Ekonomik sistem, serveti nasıl dağıtacağını, nasıl mülk edineceğini ve onu nasıl harcayacağını ya da elden çıkaracağını belirleyen sistemdir. Bu belirleme, belirli bir hayat görüşüne, yani ideolojiye dayanır. Bu nedenle İslam'daki ekonomik sistem, Sosyalizm/Komünizm'in ve Kapitalizm'in ekonomik sisteminden farklıdır; çünkü bu sistemlerin her biri kendi ideolojik hayat görüşünü takip eder. Ekonomi bilimi ise üretimi, onun geliştirilmesini, araç ve gereçlerin icadını ve iyileştirilmesini ele alır. Ekonomi bilimi, diğer bilimlerde olduğu gibi, bütün milletler için evrenseldir ve belirli bir ideolojiyle ilişkilendirilmez. Örneğin, Kapitalizm'deki mülkiyet anlayışı Sosyalizm/Komünizm'dekinden farklıdır ve İslam'dakinden de farklıdır. Bununla birlikte üretimin geliştirilmesi üzerine tartışmak, teknik bir meseledir; tamamen bilimseldir ve insanların hayata dair görüşleri ne olursa olsun herkes için aynıdır.

The economic system is that which determines how to distribute the wealth, how to possess it, and how to spend or dispose of it. This determination follows a particular viewpoint in life, or ideology. Therefore, the economic system in Islam is different from that of Socialism/Communism and that of Capitalism, since each of these systems follows its own ideological viewpoint of life. Economic science discusses production, its improvement, invention and improvement of its means. Economic science, as is the case with other sciences, is universal to all nations and is not associated with a particular ideology. So for example, the view towards ownership in Capitalism differs from that of Socialism/Communism, and differs from that in Islam. However, discussing the improvement of production is a technical issue, which is purely scientific, and the same for all people, no matter what their viewpoint about life is.

Ihtiyaçların ve bu ihtiyaçların karşılanma yollarının incelenmesi arasındaki, yani ekonomik malın üretimi ile bunun dağıtım biçimi arasındaki bu birleştirme, bunları tek bir mesele ve tek bir konu olarak ele almak bir hatadır; bu hata, kapitalist ekonomi çalışmalarında karışıklığa ve birbirine girmeye yol açmıştır. Sonuç olarak kapitalist ekonominin temeli yanlıştır.

This merger between the study of the needs and the means of their satisfaction i.e. between producing the economic material and the manner of its distribution, and bringing them as one issue and one subject, is an error, which resulted in mixing and interference in the capitalists studies of economy. As a result the basis of the Capitalist economy is wrong.

2. İhtiyaçlar Yalnızca Maddi Değildir İhtiyaç edilen ve karşılanması gereken şeylerin yalnızca maddi olduğunu söylemek bir hatadır ve ihtiyaçların gerçeğiyle çelişir. Maddi ihtiyaçların yanında ahlaki ve manevi ihtiyaçlar da vardır; bunların her biri karşılanmayı gerektirir ve karşılanması için her birinin mal ve hizmetlere ihtiyacı vardır.

2. Needs are only Materialistic The reference to the needs which require satisfaction as being purely materialistic is an error, and contradictory to the reality of needs. In addition to material needs there are moral and spiritual needs, each requiring satisfaction, and each requiring commodities and services for their satisfaction.

3. Mal ve Hizmetler Toplumun Yapısıyla İlişkili Değildir Kapitalist iktisatçılar ihtiyaçlara ve faydalara, toplumun olması gerektiği gibi değil, olduğu gibi bakarlar. Bu da insana yalnızca maddi bir varlık, manevi ihtiyaçlardan, ahlaki düşüncelerden ve ahlaki hedeflerden yoksun bir varlık olarak bakmaları anlamına gelir. Benzer şekilde, toplumun ahlaki yücelik açısından nasıl yapılandırılması gerektiğiyle de ilgilenmezler; erdemleri toplumsal ilişkilerin temeli haline getirmeyi veya toplumda manevi yücelik açısından neyin egemen olması gerektiğini, yani Allah'la insan ilişkisinin farkına varmayı (Allah'ın varlığını idrak etmeyi), Allah'ın rızasını kazanmak amacıyla tüm ilişkilerin itici gücü haline getirmeyi düşünmezler. Kapitalist iktisatçı bunu umursamaz, çünkü ilgisi yalnızca maddi ihtiyaçları karşılayan şeyler açısından tamamen maddidir. Dolayısıyla insan satış yaparken aldatmıyorsa, bunun nedeni ticaretinin kâr getireceğine inanmasıdır; aldatarak kâr edebileceğini düşünseydi, aldatmak onun için helal olurdu. Yoksulları, Allah'ın sadaka vermesini emretmesi üzerine değil, kendisinden çalmasınlar diye doyurur. Ancak onların açlığı servetini artırıyorsa, onları aç bırakır. Böylece Kapitalistin temel kaygısı, yalnızca maddi bir ihtiyacı karşılayan faydayı aramaktır. Diğer insanlara kendi çıkarına göre bakan ve ekonomik hayatı bu temel üzerine kuran birey, toplum ve insanlık için en tehlikeli kişidir.

3. Commodities and Services are not related to the structure of the society The Capitalist economists look to the needs and benefits as they are, not as the society should be, which means that they look at man as a purely materialistic creature, empty of spiritual needs, ethical thoughts, and moral objectives. Similarly they do not care about how the society should be structured in terms of moral elevation, by making the virtues the basis for society’s relationships or what should prevail in the society by way of spiritual elevation i.e. making the realisation of man’s relationship with Allah (realising the existence of Allah) the driving force behind all relationships, for the sake of attaining the pleasure of Allah. The Capitalist economist would not care for this since his interest is purely material in terms of what satisfies the materialistic needs. So, if man does not cheat in selling it is because He believes his trade will profit, while if He were to profit by cheating, then cheating would be legal for him. He does not feed poor people in response to the order from God for Him to give charity, rather He feeds them so that they do not steal from him. If, however, their starvation increases his wealth then He would leave them to starve. Thus, the main concern of the Capitalist is to look for the benefit which satisfies a materialistic need only. The individual that looks at others based on his own benefit, and establishes economic life on this basis, is the most dangerous person to society and people.

İhtiyaçlar ve faydalar açısından bakıldığında, meta ve hizmet olarak adlandırılan kaynak ve emeklere, birey bunlardan fayda sağlamak amacıyla onlara sahip olmak için çaba gösterir. İnsanlar arasında kaynakların ve emeklerin değiş tokuşu, aralarında ilişkiler doğurur ve bu ilişkilere göre toplumun yapısı oluşur. Bu yüzden kaynakları ve emekleri değerlendirirken, toplumun yapısının genel ve ayrıntılı olarak nasıl olması gerektiğine bakmak gerekir.

This is from the aspect of needs and benefits. From the aspect of resources and efforts, which are called commodities and services, the individual strives for them to obtain them, so as to gain benefit from them. The exchange of resources and efforts among people creates relationships among them, according to which the structure of the society is formed. So it is necessary to look at what the structure of the society should be, both in general and in detail, when evaluating the resources and the efforts.

Bu nedenle, bir ekonomik metaya yalnızca ihtiyacı karşılaması açısından önem vermek, toplumun nasıl olması gerektiğini gözetmemek, ekonomik metanın ilişkiden kopartılması demektir ki bu da doğal değildir. Bu ekonomik meta insanlar arasında değiş tokuş edilir ve böylece aralarında ilişkiler doğar; bu ilişkiler de toplumu oluşturur. Dolayısıyla ekonomik metayı ele alırken toplum üzerindeki etkisi de göz önünde bulundurulmalıdır. Bu sebeple, bir şeyi, onu seven biri olduğu için, kendisi zararlı olsun ya da olmasın, insanlar arasındaki ilişkilere etki etsin ya da etmesin, toplumdaki insanların inancına göre caiz ya da haram olsun, faydalı saymak yanlıştır. Bunun yerine bir şey, toplumun nasıl olması gerektiği bakımından gerçekten faydalıysa faydalı sayılmalıdır. Dolayısıyla yalnızca birisi istiyor diye esrar, afyon ve benzeri maddeleri faydalı meta ve ekonomik meta saymak yanlıştır. Aksine bir şeyin faydasını değerlendirirken, yani onu ekonomik bir meta olarak görüp görmemeyi düşünürken, bu ekonomik metaların insanlar arasındaki ilişkiler üzerindeki etkisi göz önünde bulundurulmalıdır. Şeyler, toplumun nasıl olması gerektiği ile ilişkili olarak değerlendirilmelidir. Toplumun nasıl olması gerektiğine bakmaksızın bir şeye olduğu gibi, yalnızca kendisi bakımından bakmak yanlıştır. İhtiyaçların karşılanması konusunu ihtiyaçları karşılama araçları konusunun içine dahil edip, ihtiyaç karşılama araçlarına yalnızca bir ihtiyacı karşılamaları açısından, başka hiçbir değerlendirme yapmadan bakarak, iktisatçılar servetin üretimine, servetin dağıtımından daha fazla yoğunlaşmaktadır. İhtiyaçları karşılamak için servetin dağıtımının önemi ikinci plana itilmiştir. Bu yüzden kapitalist ekonomik sistemin tek bir amacı vardır: Ülkenin bütün servetini artırmak ve mümkün olan en yüksek üretim seviyesine ulaşmak için çalışmak. Toplumun üyeleri için mümkün olan en yüksek refah düzeyinin elde edilmesinin, ülkedeki üretim seviyesinin yükseltilmesi ve milli geliri artırılması, bireylerin de mal üretmek ve sahip olmak için çalışmada serbest bırakılarak servete el koymalarının sağlanması sonucunda gerçekleşeceğini düşünür. Dolayısıyla ekonomi, bireylerin ihtiyaçlarını karşılamak ve toplumdaki her bireyin tatmin olmasını kolaylaştırmak için var değildir; aksine bireylerin ihtiyaçlarını karşılayan şeylerin artırılmasına odaklanır, yani üretim seviyesini yükselterek ve ülkenin milli gelirini artırarak toplumun ihtiyaçlarının karşılanmasına odaklanır. Milli gelirin varlığı sayesinde, mülkiyet özgürlüğü ve çalışma özgürlüğü yoluyla gelirin toplum üyeleri arasında dağıtımı gerçekleşir. Bu yüzden bireylere, herkesin üretim faktörlerinden sahip olduğu ölçüde servetten elde edebildiğini alması bırakılır; bütün bireyler mi tatmin olur yoksa yalnızca bazı bireyler mi, bu da ayrıca bırakılır. Bu, siyasal ekonomidir, yani kapitalist ekonomidir. Bu görüş açıkça yanlıştır ve gerçeklikle çelişir; bütün bireylerin geçim düzeyinde bir iyileşmeye yol açmaz ve her bireyin temel refahını sağlamaz. Bu görüşteki hatalı yön, karşılanması gereken ihtiyaçların bireysel ihtiyaçlar olduğu, yani bir insanın ihtiyaçları olduğu, dolayısıyla Muhammed'in, Salih'in ve Hasan'ın ihtiyaçları olduğu, bir insan topluluğunun, bir milletler grubunun ya da bir halk grubunun ihtiyaçları olmadığı gerçeğidir. İhtiyaçlarını karşılamaya çalışan kişi bireydir; ister yemek yemek gibi doğrudan karşılasın, ister milletin savunması gibi bütün grubun tatmini yoluyla dolaylı olarak karşılasın. Bu nedenle ekonomik sorun, bireyler için tatmin araçlarının dağıtılmasına odaklanır, yani milletin veya halkın üyeleri arasında fon ve kazançların dağıtımı; milletin içindeki her bireyi gözetmeksizin, millet veya halkın ihtiyaç duyduğu ihtiyaçlara göre değil. Başka bir deyişle sorun, millete değil, bireye çöken yoksulluktur. Ekonomik sistemin kaygısı yalnızca her bireyin temel ihtiyaçlarını karşılamak olmalı, ekonomik mal üretimini incelemek değil. Sonuç olarak, milli üretimin büyüklüğünü etkileyen faktörlerin incelenmesi, her bireyin tüm temel ihtiyaçlarını şahsen ve tamamen karşılamaya yönelik incelemeden farklıdır. İncelemenin konusu, insanın bir insan olarak temel insani ihtiyaçları ve toplum üyelerine, bütün temel ihtiyaçlarının karşılanmasını garanti edecek şekilde serveti dağıtma çalışması olmalıdır. Bu, inceleme konusu olmalı ve öncelikle üzerine eğilinmelidir. Dahası, bir ülkenin yoksulluğunun tedavisi, bireyler için yoksulluk sorununu tek tek çözmez. Aksine, bireylerin yoksulluk sorunlarının tedavisi ve ülkenin servetinin aralarında dağıtılması, ülkenin tüm insanlarını milli geliri artırmak için çalışmaya motive eder. Üretim büyüklüğünü ve milli gelirin artışını etkileyen faktörlerin incelenmesi, ekonomik sistem tarafından düzenlenen ihtiyaçların karşılanmasının tartışılmasından ziyade, ekonomik mal ve onun artışının tartışılması içinde, ekonomi bilimi olarak ele alınmalıdır. Kapitalistler, herhangi bir toplumun karşılaştığı ekonomik sorunun mal ve hizmetlerin kıtlığı olduğunu iddia ederler. Ayrıca sürekli artan ihtiyaçların ve bunların hepsini karşılayamama durumunun, yani insanın bütün ihtiyaçlarını tamamen karşılamak için mal ve hizmetlerin yetersizliğinin ekonomik sorunun temelini oluşturduğunu iddia ederler. Bu görüş yanlıştır ve aslında gerçeklikle çelişmektedir. Bu böyledir, çünkü karşılanması gereken ihtiyaçlar, bireyin insan olarak temel ihtiyaçlarıdır (yiyecek, barınma ve giyecek); lüks olanlar değil, her ne kadar onlar da istense de. İnsanın temel ihtiyaçları sınırlıdır ve dünyada mal ve hizmet denilen kaynaklar ile çabalar, temel insani ihtiyaçları karşılamaya kesinlikle yeterlidir; insanlığın bütün temel ihtiyaçlarını tamamen karşılamak mümkündür. Dolayısıyla, toplumun karşı karşıya olduğu ekonomik sorun olarak kabul edilene rağmen, temel ihtiyaçlarda bir sorun yoktur. Gerçekte ekonomik sorun, bu kaynakların ve çabaların dağıtımıdır; her bireyin temel ihtiyaçlarını tamamen karşılamasını ve bundan sonra lüks ihtiyaçlarına ulaşmak için çalışmasına yardımcı olmasını sağlayacak şekilde.

"Artan ihtiyaçlar"la ilgili olarak, bu, temel ihtiyaçların artmasıyla ilgili bir konu değildir; çünkü insanın bir insan olarak temel ihtiyaçları artmaz, oysa lüks ihtiyaçları artar ve çeşitlenir. İnsanın kentleşmiş yaşamında ilerlemesi nedeniyle ortaya çıkan ihtiyaç artışı, temel ihtiyaçlardan çok lüks ihtiyaçlarla ilgilidir. İnsan lüks ihtiyaçlarını karşılamak için çalışır, ancak bunların karşılanmaması bir soruna yol açmaz; sorun yaratan şey, temel ihtiyaçların karşılanmamasıdır. Tüm bunların yanı sıra, artan lüks ihtiyaçları meselesi yalnızca belirli bir ülkede yaşayan bazı kişilerle ilgili bir meseledir, o ülkenin tüm bireylerini ilgilendirmez. Bu mesele, insanın ihtiyaçlarını karşılama yönündeki doğal dürtüsüyle çözülür. Lüks ihtiyaçlarındaki artıştan kaynaklanan bu dürtü, insanı; ülkesinin kaynaklarını genişleterek, başka ülkelerde çalışarak ya da diğer ülkeleri genişleterek ve ilhak ederek bu ihtiyaçları karşılamaya yönelik çalışmaya sevk eder. Bu, toplumdaki her bir bireyin temel ihtiyaçlarını tamamen karşılama meselesinden farklıdır. Çünkü her bir bireyin temel ihtiyaçlarını karşılamak için servetin dağıtılması ve her bireyin lüks ihtiyaçlarını karşılayabilmesini sağlama meselesi, belirli bir ideolojiyi benimseyen belirli bir milletin kendine özgü hayat görüşüyle ilgili bir sorundur. Bu durum, belirli ülkelerin koşullarıyla ilgili olan ve ülkenin kaynaklarının kullanılması, göç, genişleme ya da diğer ülkelerle birleşme yoluyla gerçekleştirilebilen, üretimin artırılmasıyla milli geliri yükseltme meselesinin tam tersidir. Servetin artırılması meselesi, çözümün uygulanabilirliğine bağlıdır; belirli bir bakış açısıyla, belirli bir milletle ya da belirli bir ideolojiyle ilgili değildir.

With reference to the steadily increasing needs, it is not a subject related to increasing basic needs, because the basic needs of man as a human do not increase, whereas, it is his luxuries which increase and vary. The increase in needs which occurs due to the progress of a human in his urbanised life is related to the luxuries rather than to the basic needs. Man works to satisfy his luxuries, but their non-satisfaction does not cause a problem; what does cause a problem is the non-satisfaction of the basic needs. Besides all of this, the question of the increasing luxuries is a question which is only related to some people who live in a certain country and not to all individuals of that country. This question is solved through the natural urge of a human to satisfy his needs. This urge, resulting from the increase in luxuries, drives man to work towards satisfying them, either by expanding the resources of his country, working in other countries, or through expansion and annexation of other countries. This is different from the issue of completely satisfying the basic needs of each and every individual in society. This is because the problem of distributing the wealth to each and every individual to satisfy his basic needs, and enabling every individual to satisfy his luxuries, is a problem related to the viewpoint in life, which is particular to a certain nation carrying a particular ideology. This is contrary to the question of increasing national income through increasing production, which is related to the situation of particular countries, and could be achieved through utilising the resources of the country, emigration, expansion, or merging with other countries. This issue of increasing wealth depends on the practicality of the solution, and is not related to a particular viewpoint, and not related to a particular nation or ideology.

Uygulanması gereken ekonomik ilkeler, ülkenin iç ve dış servetinin ulusun her bir ferdine dağıtılmasını garanti eden ilkelerdir; böylece her bireyin temel ihtiyaçlarının tamamen karşılanmasını sağlarlar ve ardından her bireyin lüks ihtiyaçlarını karşılamaya yönelmesine olanak tanırlar. Ancak üretim düzeyinin yükseltilmesi bilimsel araştırma gerektirir ve bunun ekonomik sistemde tartışılması, her bir ferdin ihtiyaçlarının tamamen karşılanması olan ekonomik sorunu çözmez. Üretim düzeyindeki artış, ülkenin servet düzeyinde bir yükselmeye yol açar, ancak her bir ferdin tüm temel ihtiyaçlarının tamamen karşılanmasını zorunlu olarak sağlamaz. Bir ülke, Irak ve Suudi Arabistan örneğinde olduğu gibi doğal kaynaklar bakımından zengin olabilir, ancak vatandaşlarının çoğunun temel ihtiyaçları tamamen karşılanmamış olabilir. Dolayısıyla, üretimin tek başına artırılması, öncelikle ve her şeyden önce ele alınması gereken temel sorunu, yani her bir ferdin temel ihtiyaçlarının tamamen karşılanmasını ve bunun ardından lüks ihtiyaçlarını karşılayabilmesini çözmez. Bu nedenle ele alınması gereken yoksulluk ve yoksunluk, kentsel gelişmeden kaynaklanan artan lüksler değil, insanın bir insan olarak temel ihtiyaçlarının (yani yiyecek, barınma ve giyecek) karşılanmamasıdır. Bu yüzden ele alınması gereken sorun, toplumdaki her bir ferdin yoksulluk ve yoksunluğudur; bütün olarak ölçülen ülkenin yoksulluk ve yoksunluğu değildir. Bu bakış açısıyla (yani her bir birey açısından) yoksulluk ve yoksunluk, ulusal üretimin artırılmasıyla değil, servetin toplumdaki bireylere, onların tüm temel ihtiyaçlarını tamamen karşılayacak ve ardından lüks ihtiyaçlarını karşılamalarına olanak tanıyacak şekilde dağıtılmasıyla çözülür.

The economic principles which have to be laid down are the principles which guarantee the distribution of the country’s internal and external wealth to each and every individual of the nation, so that they secure the complete satisfaction of all basic needs for each individual, and then enable every individual to seek the satisfaction of the luxuries. However, raising the level of production requires scientific research, and its discussion in the economic system does not solve the economic problem, which is the complete satisfaction of the needs of each and every individual. An increase in the level of production leads to a rise in the level of the wealth of the country but does not necessarily lead to the complete satisfaction of all the basic needs of each and every individual. The country could be rich in natural resources, as in the case of Iraq and Saudi Arabia, but the basic needs of most of their citizens are not satisfied completely. Therefore, the increase of production by itself, does not solve the basic problem which must be treated first and foremost, which is the complete satisfaction of the basic needs of each and every individual, and following that enabling them to satisfy their luxuries. Therefore, the poverty and deprivation required to be treated is the nonsatisfaction of the basic needs of man as a human being (i.e. food, shelter and clothing), not the increasing luxuries resulting from urban progress. Hence, the problem to be treated is the poverty and deprivation of every individual in the society, not the poverty and deprivation of the country measured as a whole. The poverty and deprivation from this perspective (i.e. for every individual) is not treated by increasing national production, rather it is treated by the manner in which the wealth is distributed to the individuals in society enabling complete satisfaction of all their basic needs, and then enabling the individuals to satisfy their luxuries.

Kapitalizm değeri göreceli, gerçek olmayan bir şey olarak görür ve bu yüzden onu öznel bir ölçü olarak ele alır. Dolayısıyla bir metre kumaşın değeri, piyasada bulunabilirliği varsayıldığında onun marjinal faydasıdır. Değeri aynı zamanda onunla değiştirilebilecek mal ve emek miktarıdır. Bir metre kumaş karşılığında elde edilen şey para ise değer fiyata dönüşür. Bu iki değer onların görüşüne göre birbirinden ayrıdır ve iki ayrı adı vardır: fayda ve değişim değeri. Bu tanıma göre değerin anlamı yanlıştır, çünkü herhangi bir malın değeri, kıtlık unsuru dikkate alındığında, içindeki fayda miktarıdır. Dolayısıyla herhangi bir mala yönelik gerçek bakış, onun kıtlığını dikkate alarak faydasını gözlemlemektir; bu mal avcılıkta olduğu gibi insanın başından beri sahip olduğu bir şey olsun ya da satış gibi değiş tokuş yoluyla elde edilmiş olsun ve bunun kişiyle mi yoksa şeyle mi ilgili olduğu fark etmez. Böylece değer, belirli bir gerçekliği olan belirlenmiş bir şeyin adıdır; bir yönden ona uygulanıp başka bir yönden uygulanmayan göreceli bir şeyin adı değildir. Demek ki değer nesnel bir ölçüdür, göreceli bir şey değildir. Bu nedenle iktisatçıların değer konusundaki görüşü temelden yanlıştır.

Capitalism considers value as being relative and not real, and so it is treated as a subjective measurement. Hence, the value of a yard of cloth is the marginal benefit of it assuming its availability in the market. Its value is also the quantity of commodities and efforts that could be exchanged for it. The value becomes a price if what is obtained for the yard of cloth is money. These two values, in their view, are separate, and they have two distinct names; benefit and the value of exchange. The meaning of value according to this definition is wrong, because the value of any commodity is the quantity of benefit in it, taking into account the element of scarcity. So the real view towards any commodity is to observe its benefit whilst taking into account its scarcity, whether it is possessed by man from the start like from hunting, or by exchange like selling; and whether this was related to the person or related to the thing. Thus, value is a name for a designated thing which has a specific reality, and not a name for a relative thing, which applies to it in one respect and is not applicable in another. So the value is an objective measurement and not a relative thing. Therefore, the view of the economists towards value is wrong from its basis.

Marjinal fayda değeri denilen şey, metaların dağıtımına ilişkin en kötü ihtimal varsayımına dayanarak üretimi yoğunlaştırmaya yönelik bir tahmindir. Böylece bir metanın değeri, üretimin garantili bir temelde sürmesi için en düşük sınıra göre tahmin edilmektedir. Marjinal fayda, metanın gerçek değeri değildir, hatta fiyatı bile değildir; çünkü bir metanın değeri, tahmin anındaki içindeki fayda miktarıyla ve o andaki kıtlık unsuru dikkate alınarak belirlenmelidir. Metanın değeri, sonradan fiyatı düşse bile azalmaz, fiyatı yükselse bile artmaz; çünkü değeri, değerlendirildiği anda dikkate alınmıştır. Dolayısıyla marjinal fayda teorisi bir değer teorisi değil, bir fiyat teorisidir ve Kapitalist iktisatçıların görüşüne göre bile fiyat ile değer arasında fark vardır. Fiyatın tahminini yöneten şey, talebin bolluğu ile arzın azlığı ya da arzın bolluğu ile talebin azlığıdır; bu hususlar bir metanın üretim düzeyiyle ilgilidir, dağıtımıyla ilgili değildir. Oysa değer, değerlendirme anında metada bulunan fayda miktarıyla, kıtlık unsuru göz önünde bulundurularak tahmin edilir ve bu unsur tahminin bir parçası olarak ele alınmaz; bu yüzden arz ve talep değeri tamamen etkilemez. Bu nedenle değer konusu temelinden yanlıştır ve temel kavram yanlış olduğundan, buna dayanan her konu kesinlikle yanlıştır. Ancak bir metanın değeri, bir metanın veya bir emeğin faydasıyla ölçülen faydası açısından değerlendirilseydi, böyle bir değerlendirme doğru olur ve kısa vadede çok daha büyük bir istikrara yol açardı. Değer fiyatla tahmin edilseydi, değerlendirme gerçek değil göreceli olurdu ve her seferinde piyasaya göre değişmeye daha yakın olurdu. Bu son durumda, buna değer demek yanlıştır ve dolayısıyla değer terimi onun için gerçekte uygulanamaz. Bunun yerine, sahip olduğu faydalara göre değil, piyasaya göre para elde etmenin bir aracı haline gelir.

What is referred to as the marginal utility value is an estimation meant to concentrate production based on the worst case scenario of distributing the commodities. Thus the value of a commodity is estimated based on the lowest limit so that production proceeds on a guaranteed basis. The marginal utility is not really the value of the commodity, nor even the price of the commodity, because the value of the commodity should be estimated by the amount of benefit in it at the time of estimation, taking into account the element of scarcity at that time. Its value would not drop if its price decreases later on, nor would it rise if its price increases as well, because its value was considered at the time of its evaluation. Therefore, marginal utility theory is a theory for price and not a theory for value, and there is a difference between price and value, even in the view of Capitalist economists. What governs the estimation of price is the abundance of demand together with the shortage of supply or the abundance of supply together with the shortage of demand; these matters are related to the level of production of a commodity, and not related to its distribution.Whereas value is estimated by the quantity of benefit present in the commodity at the time of evaluation, bearing in mind the element of scarcity, without considering it as part of the estimation; so supply and demand do not utterly affect the value. Therefore, the subject of value is wrong from its basis, and any subject based on it is definitely wrong since the basic concept is false. However, if the value of the commodity was evaluated in terms of its benefit measured by the benefit of a commodity or an effort, then such an evaluation would be correct and would lead to much greater stability over the short term. If the value was estimated by the price, the evaluation would be relative not real, and it comes closer to changing every time according to the market. In this latter situation, it is false to refer to it as a value, and so the term value would not truly apply to it. It would rather become a means to obtain money according to the market and not according to what it possesses of benefits.

Kapitalistler, faydaların insanın harcadığı çabaların sonucu olduğunu söylerler. Dolayısıyla, emeğe verilen karşılık işe eşit değilse, üretim düzeyinin düşeceği şüphesizdir ve buradan şu sonuca varırlar: Servetin toplum üyeleri arasında dağıtılmasının ideal yöntemi, mümkün olan en yüksek üretim düzeyini garanti eden yöntemdir. Bu yaklaşım tamamen yanlıştır, çünkü gerçekte Allah'ın yarattığı kaynaklar, metalardaki faydanın temelidir. Bu kaynakların faydasını artırmak veya bunlarda emekle birlikte bir fayda başlatmak için yapılan harcamalar, onları belirli bir fayda sağlayan biçime sokan şeylerdir. Dolayısıyla faydayı yalnızca çabanın sonucu saymak tamamen yanlıştır ve ham maddeyi ve diğer harcamaları göz ardı eder. Çünkü bazı durumlarda bu harcamalar bir çabanın değil, bir ham maddenin karşılığı olabilir. Böylece fayda, insanın çabasının sonucu olabileceği gibi, ham maddenin varlığının sonucu da olabilir, ya da ikisinin birden sonucu olabilir; ama yalnızca insanın çabasının sonucu değildir. Üretim düzeyindeki düşüşe gelince, bu yalnızca emeğe verilen karşılığın azalmasından kaynaklanmaz; ülkenin servetinin tükenmesinden, savaştan veya başka nedenlerden de kaynaklanabilir. Örneğin, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra hem Britanya'da hem de Fransa'da üretimin düşmesi, işçiye verilen karşılığın azalmasından değil, zengin sömürgeleri üzerindeki etkilerinin küçülmesinden ve savaşa katılmalarından kaynaklanmıştır. ABD'nin İkinci Dünya Savaşı sırasındaki üretim düşüşü, emeğe verilen karşılığın azalmasından değil, Almanya'ya karşı savaşa katılmasından kaynaklanmıştır. Bugün İslam dünyasındaki üretim düşüşü, emeğe verilen karşılığın azalmasından değil, bütün ümmetin düştüğü fikrî gerilemeden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle, iş karşılığının yetersizliği üretimdeki düşüşün tek nedeni değildir ve bu öncülden, üretim seviyesinin yükseltilmesini sağlamanın ideal dağıtım yöntemi olduğunu varsaymak yanlıştır. Mümkün olan en yüksek üretim seviyesine ulaşmanın, servetin bireyler arasında dağıtımıyla bir ilgisi yoktur. Kapitalistler, fiyatın üretim için teşvik olduğunu söylerler, çünkü bir kişinin herhangi bir çaba harcamasının nedeni maddi karşılığıdır. Bu görüş yanlıştır ve gerçeklikle çelişir. İnsan çoğu zaman Allah'tan bir sevap elde etmek ya da bir iyiliğe karşılık vermek gibi ahlaki bir ödül karşılığında çaba harcar; ahlaki bir erdeme ulaşmak için de çabalar. İnsanın ihtiyaçları maddi kâr gibi maddi olabileceği gibi, manevi arınma gibi manevi ya da övgü gibi ahlaki de olabilir. Dolayısıyla yalnızca maddi ihtiyaçları dikkate almak yanlıştır. Nitekim bir insan, maddi bir ihtiyacı karşılamak için harcadığından daha cömertçe, manevi ya da ahlaki bir ihtiyacını karşılamak için kaynaklarını harcayabilir. Bu nedenle fiyat, üretim için tek teşvik değildir. Buna göre bir taş ustası, bir cami inşa etmek için taş kesmeye aylarca kendini adayabilir; bir fabrika, yılın bazı günlerinde üretimini yoksul insanlara dağıtılmak üzere ayırabilir; bir millet de çabalarının bir kısmını ya da tamamını topraklarını savunmaya hazırlanmaya yöneltebilir. Böyle bir üretim fiyat tarafından motive edilmez. Üstelik maddi karşılık yalnızca fiyatla sınırlı değildir; başka mallar ya da hizmetler biçiminde de gelebilir. Dolayısıyla fiyatı üretim için tek teşvik saymak yanlıştır.

Kapitalizmin büyük çelişkilerinden biri, toplum üyeleri arasında servetin dağıtımını düzenleyen tek unsur olarak fiyatı kabul etmesidir. Onlara göre fiyat, tüketicinin malındaki ve tüketimindeki sınırı gelirine uygun bir düzeyde kabul etmeye zorlayan tek kısıtlamadır; her bireyin tüketimini gelirinin izin verdiğine uygun olarak sınırlandıran da fiyattır. Buna göre, bazı malların fiyatının yükselmesi ve bazılarınınkinin düşmesi, paranın bazı insanlara ulaşabilir olması, diğerlerine ise ulaşamaz olması yoluyla fiyat, servetin tüketiciler arasındaki dağılımını düzenler. Böylece, bir ülke servetinden her bireyin payı temel ihtiyaçlarına eşit değildir; aksine, meta ve hizmetlerin üretiminde katkıda bulunduğu hizmetlerin değerine eşittir, yani sahip olduğu arazi ya da sermayeye veya yaptığı işe ve projelere eşittir.

One of the great anomalies of Capitalism is its consideration of price as the only regulator for distributing wealth amongst the members of society. They say that the price is the only constraint that forces the consumer in his possession and consumption to accept a limit comparable to his income, and it is the price which restricts the consumption of every individual in acceptance to what his revenues permit. Accordingly, through the rise in price of some goods and drop in the price of others, and in the availability of money to some people and its non-availability to others, the price regulates the distribution of wealth amongst consumers. Thus, every individual’s share of the wealth of a country is not equal to his basic needs, but is equal to the value of the services in which He has contributed in producing commodities and services i.e. equal to what He owns of land or capital, or equal to what He carried out of work, and projects.

Bu ilkeden, yani fiyatı dağıtımın düzenleyicisi kılan ilkeden hareketle Kapitalizm, insanın ancak meta ve hizmet üretimine katkıda bulunabildiği takdirde yaşamayı hak ettiğine fiilen karar vermiştir. Doğuştan bedensel veya zihinsel bir engelle dünyaya gelmiş olsun, katkıda bulunamayan kişi yaşamayı hak etmez ve servetten ihtiyaçlarını karşılayacak olanı almayı da hak etmez. Bedence veya zihnen güçlü doğmuş, servet yaratma ve sahip olma konusunda diğerlerinden daha yetenekli olan kişi ise dilediği gibi lüks içinde tüketmeyi hak eder ve serveti ile başkaları üzerinde denetim ve egemenlik kurmayı hak eder. Ayrıca maddi kazanç arzusu daha güçlü olan kişi, servet sahibi olmada diğerlerini geçer; servet kazanırken onu yöneten manevi ve ahlaki değerlere bağlılığı daha güçlü olan kişi ise mal ve servet bakımından diğerlerinden daha az sahip olur. Bu yaklaşım yaşamdan manevi ve ahlaki unsurları dışlar ve maddi ihtiyaçları karşılama araçlarını elde etmek için verilen maddeci bir mücadele üzerine kurulu bir hayat üretir. Bu durum sonunda Kapitalizmi benimseyip uygulayan tüm ülkelerde ortaya çıkar. Kapitalist tekellerin egemenliği, üreticilerin tüketiciler üzerinde denetim kurduğu Kapitalizmi benimseyen ülkelerde gelişmiştir. Büyük petrol, otomotiv ve ağır sanayi şirketlerinin sahibi olan küçük bir grup insan, ürettikleri meta için belirli fiyatlar dayatarak tüketiciler üzerinde hakimiyet kurmuş ve onları boyunduruk altına almıştır. Bu durum, ekonomik sistemi "yamalamaya" yönelik girişimlere yol açmıştır. Bunu yaparken devlete (hükümete), özel durumlarda milli ekonomiyi korumak, tüketicileri korumak ve bazı metaların tüketimini azaltmak amacıyla fiyat tespitine müdahale etme (fiyat kontrolü) hakkı vermişler ve tekellerin yetkisini sınırlamışlardır. Ayrıca üretimin düzenlenmesine, hükümetin yönlendirdiği belirli kamu projelerini de dahil etmişlerdir. Bu önlemler, kendi ekonomik sisteminin temeli olan ekonomik özgürlükle çelişmekte ve yalnızca belirli koşullarda uygulanmaktadır. Üstelik birçok Kapitalist, bu müdahaleci yaklaşımı (Muhafazakârlar) benimsemez ve reddederek, fiyat mekanizmasının tek başına üreticilerin çıkarı ile tüketicilerin çıkarı arasında uyumu sağlamaya yettiğini, bunun için hükümet müdahalesine hiç ihtiyaç olmadığını savunurlar. Müdahalenin destekçileri (Liberaller) tarafından önerilen bu yama niteliğindeki çözümler, yalnızca belirli durum ve koşullarda uygulanmakta ve bu durumlarda bile servetin bireyler arasında dağıtımı, her bir ferdin temel ihtiyaçlarının tam olarak karşılanmasını sağlayamamaktadır.

From this principle, which makes the price the regulator of distribution, Capitalism has effectively decided that man does not deserve life unless He is capable of contributing to the production of commodities and services. The person who is incapable of contributing, whether He was born with a physical or mental disability, does not deserve life, and does not deserve to take from the wealth that which satisfies his needs. Also the person who was born strong in body or in mind, and who is more capable of creating and possessing wealth however He wishes, deserves to consume luxuriously and deserves to practice control and mastery over others with his wealth. Also the one whose motivation to seek material gains is stronger will exceed others in possessing wealth whereas, the one whose adherence to spiritual and moral values (which control Him during the earning of wealth) is stronger, will have less than others in possessions or wealth. This approach excludes the spiritual and moral elements from life and produces a life built upon a materialistic struggle to gain the means of satisfying materialistic needs. This eventually occurs in all countries which adopt and apply Capitalism. The domination of Capitalist monopolies has developed in countries adopting Capitalism, with producers exercising control over consumers. A small group of people i.e. the owners of large oil, automotive, and heavy industry corporations, have come to dominate consumers, reigning over them by imposing certain prices for the commodities they produce. This has led to attempts to “patch up” the economic system. They did this by giving the State (government) the right to intervene in fixing the price (price control) in special circumstances to protect the national economy, to protect consumers, and to reduce consumption of some commodities, as well as limiting the authority of monopolies. They also included in the regulation of production certain public projects directed by the government. These measures contradict the basis of their economic system, which is economic freedom, and they are only applied in specific circumstances. Moreover, many Capitalists do not adopt this interventionist approach (Conservatives) and they scorn it, contending that the price mechanism alone is sufficient to achieve harmony between the interest of the producers and the interest of the consumers, without any need for governmental intervention. These patchwork solutions which are recommended by the supporters of intervention (Liberals), are only applied in certain circumstances and conditions, and even in these circumstances, the distribution of wealth amongst the individuals does not achieve the complete satisfaction of all basic needs for each and every individual.

Özel mülkiyet özgürlüğü kavramından ve fiyatı servetin dağıtımında tek mekanizma kılan kavramdan doğan mal ve hizmetlerin kötü dağılımı, Kapitalizmi uygulayan her toplumda egemen olmaya devam edecektir. Amerikan toplumu açısından bakıldığında, birçok Amerikalı, ülkenin servetinden temel ihtiyaçlarının çoğunu tamamen karşılayacak ve hatta bazı lüks ihtiyaçlarını bile karşılayacak kadar bir pay almıştır. Bu durum, o ülkenin muazzam zenginliğinden kaynaklanmıştır; bu zenginlik, her bireyin tüm temel ihtiyaçlarını ve bazı lüks ihtiyaçlarını karşılayabileceği bir düzeye ulaşmıştır. Ancak bu, bireyin payını üretimde katkıda bulunduğu hizmetlerin değerine eşitlemekten kaynaklanmamıştır. Ayrıca, dağıtımın denetleyicisi olarak fiyat mekanizmasının konulması, Batı'daki Kapitalist tekelleri, hammadde elde edecekleri ve ürünlerini satacakları yeni pazarlar için başka ülkelere bakmaya yöneltmiştir. Dünyanın sömürgecilik, nüfuz bölgeleri ve ekonomik işgal açısından çektiği sıkıntılar, yalnızca bu tekellerin ve fiyatı servet dağıtımında bir araç haline getirmenin bir sonucudur. Böylece dünyanın kaynakları bu temelde Kapitalist tekellerin elinde birikmektedir. Tüm bunların nedeni, Kapitalizmin oluşturduğu yanlış kurallar ve ilkelerdir.

The poor distribution of commodities and services, which resulted from the concept of freedom of ownership and from the concept of making the price the only mechanism for distributing wealth, will continue to dominate every society that applies Capitalism. With regard to American society, many Americans had a sufficient share of the wealth of the country, to satisfy most of their basic needs completely, and to satisfy even some of their luxuries. This situation occurred due to the immense wealth of that country which had reached a level by which there was an opportunity for every individual to satisfy all of his basic needs and some of his luxuries. However, this was not due to making the share of the individual equal to the value of the services He contributed in production. Furthurmore, putting the price mechanism as the controller of distribution has caused Capitalist monopolies in the West to look abroad to other countries for new markets, from which to gain raw materials and to sell their products.What the world suffers from, in terms of colonisation, regions of influence and economic invasion, is merely a result of these monopolies and making price a tool in the distribution of wealth. Thus, the resources of the world are accumulated on this basis into the hands of Capitalist monopolies. All this is due to the false rules and principles established by Capitalism.