A--- Kader'e (İlahi takdire) iman etmek Tevhid'in (Allah'ın birliğinin) gereğidir; kaderin hayırlı sonuçlarına yol açan ve şerri engelleyen sebeplere iman etmek ise İman'ın gereğidir. Bununla birlikte, dinin meselesi, kişi İlahi takdire inanmadıkça ve Şeriat'e (Şer'î hükümlere) itaat etmedikçe sahih ve kusursuz olamaz. Peygamber ﷺ kaderi teyit ettiği gibi, kendisine "Allah'ın Resulü! O halde kaderimize güvenip amellerimizi terk etmeyelim mi?" diyen kişiye şöyle cevap vermiştir: "Herkesin amelleri, her biri için yaratılmış olduğu şeye göre kolaylaştırılır. Mutlu olanlardan kim ise ona hayırlı ameller kolaylaştırılır; bedbahtlardan kim ise ona da kötü ameller kolaylaştırılır." (Sahih-i Buhârî)

A--- Affirming faith in the Divine Decree is required by Tawhid (Oneness of Allah), and affirming faith in the means bringing forth its good and blocking up its evil is required by Iman (Faith). However, the matter of religion can not be sound or perfect unless one believes in the Divine Decree and be obedient to Shar' (Legislation). As the Prophet (Peace be upon him) affirmed the matter of Divine Decree, then he answered the one who said to him: "Allah's Messenger! Should we not then depend upon our destiny and abandon our deeds? Thereupon, he (Peace be upon him) said: Acts of everyone will be facilitated according to that which each has been created for so that whoever belongs to the company of the blessed will have good works made easier for him and whoever belongs to the unfortunate ones will have evil acts made easier for him.” (Sahih Bukhari)

Böylece, Kader'i (İlahi Takdir'i), onun Şeriat'e aykırı olduğu iddiasıyla inkar eden kimse, Allah'ın İlmini ve Kudretini (Yaratma Gücünü) etkisiz kılmış olur; kulu ise kendi fiillerinin bağımsız sahibi ve yaratıcısı ilan eder. Dolayısıyla Allah'ın yanında başka bir ilah edinmiş olur; hatta bütün yaratılmışların yaratıcı olduğunu iddia etmiş olur.

Thus, whoever negates the Divine Decree falsely claiming its contradiction with the Legislation, he disables the Knowledge and Ability of Allah, and declares the slave independent and creator of his own deeds. Hence, he appoints another god besides Allah, rather, he claims that all creatures are creators.

Bunu Şeriat'a karşı bir delil olarak öne süren, Yüce Allah'ın kuluna verdiği seçme yetisini ve seçme hakkını inkar eden ve buna bağlı olarak kulun yükümlü tutulduğunu; Allah'ın kullarına güç yetiremeyecekleri şeyleri yüklediğini asılsız biçimde iddia eden kimse, bununla Allah'a zulmü isnat etmiş olur ve şu sözü söyleyen Lanetlenmiş Şeytan'ın izinden gitmiş olur: {Beni saptırdığın için, andolsun ki ben de onlara (insanlara) Senin doğru yolunda pusu kuracağım}. (A'raf, 16)

Whoever holds it as an argument against Shar’ (Legislation), negating the ability and the right to choice of the slave granted by Allah the Almighty to him and accordingly is charged with duties, and falsely claiming that Allah charged His slaves with what they can not afford. In doing this, he attributes injustice to Allah the Almighty, tracing the footsteps of the Cursed One, Satan who said: {Because You have sent me astray, surely I will sit in wait against them (human beings) on Your Straight Path}. (Al-A'raf, 16)

Gerçek mü'minler, iyi ve kötüye dair Kader'e inanırlar ve bütün bunların Yaratıcısının Allah olduğuna inanırlar. Şeriat'in hükümlerine, yani emir ve yasaklara teslim olurlar. Hem gizlide hem de açıkta ona boyun eğerek hükmünü kabul ederler. Hidayetin ve sapkınlığın Allah'ın elinde olduğuna inanırlar. Dilediğine lütfuyla hidayet verir, dilediğini de adaletiyle saptırır. Lütfunu almaya ve adaletini hak etmeye layık yerleri en iyi bilen de O'dur: {Şüphesiz Rabbin, yolundan sapanı en iyi bilendir ve hidayete erenleri de en iyi bilendir.} (en-Necm, 30)

As for the true believers, they believe in the Divine Decree about good and evil, and in that Allah is the Creator of all this. They submit themselves to the Legislation: orders and forbidding. They adjudicate themselves to it in secret and public. They believed that guidance and misleading are at Allah's Hand. He guides whom He wills with His Grace, and misleads whom He wills with His Justice and He is the Best Knower of the places proper for receiving His Grace and Justice: {Verily, your Lord it is He Who knows best him who goes astray from His Path, and He knows best him who receives guidance}. (An-Najm, 30)

Ayrıca O'nun Mutlak Hikmet sahibi ve Güçlü Delil sahibi olduğuna inanırlar; ödül ve cezanın Divine Decree (kader) ile değil, Şeriat (Legislation) ile bağlantılı olduğunu düşünürler. Yalnızca musibet zamanlarında kadere sığınarak teselli bulurlar; ancak kendilerine bir iyilik verildiğinde, onu sahibine nisbet ederler ve şöyle derler: {Bizi buna ulaştıran Allah'a hamdolsun. Eğer Allah bizi hidayete erdirmeseydi, biz hidayet bulacak değildik.} (el-A'raf, 43)

They also believe in that He has Perfect Wisdom and Penetrative Argument, and that reward and punishment are dependent on Legislation and not on Divine Decree. They only console themselves with Divine Decree on time of calamities, but when they are given a good virtue, they attribute it to its owner, saying: {All the praises and thanks be to Allah, Who has guided us to this, and never could we have found guidance, were it not that Allah had guided us!}. (Al-A'raf,43)

Bunu yalnızca sahip olduğum ilim sayesinde verildi{ } diyenler gibi, fasık kimseler de söylemezler... Ancak bu ifade doğrudan çeviride şöyle olmalı: Şunu da demezler: {Bu bana yalnızca sahip olduğum bilgi sayesinde verildi} (Kasas, 78) diyerek, azgın kimselerin söylediği gibi söylemezler.

They do not say as said by the dissolute {This has been given to me only because of the knowledge I possess}. (Al-Qasas, 78)

Bir günah işlediklerinde şöyle derler: {Rabbimiz! Kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen, elbette hüsrana uğrayanlardan oluruz}. (A'raf, 23)

When they commit a sin, they say: {Our Lord! We have wronged ourselves. If You forgive us not, and bestow not upon us Your Mercy, we shall certainly be of the losers}. (Al-A' raf, 23)

Onlar, şeytanın dediği gibi söylemezler: {Rabbim! Beni saptırdığın için!}. (Hicr, 39)

They do not say as said by the Devil: {O my Lord! Because you misled me!}. (Al-Hijr, 39)

Başlarına bir musibet geldiğinde derler ki: {Şüphesiz biz Allah'ınkiyiz ve şüphesiz ona döneceğiz}. (Bakara, 156)

When they are afflicted with a calamity, they say: {Truly! To Allah we belong and truly to Him we shall return}. (Al-Baqarah, 156)

Onlar, inkâr edenlerin söylediği gibi olmayın; onlar kardeşleri hakkında, yeryüzünde yolculuğa çıktıklarında veya savaşa gittiklerinde şöyle derler: {Yanımızda kalsalardı ölmezler, öldürülmezlerdi}. Bunu söylemeleri, Allah'ın bunu onların kalplerinde bir pişmanlık sebebi kılması içindir. Hayatı veren de öldüren de Allah'tır. Allah yaptıklarınızı hakkıyla görendir.

They do not say as said by those who disbelieved: {Who say to their brethren when they travel through the earth or go out to fight: "If they had stayed with us, they would not have died or been killed," so that Allah may make it a cause of regret in their hearts. It is Allah that gives life and causes death. And Allah is All-Seer of what you do}. (Al' Imran, 156)