was simply not enough [biblical] tradition to go by, so [the project] could only continue by picking out Biblical or Jewish associations at random. It had to Hebrewise Arabic names, or in other cases translate Arabic to Hebrew to give the location an ideologically consistent identity. For example, some locations were rendered from Arabic into the Hebrew phonetic system: Minet el-Muserifa became Horvat Mishrafot Yam and Khirbet el Musherifa was changed to Horvat Masref. Sometimes, in this artificial process, the committees forgot about certain genuine Jewish traditions, as in the case of the total cancelling of the Arabic name Khirbet Hanuta, not recognising that it probably rendered the Talmudic Khanotah.

Latihan paksa menamakan semula ini sering kali bahkan bertentangan dengan tradisi Bible, terutamanya dengan memadamkan nama Arab Yalu dan ‘Imwas [selepas 1967]. Yalu telah ditukar menjadi Ayallon, manakala ‘Imwas, Emmaus Barat, yang dikaitkan dengan kisah Kristus, merupakan salah satu daripada tiga buah kampung, bersama Beit Nuba, yang dimusnahkan pada 1967. Batu-batu lama dari kampung-kampung tersebut dijual kepada kontraktor Yahudi untuk memberikan sentuhan tradisi tempatan dan usia kepada bangunan-bangunan baharu di tempat lain, dan seluruh kawasan itu diubah menjadi Taman Canada yang tragis, yang dibiayai oleh jutaan dolar daripada seorang penderma Kanada.

This forced exercise of re-naming often even went against Biblical tradition, most notably in erasing the Arabic names Yalu and ‘Imwas [after 1967]. Yalu became Ayallon, while ‘Imwas, Western Emmaus, associated with the Christ story, was one of the three villages, along with Beit Nuba, razed in 1967. The old stones from the villages were sold to Jewish contractors to lend local tradition and age to new buildings elsewhere, and the whole area was turned into the tragic Canada Park, made possible by millions from a Canadian donor.

(Ra'ad 2010: 188–189; Thompson et al. 1988).

(Ra’ad 2010: 188–189; Thompson et al. 1988).