Nama-nama tempat Palestin mula digantikan dengan nama-nama yang bersifat Bible dan berbunyi Hibrew semasa zaman akhir Empayar Uthmaniyah dan zaman Mandat, dan kampung-kampung kecil Palestin mula hilang daripada peta, walaupun penduduk Palestin tempatan terus menggunakan nama-nama asli bagi penempatan Zionis yang baharu. Amalan 'menuntut semula melalui penamaan semula' ini, sambil menggantikan nama-nama asli, adalah teras kepada penjajahan tanah Palestin dan juga sebagai satu bahasa untuk mencipta identiti Ibrani Zionis kolektif yang 'autentik', yang berakar pada 'tanah Bible'. Dengan berterus terang merujuk kepada penggantian beransur-ansur nama-nama tempat Arab (dan kampung-kampung Palestin) dengan nama-nama tempat Ibrani (dan penempatan Yahudi) semasa zaman Mandat, Menteri Pertahanan Israel Moshe Dayan – pengarang Living with the Hebrew Bible (1978) – pernah berkata demikian dalam satu ucapan pada April 1969 kepada pelajar di Technion, Institut Teknologi Israel yang prestij di Haifa:

Palestinian place names began to be replaced by biblical and Hebrewsounding names during the late Ottoman and Mandatory periods and small Palestinian villages began to disappear from the map, although local Palestinians continued to use the indigenous names for the new Zionist colonies. These practices of ‘reclaiming by renaming’, while displacing the indigenous names, were pivotal to the colonisation of the land of Palestine and as a language of creating an ‘authentic’ collective Zionist Hebrew identity rooted in the ‘land of the Bible’. Referring candidly to the gradual replacement of Arabic place names (and of Palestinian villages) by Hebrew place names (and Jewish settlements) during the Mandatory period, Israeli Defence Minister Moshe Dayan – the author of Living with the Hebrew Bible (1978) – had this to say in an address in April 1969 to students at the Technion, Israel’s prestigious Institute of Technology in Haifa:

Kampung-kampung Yahudi telah dibina di tempat kampung-kampung Arab. Anda bahkan tidak mengetahui nama-nama kampung ini, dan saya tidak menyalahkan anda kerana buku-buku geografi tidak lagi wujud. Bukan sahaja buku-buku itu tidak wujud, kampung-kampung Arab itu juga tidak lagi ada. Nahlal muncul di tempat Mahlul; Kibbutz Gvat di tempat Jibta; Kibbutz Sarid di tempat Hunefis; dan Kefar Yehoshua di tempat Tal al-Shuman. Tidak ada satu pun tempat yang dibina di negara ini yang tidak pernah didiami oleh penduduk Arab sebelumnya.17

Jewish villages were built in the place of Arab villages. You do not even know the names of these villages, and I do not blame you because geography books no longer exist. Not only do the books not exist, the Arab villages are not there either. Nahlal arose in the place of Mahlul; Kibbutz Gvat in the place of Jibta; Kibbutz Sarid in the place of Hunefis; and Kefar Yehoshua in the place of Tal al-Shuman. There is not a single place built in this country that didn’t have a former Arab population.17

Dayan (1915–1981), yang fasih berbahasa Arab, menganggap dirinya seorang sabra yang tipikal, dan begitulah ia juga dianggap oleh para pemukim Eropah sesamanya. Beliau dilahirkan di Kibbutz Degania Alef di Palestin sebelum ibu bapanya berpindah ke Nahlal, yang diasaskan pada tahun 1921. Bapanya, Shmuel Kitaigorodsky (yang berkhidmat dalam tiga sesi pertama Knesset Israel), dilahirkan di Zhashkov, yang kini terletak di Ukraine, dan berhijrah ke Palestin pada tahun 1908. Beliau menghebraikan namanya kepada Dayan, perkataan Ibrani untuk hakim dalam mahkamah agama Yahudi. Menurut propaganda Zionis, nama Nahlal berasal daripada sebuah perkampungan dalam Bible (Yoshua 19:15).

Dayan (1915–1981), who spoke Arabic, considered himself and was considered by his fellow European settlers as a typical sabra. He was born in Kibbutz Degania Alef in Palestine before his parents moved to Nahlal, founded in 1921. His father Shmuel Kitaigorodsky (who served in the first three sessions of the Israeli Knesset) was born in Zhashkov, modern-day Ukraine, immigrated to Palestine in 1908 and Hebraicised his name to Dayan, Hebrew for a judge in Jewish religious courts. According to Zionist propaganda the name Nahlal derived from a biblical village (Joshua 19:15).

Namun Moshe Dayan tahu dan bersedia mengakui secara terbuka bahawa nama penempatan beliau sendiri, moshav Nahlal, sebenarnya ialah terjemahan Ibrani bagi nama kampung Arab Palestin yang digantikannya, iaitu Mahlul; akan tetapi, untuk memberikan nama itu "keaslian Alkitab", nama Nahlal yang berbunyi Ibrani itu dikaitkan oleh kaum Zionis dengan satu nama yang disebut dalam Kitab Ibrani. Selain itu, Kibbutz Gvat, yang ditubuhkan pada tahun 1926, ialah terjemahan Ibrani bagi nama tempat Arab yang terdahulu, iaitu kampung Palestin Jibta; Gvat juga menggemakan nama Aramaic Gvata (bermaksud bukit) dan satu nama Alkitab di Galilee.

Yet Moshe Dayan knew and was prepared to acknowledge publicly that the name of his own settlement (moshav), Nahlal, was in fact a Hebrew rendering of the name of the Palestinian Arabic village name it had replaced, Mahlul; however, to give it a ‘biblical authenticity’, the Hebrew-sounding Nahlal was linked by the Zionists to a name mentioned in the Hebrew Bible. Also, Kibbutz Gvat, set up in 1926, was a Hebrew rendering of the former Arabic place name, the Palestinian village Jibta; Gvat also echoed the Aramaic name Gvata (meaning hill) and a biblical name in the Galilee.

Peranan utama dalam pembinaan identiti kolektif Zionis, dan kemudiannya identiti Israel, berasaskan "ingatan alkitabiah" ialah projek toponimi Yishuv yang dilancarkan pada tahun 1920-an untuk "memulihkan" bahasa Ibrani alkitabiah atau mencipta nama-nama baharu yang berbunyi alkitabiah dan bermakna simbolik bagi penebusan tanah Zionis serta penjajahan Palestin (Ra'ad 2010: 189). Pada tahun 1920-an, tanah Palestin Wadi al-Hawarith di kawasan pesisir pantai dibeli ("ditebus") oleh Dana Nasional Yahudi daripada tuan-tuan tanah Arab yang tidak tinggal di situ, dan seterusnya membawa kepada pengusiran ramai petani Arab. Penempatan Yahudi Kfar Haro'e didirikan pada tahun 1934 di atas tanah-tanah ini.

Central to the construction of Zionist collective identity, and subsequently Israeli identity, based on ‘biblical memory’ was the Yishuv toponymic projects established in the 1920s to ‘restore’ biblical Hebrew or to create new biblical-sounding names of symbolic meaning to Zionist redemption of the land and colonisation of Palestine (Ra’ad 2010: 189). In the 1920s the Palestinian land of Wadi al-Hawarith18 in the coastal region was purchased (‘redeemed’) by the Jewish National Fund from Arab absentee landlords, subsequently leading to the eviction of many Arab farmers. The Jewish settlement of Kfar Haro’e was established in 1934 on these lands.

Nama Arab itu ditukar kepada Emek Hefer yang berbunyi Hibrew (Lembah Hefer). Dalam beberapa kes, toponimi penjajahan Zionis Hibrew itu hanya menterjemahkan nama-nama Arab ke dalam bahasa Hibrew. Pada tahun 1920-an, sebuah Jawatankuasa Penamaan JNF ditubuhkan untuk menamakan penempatan Yahudi yang baru didirikan di Palestin bagi menandingi peta negara yang didominasi oleh nama-nama Arab; usaha penamaan semula itu mendapat sokongan pihak berkuasa Mandat British dan dimasukkan ke dalam warta rasmi kerajaan Palestin (Benvenisti 2002: 26).

The Arabic name was rendered into the Hebrew-sounding Emek Hefer (the Hefer Valley). In some cases the Zionist Hebrew colonising toponymy simply translated Arabic names into Hebrew. In the 1920s a JNF Naming Committee was set up to name the newly established Jewish colonies in Palestine to compete with the overwhelmingly Arabic map of the country; its renaming efforts were appreciated by the British Mandatory authorities and were incorporated into the Palestine government’s official gazette (Benvenisti 2002: 26).

Pada tempoh sebelum 1948, banyak nama tempat Ibrani yang baharu menggantikan nama-nama Arab: contohnya, penempatan Zionis pertama di Palestin, Petah Tikva, mula-mula didirikan pada tahun 1878 (ditinggalkan kemudian dibina semula pada tahun 1882), di atas tanah milik kampung Palestin Mlabbis yang telah dimusnahkan, dan akhirnya menggantikannya. Petah Tikva dikenali dalam historiografi Zionis sebagai Im Hamoshavot – 'Ibu Segala Koloni'. Para pengasas agama Zionis menyatakan bahawa nama Petah Tikva berasal daripada nubuat Hosea dalam Bible (2:17). Tanah Petah Tikva dibeli daripada dua tuan tanah Arab yang tidak tinggal di tanah itu dan berpangkalan di Jaffa, Salim al-Kassar dan Anton al-Tayyan. Enam dekad selepas Nakba, rakyat Palestin yang menjadi warganegara Israel masih memanggil bandar Yahudi Petah Tikva sebagai 'Mlabbis'. Penempatan Zionis Rehovot diasaskan pada tahun 1890 dan juga dinamakan sempena satu nama yang disebut dalam Bible Ibrani, tetapi nama itu terletak di lokasi yang sama sekali berbeza di Gurun Negev. Rehovot didirikan oleh ahli perniagaan dan peniaga Yahudi kelas menengah pada 10,000

In the pre-1948 period many new Hebrew place names displaced the Arabic names: for instance, the first Zionist settlement in Palestine, Petah Tikva, was originally set up in 1878 (deserted and then re-established in 1882), on the lands of, and eventually replacing, the destroyed Palestinian village of Mlabbis. Petah Tikva is known in Zionist historiography as Im Hamoshavot – the ‘Mother of the Colonies’. The Zionist religious founders stated that the name Petah Tikva came from the biblical prophecy of Hosea (2:17). The land of Petah Tikva was bought from two Arab absentee landlords based in Jaffa, Salim al-Kassar and Anton al-Tayyan. Six decades after the Nakba, Palestinian citizens of Israel still call the Jewish city of Petah Tikva ‘Mlabbis’. The Zionist colony of Rehovot was founded in 1890 and was also called after a name mentioned in the Hebrew Bible, but which stood at a completely different location in the Negev Desert. Rehovot was set up by middle class Jewish businessmen and merchants on 10,000

dunum tanah yang dibeli daripada tuan-tuan tanah Arab, sehingga menyebabkan penduduk kampung Palestin Khirbet Duran terpaksa berpindah.

dunums of land purchased from Arab landlords, displacing the Palestinian village of Khirbet Duran.

Zionisme Yahudi sekular ialah satu contoh klasik bagi penciptaan sebuah bangsa di Eropah pada akhir abad ke-19 dan satu projek untuk mensintesiskan sebuah negara-bangsa. Tradisi ciptaan ini menganggap orang Yahudi sebagai satu bangsa dan kumpulan biologi, dan banyak meminjam daripada nasionalisme romantik di Eropah Tengah dan Timur. Zionisme politik menggerakkan naratif Bible yang dibayangkan, yang diolah semula pada akhir abad ke-19 untuk tujuan politik sebuah gerakan Eropah moden yang berhasrat menjajah tanah Palestin. Sebagai tradisi ciptaan Eropah moden-lewat, Zionisme pasti menjadi satu projek sintesis. Sebagaimana sarjana Israel Ronit Lentin telah berhujah dengan kuat dalam Israel and the Daughters of the Shoah: Reoccupying the Territories of Silence (2000), nasionalisme Israel yang bersifat maskulin dan militaristik dibina dalam pertentangan dengan Liyan yang "difeminkan". Bapa-bapa pengasas Zionisme membayangkan semula kolektiviti Ibrani Baharu dalam pertentangan total dengan diaspora Yahudi yang dibenci, yang tidak mampu menentang antisemitisme Eropah yang membawa kepada Holocaust. Penghinaan Zionisme terhadap orang Yahudi diaspora dan penolakannya terhadap diaspora yang "difeminkan", serta obsesinya untuk mensintesiskan sebuah negara, tercermin dalam hakikat bahawa simbol-simbolnya merupakan satu campuran, dipilih bukan sahaja daripada agama Yahudi dan bahagian-bahagian militan Bible Ibrani, tetapi juga daripada pelbagai tradisi dan sumber moden; simbol-simbol yang kemudiannya dirampas sebagai "nasionalis Yahudi", Zionis atau "Israel". Muzik lagu kebangsaan Israel, ha-Tikva, berasal daripada komposer kebangsaan Czech, Smetana; sebahagian besar muzik yang digunakan dalam lagu-lagu nasionalis Israel berasal daripada lagu rakyat Rusia; malah istilah bagi orang Yahudi yang dilahirkan di Israel dan bebas daripada semua "penyakit dan keabnormalan buangan" sebenarnya ialah perkataan Arab sabar, yang dihebrewkan menjadi tzabar (maskulin dan keras) atau sabra (Bresheeth 1989: 131), iaitu sejenis buah pir berduri yang tumbuh di dalam dan sekitar ratusan kampung Palestin yang dimusnahkan oleh Israel pada tahun 1948. Bahkan "lagu kebangsaan Perang Enam Hari", lagu "Jerusalem of Gold" karya No'ami Shemer, merupakan salinan hasil plagiat daripada sebuah lagu nina bobo Basque (Masalha 2007: 20, 39). Dengan berusaha membentuk identiti yang "autentik dan dipribumikan", para penjajah Yahudi dari Eropa Timur mendakwa mewakili satu bangsa peribumi yang kembali ke tanah air mereka setelah 2000 tahun ketiadaan; hakikatnya, warganegara Rusia atau Ukraine membentuk teras utama aktivisme Zionis.

Secular Jewish Zionism was a classic case of the invention of a people in late 19th century Europe and a project for synthesising a nation. This invented tradition considered the Jews as a race and a biological group, and borrowed heavily from romantic nationalisms in Central and Eastern Europe. Political Zionism mobilised an imagined biblical narrative which was reworked in the late 19th century for the political purposes of a modern European movement intent on colonising the land of Palestine. As an invented late modern (European) tradition, Zionism was bound to be a synthesising project. As Israeli scholar Ronit Lentin has powerfully argued in Israel and the Daughters of the Shoah: Reoccupying the Territories of Silence (2000), the Israeli masculinised and militarised nationalism has been constructed in opposition to a ‘feminised’ Other. The founding fathers of Zionism reimagined the New Hebrew collectivity in total opposition to the despised Jewish diaspora unable to resist European anti-Semitism which led to the Holocaust. Zionism’s contempt for diaspora Jews and rejection of a ‘feminised’ diaspora and its obsession with synthesising a nation is reflected in the fact that its symbols were an amalgam, chosen not only from the Jewish religion and the militant parts of the Hebrew Bible but also from diverse modern traditions and sources, symbols subsequently appropriated as ‘Jewish nationalist’, Zionist or ‘Israeli’: the music of Israel’s national anthem, ha-Tikva, came from the Czech national musician, Smetana; much of the music used in nationalist Israeli songs originated in Russian folk-songs; even the term for an Israeli-born Jew free of all the ‘maladies and abnormalities of exile’ is in fact the Arabic word sabar, Hebraicised as (masculine and tough) tzabar or sabra (Bresheeth 1989: 131), the prickly pear grown in and around the hundreds of Palestinian villages destroyed by Israel in 1948. Even the ‘national anthem of the Six Day War’, No’ami Shemer’s song ‘Jerusalem of Gold’, was a plagiarised copy of a Basque lullaby (Masalha 2007: 20, 39). Seeking to create an ‘authentic, nativised’ identity, the East European Jewish colonists claimed to represent an indigenous people returning to its homeland after 2000 years of absence; in fact Russian or Ukrainian nationals formed the hard core of Zionist activism.

Afula ialah sebuah bandar Israel di daerah utara yang sering dikenali sebagai 'Ibu Kota Lembah' kerana kedudukan strategiknya di Lembah Jezreel (Marj ibn 'Amer).

Afula is an Israeli city in the northern district often known as the ‘Capital of the Valley’ due to its strategic location in the Jezreel Valley (Marj ibn ‘Amer).

Ia ditubuhkan pada tahun 1925 oleh peneroka Zionis selepas pembelian tanah Arab yang luas (60,000 dunam) daripada tuan-tanah Arab yang tidak tinggal di tanah mereka, keluarga Sursuk di Beirut, oleh Yehoshua Hankin (1864–1945), aktivis kelahiran Rusia yang bertanggungjawab ke atas kebanyakan pembelian tanah utama bagi Jewish Colonial Association di Palestin lewat zaman Uthmaniyyah dan awal zaman Mandat Palestin. Tanah-tanah ini menjadi tapak bagi banyak koloni Zionis baharu, termasuk Nahlal milik Dayan, Giva, Ein Harod, Kfar Yehezkel, Beit Alfa dan Tel Yosef, penempatan yang menggantikan beberapa kampung Palestin yang hilang daripada peta, sebahagiannya disebut oleh Dayan di atas.

It was founded in 1925 by Zionist settlers after the purchase of large tracts (60,000 dunums) of Arab land from the Arab absentee landlords of the Sursuk family in Beirut by Yehoshua Hankin (1864–1945), the Russian-born activist who was responsible for most of the major land purchases for the Jewish Colonial Association in late Ottoman Palestine and early Mandatory Palestine. These tracts became the site of numerous new Zionist colonies, including Dayan’s Nahlal, Giva, Ein Harod, Kfar Yehezkel, Beit Alfa and Tel Yosef, settlements which replaced several Palestinian villages that disappeared from the map, some of which are mentioned by Dayan above.

Etimologi nama penempatan peneroka Zionis Afula berasal daripada nama kampung Arab Palestin al-Fuleh, yang pada tahun 1226 disebut oleh ahli geografi Arab Yaqut al-Hamawi sebagai sebuah bandar di wilayah Jund Filastin. Toponim Arab al-Fuleh berasal daripada perkataan ful, bermaksud kacang fava, yang antara tumbuhan makanan tertua di Timur Tengah dan ditanam secara meluas oleh penduduk Palestin tempatan di Marj Ibn ‘Amer. Kampung Palestin al-Fuleh sendiri dikosongkan penduduknya semasa zaman Mandat. Tanah seluas 9500 dunam milik al-Fuleh, yang turut menjadi tapak penempatan Yahudi Merhavya, menandakan permulaan perjuangan sengit antara rakyat Palestin peribumi dengan peneroka Zionis mengenai hak petani penyewa Palestin yang telah dihalau, dan akhirnya membawa kepada meletusnya pemberontakan petani Palestin di Palestrina pada tahun 1936‒1939. Dalam merenung perdebatan Zionis mengenai ‘pemindahan’ dalaman, Berl Katznelson, salah seorang pemimpin paling popular dan berpengaruh dalam parti Mapai yang dominan, menyatakan pandangannya dalam satu perbahasan di Konvensyen Dunia Ihud Po’alei Tzion (forum tertinggi gerakan buruh Zionis dunia yang dominan), pada Ogos 1937: