5.11 Çalışanın Ücretinin Tahmin Edilmesi

5.11 Çalışanın Ücretinin Tahmin Edilmesi - İslam'ın Ekonomik Sistemi | Quran Course

Bu nedenle insanın ürettiği mülkler, ne kadar çeşitli ve çok sayıda olurlarsa olsunlar, tüm ihtiyaçlarını karşılamaya yetmez. Çünkü insan, tüm ihtiyaçlarını karşılayan şeyleri kendi çabasıyla üretemez. Aksine, başkalarının çabalarına bağımlı olmak zorundadır. Bu yüzden kendi çabasını ya da mülkünü, başkalarının çabalarının ürünleriyle değiştirmek zorundadır. Dolayısıyla insanların çabalarının değiş tokuşu zorunludur. Bu çabalar başka bir çaba ya da mülkle karşılanabileceği için, birbirlerine göre tüm çaba ürünlerinin değerlerini belirleyen bir ölçünün bulunması gerekir ki değiş tokuş yapılabilsin. Bu ölçü, mülklerin değerini belirler; böylece mülkler birbirleriyle ya da emekle değiş tokuş edilebilir. Dolayısıyla çabaların değerini belirlemede kullanılan ölçü ile mülklerin değerini belirlemede kullanılan ölçünün aynı olması gerekir; böylece mülkün mülkle, mülkün çabayla ve çabanın çabayla değiş tokuşu mümkün olur.

Therefore, the types of properties which man produces, however different and numerous they are, are not enough to fulfil all his needs. This is because He cannot produce by his own effort the things that fulfil all his needs. Rather He must depend on the efforts of others. So He has to exchange his effort or his property with the fruits of the others efforts. Therefore, the exchange of people’s efforts is necessary. Since these efforts may be recompensed by another effort or property it becomes necessary to have a measure that defines the values of all the fruits of efforts, relative to each other, in order that they may be exchanged. This defines the values of properties, so that they can be exchanged with each other or for labour. Therefore it is necessary that the measure used to define the value of efforts, and the measure used to define the value of properties is the same, so as to enable the exchange of properties with each other, the exchange of property with effort and the exchange of effort with effort.

Buna göre insanlar, ihtiyaçlarını karşılamak için gerekli mallara ve emeğe ulaşmalarını sağlayan parasal bir karşılık üzerinde anlaştılar. Bu parasal karşılık, mallarla ilgili olarak fiyattır, emekle ilgili olarak ise ücrettir. Bunun nedeni şudur: mal alışverişinde bu, malın kendisine karşılıktır; emek alışverişinde ise bu, insanın harcadığı çabanın sağladığı faydaya karşılıktır. Dolayısıyla ticari işlemler ve kiralama anlaşmaları insan için vazgeçilmezdir; ancak ticaret ile kiralama arasında, insanlar arasındaki bireysel işlemler olmalarının ötesinde bir bağlantı yoktur. Bu nedenle kiralama satışa bağlı değildir, ücret de fiyata bağlı değildir. Bu yüzden ücretin takdiri fiyatın takdirinden farklıdır ve aralarında bir ilişki yoktur. Çünkü fiyat bir mülke karşılıktır; dolayısıyla değer ya da fiyat üzerinden takdir edilmiş olsun, zorunlu olarak bir mülk karşılığında bir mülktür. Ücret ise bir çabaya karşılıktır; bu çaba mutlaka bir mülk üretmez, belki üretir, belki de üretmez. Çabadan elde edilen fayda yalnızca mülk üretimiyle sınırlı değildir, çünkü emekten doğan mülk dışı faydalar da vardır. Buna göre tarım, ticaret ve sanayide harcanan çabalar, türleri ve miktarları ne olursa olsun, mülk üretir ve bu doğrudan ülkenin servetini artırır. Ancak doktorun, mühendisin, avukatın, öğretmenin sunduğu hizmetler ve diğer benzeri hizmetler mülk üretmez, ulusun servetini doğrudan artırmaz. Bir imalatçı ücret alsaydı, bunu ürettiği bir mülk karşılığında almış olurdu; ama bir mühendis ücret alsaydı, bunu bir mülk karşılığında almamış olurdu, çünkü hiçbir mülk üretmemiştir. Bu nedenle fiyatın takdiri zorunlu olarak bir mülk karşılığındadır. Bu, çabadan doğan faydanın değerlendirilmesine aykırıdır; çünkü bu bir mülkün iadesi değil, bir faydanın iadesidir ve fayda mülk olabilir de olmayabilir de. Bu yönüyle satış, işçi çalıştırmaktan farklıdır ve gerçek değerlendirme açısından fiyat, ücretten ayrılır. Ancak satışın işçi çalıştırmadan farklı olması ve fiyatın ücretten farklı olması, aralarında bir ilişki bulunmadığı anlamına gelmez. Bilakis aralarındaki farklılık, işçi çalıştırmanın satış üzerine ya da satışın işçi çalıştırma üzerine kurulamayacağı anlamına gelir. Dolayısıyla fiyatın değerlendirilmesi ücretin değerlendirmesine dayanmaz ve ücretin değerlendirmesi de fiyatın değerlendirmesine dayanmaz. Çünkü bunlardan birinin diğeri üzerine kurulması, işçinin ürettiği malların fiyatlarının, aldığı ücreti kontrol etmesine yol açar; oysa malların fiyatları işçiyi değil, işvereni kontrol etmelidir. Fiyatların işçiyi kontrol etmesine izin verilseydi, bu, işverenin işçiyi kontrol etmesine yol açardı; öyle ki fiyatların düşüp yükseldiği gerekçesiyle ücreti dilediği zaman azaltabilir ya da artırabilirdi ki bu caiz değildir. Zira işçinin ücreti, emeğinin faydası karşılığıdır; dolayısıyla ücreti, faydasının değerine eşittir ve üretilen malların fiyatlarına bağlanmamalıdır. Fiyatı düşen bir malda işvereni belirlenen ücreti ödemeye zorlamanın onun zararına ve dolayısıyla işçinin işten çıkarılmasına yol açtığını iddia etmek doğru değildir. Bu durum yalnızca malın fiyatı bütün piyasada düştüğünde ortaya çıkar. Bu nedenle bu mesele, işçinin yararına olacak şekilde uzmanların takdirine bırakılır, işverenin takdirine bırakılmaz; çünkü uzmanlar emeğin bütün faydasını genel olarak göz önünde bulundurur ve yalnızca tek bir durumu dikkate almazlar. Bu nedenle, ücretin takdiri malın fiyatına göre değil, uzmanların takdiri ile belirlenir.

Accordingly, people agreed upon a monetary reward that enables them to obtain the properties and the labour necessary for the fulfilment of their needs. This monetary reward, concerning commodities is the price, and concerning labour is the wage. This is because, in the exchange of commodities, it is a recompense for the commodity itself, and in the exchange of labour it is a recompense for the benefit of the effort spent by man. Thus, trade transactions and hiring deals are indispensable for man, though there is no connection between trading and hiring except that they are transactions between individuals amongst human beings. So hiring does not depend on selling (trading), nor does the wage depend on the price. Therefore the estimation of the wage is different from the estimation of the price, and there is no relationship between them. This is because the price is a recompense for property, so it is inevitably a property in return for a property, whether the property was estimated with the value or the price. The wage is the recompense for an effort, which does not necessarily produce a property; rather it may or may not produce a property. The benefit from effort is not restricted to the production of property, as there are benefits other than property which result from labour. Accordingly, the efforts spent in farming, trading and industry, whatever their kind, and whatever their amount, produce property and this directly increases the wealth of the country. But the services, provided by the doctor, the engineer, the solicitor, the teacher, and other similar services, do not produce property nor directly increase the wealth of the nation. If a manufacturer took a wage He would have taken it in exchange for a property He produced, but if an engineer took a wage, He would have not taken it in exchange for a property, because He did not produce any property. Therefore the estimation of the price is inevitably in return for a property. This is contrary to the estimation of the benefit resulting from effort, which is not a return of property but rather a return of benefit, which may or may not be a property. In this way, selling is different from hiring an employee, and the price differs from the wage regarding the actual estimation However, the difference of selling from hiring, and of price from wage, does not mean the absence of a relationship between them. Rather their difference means that hiring is not to be built upon selling or selling upon hiring. So the estimation of the price is not based upon the estimation of the wage, nor is the estimation of the wage based upon the estimation of the price. This is because establishing one of them upon the other leads to the prices of commodities which the worker produces, controlling the wages He receives, whereas the prices of the commodities control the employer, not the employee. If the prices were left to control the employee then this would lead to the employer controlling the employee, thus He may reduce and increase the wage whenever He likes, under the pretence of the decline and increase of the prices, a matter that is not allowed. This is because the wage of the employee is in return for the benefit of his work, so his wage equals the value of his benefit, and it should not be linked to the prices of the commodities He produces. It is untrue to claim that forcing the employer to pay the estimated wage, when the price of the commodity falls, leads to his loss, and accordingly leads to making the worker redundant. This only occurs when the prices of the commodity fall down in the whole market. Therefore, this matter is left to the estimation of the experts for the benefit of the worker and not left to the employer. This is because the experts consider the whole benefit of the labour in general, and do not consider one case only. Therefore, the estimation of the wage is not based on the price of the commodity, but decided by the estimation of the experts.

Ayrıca, işe alımı satış üzerine, satışı da işe alım üzerine bina etmek, işçinin ihtiyaç duyduğu malların fiyatlarının onun ücretini kontrol etmesine yol açar. Oysa işçinin ihtiyaç duyduğu malların fiyatları, işçinin rızkını belirlemeli, ücretini değil. Eğer işçinin ihtiyaç duyduğu malların fiyatlarına ücreti üzerinde denetim yetkisi verilirse, işçinin rızkını temin etmek, Allah'ın sorumlu tuttuğu bir görev olarak işverene yüklenmiş olur. Oysa her insanın rızkı, işverenin değil, Devletin ilgilenmesi gereken işlerden biridir. Ayrıca işçinin rızkını onun üretimine bağlamak kesinlikle caiz değildir. Çünkü işçi bedence zayıf olabilir ve ancak ihtiyacının altında kalacak kadar az üretebilir. Eğer ücreti ürettiğine bağlanırsa, layık bir geçim imkânından mahrum kalır ki bu caiz değildir. Bu nedenle, üretimi çok ya da az olsun, üretebilsin ya da üretemesin, vatandaşlardan her bireyin geçim hakkı güvence altına alınmalıdır. Dolayısıyla işçinin ücreti, ihtiyacını karşılayıp karşılamadığına bakılmaksızın, sağladığı faydanın değeriyle belirlenir.

Moreover, building hiring upon selling, and selling upon hiring leads to the prices of commodities needed by the worker controlling his wage, though the prices of his needed commodities should control the sustenance of the worker, and not his wage. So if the prices of the commodities needed by the labour were given control over his wage, it would make the sustenance of the worker a duty upon the employer, which He has to secure. However, the sustenance of every person is a part of his affairs which have to be cared for by the State, not by the employer. It is also not allowed absolutely to link the sustenance of the worker with his production, as the worker could be of a delicate body and not able to produce but a little, which is below his need. So if his wage is linked to that which He produces then He will be deprived of a decent livelihood, a matter which is not allowed. Thus the right of livelihood has to be secured for every person of the citizens whether He produces much or little, and whether He was able or unable to produce. Therefore, his wage is assessed by the value of his benefit, whether his wage was enough to meet his needs or not.

Bu bakımdan, işçinin ücretini ürettiği malların fiyatına ya da ihtiyaç duyduğu malların fiyatına göre belirlemek yanlıştır. Bu nedenle icarı satış üzerine, satışı da icar üzerine kurmak yanlış olur; yani bunlardan birini diğeri üzerine bina etmek caiz değildir. Dolayısıyla ücreti fiyat üzerine, fiyatı da ücret üzerine kurmak caiz değildir. Çünkü ücretin takdiri, fiyatın takdiriyle farklı bir konudur ve her birinin takdirini yönlendiren kendine özgü etkenleri ve özel hususları vardır. Ücret, emeğin meydana getirdiği fayda ile takdir edilir; dolayısıyla takdir yalnızca faydaya göredir, emeğe göre değil; her ne kadar ortaya çıkan fayda kişinin harcadığı emekten doğsa da. Uzmanlar ücreti, bu faydanın kullanım biçimine göre bu fayda ile takdir ederler. Ücretin takdiri kalıcı değildir; aksine kararlaştırılan süreye ya da yapılması kararlaştırılan işe bağlıdır. Süre bittiğinde ya da iş tamamlandığında, ister iki akit tarafının ister uzmanların eşdeğer ücreti belirlemesiyle, yeni bir ücret takdiri başlar. Süre günlük, aylık ya da yıllık olabilir.

In this way, it is wrong to estimate the wage of the worker by the prices of the commodities that He produces, or by the prices of the commodities that He requires. So it becomes wrong to build the hiring upon selling and selling upon hiring; i.e. it is not allowed to build one of them upon the other. Therefore, it is not allowed to build the wage upon the price, nor the price upon the wage. This is because the estimation of the wage is a matter different from the estimation of the price; and each of them has particular factors and special considerations, which have control over the estimation. The wage is estimated by the benefit that the effort produces, so the estimation is only by the benefit and not by the effort, though the benefit produced is due to the effort spent by the person. The experts estimate the wage by this benefit, according to its utilisation. The estimation of the wage is not permanent; rather it is linked to the period agreed upon, or to the job which is agreed to be performed. Once the period finished or the work is accomplished, a new estimation of the wage starts, whether by the two contracting parties or by the experts, in estimating the equivalent wage. The period could be daily, monthly or annually.

Fiyat, belirli bir zamanda, belirli bir metanın bir birimine karşılık verilen para miktarıyla, eşdeğer mal (emtia) miktarı arasındaki değişim oranıdır. Yani fiyat, belirli bir metanın bir biriminin belirli bir zamanda karşılığında verilen paradır. Değerlemesine gelince, fiyat doğal olarak piyasa tarafından, halkın o metaya duyduğu ihtiyaca dayanarak belirlenir. Doğrudur, fiyat alıcının o meta için duyduğu ihtiyacın derecesine göre tahmin edilebilir; bu durumda alıcı, fiyat ne olursa olsun onu alır. Satıcının ihtiyacının derecesine göre de tahmin edilebilir; bu durumda satıcı, fiyatı ne olursa olsun onu satar. Ancak bu caiz değildir; toplum için tehlikelidir ve izin verilmemelidir. Buna Gabn (aldatma) denir. Bu nedenle bu durumda önemli olan, pazardaki satıcıların ve alıcıların karar verdiği şeydir; sözleşme yapan belirli satıcı ve alıcının üzerinde anlaştığı şey değildir. Başka bir deyişle fiyat, piyasa tarafından tahmin edilen metanın değeridir. Bu nedenle piyasanın belirlediği fiyatı alıcının kabul etmesi zorunludur ve piyasanın belirlediği fiyatı satıcının kabul etmesi zorunludur. Bu fiyatı belirleyen ve satıcıyı ile alıcıyı onu kabul etmeye zorlayan şey, metanın satıldığı toplumdaki fayda talebidir; üretim maliyetleri ne olursa olsun. Dolayısıyla fiyatın tahmini, ücretin tahmininden farklıdır ve ikisi arasında bir ilişki yoktur. Yani ücretin tahmini, fiyatın tahminine dayanmaz. Fiyat yalnızca meta talebiyle belirlenir; bu tahminde piyasadaki metanın kıtlığı bir etken olarak dikkate alınır. Fiyat, üretim maliyetiyle ölçülemez; çünkü kısa vadede koşullara göre fiyat, üretim maliyetine eşit olmayabilir; ya daha az ya da daha fazla olabilir. Ancak uzun vadede piyasanın belirlediği fiyat ile üretim maliyetleri arasında doğal olarak bir denge oluşur. Ancak bu, ücretin emtianın fiyatına bağlı olmasını sağlamaz; çünkü alıcılar ve satıcılar, hem kısa hem de uzun vadede, emtiayı alıp satarken emtianın maliyetine bakmazlar. Aksine her iki durumda da fiyatı, emtianın piyasadaki kıtlık faktörü dikkate alınarak belirlenen talep belirler.

The price is the ratio of exchange between the quantity of money and the quantity of equivalent goods (commodities). So the price is the money given in return for a unit of a certain commodity at a certain time. In regard to its estimation, it is decided naturally by the market based upon the need of the people for that commodity. It is true that the price could be estimated by the extent of the need of the buyer for the commodity, so He takes it whatever it’s price. It could also be estimated by the amount of the need of the seller, so He sells it whatever is its price. However this is not allowed; it is dangerous for the society and must not be permitted. This is what is called Ghuban (fraud). Therefore, what matters in this situation is what the sellers and buyers in the market decide and not what the (particular) contracting seller and buyer agree upon. In other words, the price is the value of the commodity estimated by the market. So the acceptance of the buyer of the price defined by the market is compulsory, and the acceptance of the seller of the price defined by the market is compulsory. The matter that defined this price and forced the seller and the buyer to accept it is the demand for the benefit of the commodity in the society in which it was sold, irrespective of its production costs. Therefore, the estimation of the price differs from the estimation of the wage, and there is no relationship between the two estimations. So, the estimation of the wage is not based on the estimation of the price. The price is only defined by the demand for the commodity, taking the shortage of the commodity in the market as a factor in this estimation. The price cannot be measured by the cost of production, as the price may not be equal to the production costs, since it could be less or could be more according to the circumstances in the short term. But in the long term, a balance occurs naturally between the price defined by the market and the production costs. However this does not make the wage linked to the commodity’s price, as the buyers and the sellers, in the short and long terms, do not look at the cost of the commodity when they trade it. Rather its price in both cases is defined by the demand for the commodity, taking into consideration the factor of its scarcity in the market.

Kapitalistler ve Komünistler işçinin ücretini takdir etmede o kadar ayrıştılar ki birbirleriyle çelişkili hale geldiler. Kapitalistler işçiye, kendi görüşlerine göre, işçinin asgari düzeyde ihtiyaç duyduğu geçim araçlarını karşılayan doğal ücreti verirler. Geçim masrafları bu asgari düzeyin üzerine çıktıkça bu ücreti artırırlar, geçim masrafları düştüğünde ise ücreti azaltırlar. Dolayısıyla işçinin ücreti, emeğinin işverene ve topluma sağladığı faydadan bağımsız olarak, geçim masraflarına göre belirlenir. Oysa Avrupa ve Amerika'da işçinin ücret olarak aldığı, Kapitalistlerin ifade ettiği gibi, Kapitalist sistemde bir değişikliktir; işçiye haklarından ve mülkiyet özgürlüğünün kendisine verdiğinden fazlası verilmektedir. Bu değişikliğe rağmen işçinin aldığı yine de asgari geçim düzeyindedir; bu düzeyin altında huzursuzluk olmaksızın yaşayamaz. Avrupa ve Amerika'da yaşam düzeyinin yükselmesi, işçinin aldığı asgari ücret düzeyini yükselterek onu daha iyi bir durumda gösterir; ancak yine de ürettiğine eşit bir pay almaz. Dolayısıyla Avrupa ve Amerika'da işçinin ücretinin takdiri, işçiyi diğer ülkelere kıyasla yoksul bırakmasa ve temel ihtiyaçlarını ve bazı lüks ihtiyaçlarını karşılamasını sağlasa da, yaşadığı toplumdaki yaşam düzeyiyle karşılaştırıldığında nispeten düşüktür. Avrupa ve Amerika'da, ve tüm Kapitalist ülkelerde, işçilerin yaşam düzeyi yükseltilmiş olmasına rağmen, ücretin takdiri, toplumlarıyla karşılaştırıldığında yine asgari geçim düzeyindedir.

Capitalists and Communists differed in estimating the wage of the worker to the point that they became contradictory. Capitalists give the worker the natural wage which is, in their view, that which the worker needs of the living means at their minimum standard. They increase this wage as the living costs increase over this minimum standard, and they reduce the wage if the living costs decrease. Hence the wage of the worker is estimated according to the living costs irrespective of the benefit which his effort produced for the employer and the society. Whereas, what the workers take of wages in Europe and America as Capitalists states, is an amendment of the Capitalist system by giving the worker more than his rights and more than that which the freedom of ownership gives him. Despite that amendment, that which the worker takes is still at the minimum standard of living, without which He can’t live except in discontent. Raising the level of living in Europe and America allows the minimum standard of wage the worker receives, showing Him to be better off, however He does not take equal to what He produces. So the estimation of the wage of the worker in Europe and America, though it does not make the worker poor compared with other countries, and enables Him to fulfil his basic needs and some of his luxuries is, compared with the standard of living in the community in which He lives, relatively low. Despite raising the standard of living of workers in Europe and America, the estimation of the wage there, and in all Capitalist countries, is still at the minimum standard of living compared with their society.

Ancak ücret tahmini, işçinin asgari düzeyde geçimi için ihtiyaç duyduğu yaşam araçlarınca belirlendiği sürece, işçinin sahipliği, yaşadığı toplumla kıyaslandığında, ihtiyaçlarını karşılayacak miktarla ve bu ihtiyaçları asgari bir standartta karşılayacak kadarla sınırlı kalacaktır. Bu durum, işçinin yaşamının yalnızca temel ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olup olmamasına bakılmaksızın geçerlidir; bu, entelektüel açıdan gerilemiş ülkelerdeki (İslam ülkeleri gibi) işçiler için olduğu gibi, temel ihtiyaçlarının yanı sıra lüks ihtiyaçlarını da karşılayan, entelektüel açıdan ilerlemiş ülkelerdeki (Avrupa ve Amerika gibi) işçiler için de böyledir. Bu tür tüm ülkelerde işçinin sahipliği, yaşam standardının yüksek ya da düşük olmasına bakılmaksızın, içinde yaşadığı toplumla ilişkili olarak asgari yaşam standardıyla sınırlıdır. Ücret tahmini, işçinin yaşam araçlarından asgari standartta ihtiyaç duyduklarınca belirlendiği sürece durum budur.

However, as long as the estimation of the wage is dictated by what the worker needs of means of living at their minimum, it will result in the ownership of the workers being limited to the amount they require to meet their needs, at their minimum standard compared with the community among which they live. This is regardless of whether their living was to meet their basic needs only, as is the case of workers in the intellectually declined countries (like the Islamic countries), or to meet their basic needs and luxuries, as is the case of workers in the intellectually progressed countries (like Europe and America). The ownership of the worker in all such countries is limited to the minimum standard of living in relation with the community among which He lives, whether the standard of living is high or low. This is the case, as long as the estimation of the wage is dictated by what the worker needs of the means of living at their minimum standard.

Komünistler, işçinin gerçekleştirdiği emeğin, metanın üretilmesinde ve imalatının tamamlanmasında temel etken olduğunu düşünmektedir; dolayısıyla emek veya çalışma yeteneği, metanın üretiminde vazgeçilmez bir rol oynamaktadır. Bu nedenle Komünistler, işçinin emeğinin üretimin temeli olduğunu, bu yüzden işçinin ücretinin ürettiğine eşit olduğunu ve bütün üretim maliyetlerinin tek bir unsura, yani emeğe atfedildiğini düşünmektedir. Bu elbette yanlıştır ve gerçeklikle çelişmektedir. Somut gerçeklik şudur: Allah (swt) tarafından yaratılmış olan evrendeki mülk, metanın değerinin temelidir; o mülkün faydasını artırmak için veya onda bir fayda yaratmak için harcanan masraflar, emekle birlikte, onu belirli bir fayda sağlayan biçime dönüştüren unsurlardır. Dolayısıyla emeği temel almak yanlıştır ve gerçeklikle çelişmektedir. Ayrıca, üretilen metanın işçinin ücretine eşitlenmesi, hammaddenin ve onun üretimine harcanan masrafların hükümsüz kılınması anlamına gelir; oysa bu masraflar, bu iş için zaten ücret almış başka bir işçi tarafından da harcanabilirdi. Dolayısıyla bu işçi metayı üretmiş değildir ve üretim yalnızca onun emeğine atfedilemez; böylece meta ücreti olarak kendisine verilemez.

The Communists consider that the work, which the employee carried out, is the main factor in producing the commodity and completing its manufacture; so the work, or the ability to work, plays an essential role in producing the commodity. Thereupon, Communists consider the work of the employee is the basis of production, so the wage of the employee is equal to what He produces, and all the production costs are attributed to one element, which is the work. This is, of course, wrong and in disagreement with the reality. The tangible reality is that property in the universe, (which is created by Allah (swt)), is the basis of the value of the commodity; the costs spent on increasing the benefit of that property or in creating a benefit in it, together with the work, are the elements which transferred it to the form by which it provides a certain benefit. Hence making the work as the basis is wrong and contradictory to the reality. Moreover, making the produced commodity equal to the wage of the employee is an invalidation of the raw material and the costs spent on its production, which could have been spent by another employee who already took a wage for it. So the current employee did not produce the commodity, and the production is not attributed solely to his work, in order to be given the commodity as his wage.

Ücretin tayinindeki bu farklılık, işçinin ücretini belirlemede, yani metanın değerini tanımlamada gösterdikleri farklılıktan kaynaklanmaktadır. Kapitalistlerden bazıları, değeri metanın zaman, emek ve ham madde maliyetine eşit olarak tanımlamıştır. Örneğin buhar motoru, bisikletten daha yüksek değerlendirilir. Bu değer, onlara göre bu metaların azlığına göre belirlenir. Diğerleri ise bir şeyin değerinin faydasına, yani ihtiyaçları karşılama kabiliyetine bağlı olduğunu söylemiştir. Başkaları ise herhangi bir metanın değerinin, üretim sürecinde kullanılan makine ve aletlerin üretimine harcanan emeğin yanı sıra, üretimine harcanan emek miktarına bağlı olduğunu söylemiştir. Ölçülü fayda teorisi olarak adlandırılan en yeni teori ise değere üretici ve tüketici açısından birlikte bakar, yani arz ve talep açısından, dolayısıyla arz ve talebe bağlı olarak. Böylece marjinal fayda talebi kontrol eder; yani metanın, ihtiyacı karşılamak için sağladığı faydanın asgari sınırıdır ki bu sınırdan sonra karşılanma arzusu azalır veya zararlı hale gelir. Üretimin marjinal maliyetleri ise arzı kontrol eder; yani metayı üretmek için harcanan son emek miktarıdır ki bundan sonra daha fazla emek harcamak zarar haline gelir. Böylece değer, bu iki olgu arasında bir denge koruyacak şekilde dalgalanır.

This difference in estimating the wage of the worker is due to their differences in assigning the meaning of the value of the commodity i.e. in defining the value of the commodity. Some of the Capitalists defined the value as equal to what the commodity costs of time, effort and raw materials. As an example, the steam engine is evaluated more than the bicycle. This value is considered according to the scarcity of these commodities to them. Others said that the value of a thing depends on its benefit i.e. on its ability to fulfil the needs. Others said that the value of any commodity depends on the amount of work spent in its production, in addition to the amount of work spent in producing the machinery and tools used in the production process. The most recent theory, (called the ‘marginal utility theory’), looks at the value from the viewpoint of the producer and consumer together i.e. from the viewpoint of supply and demand, thus depending on the supply and demand. Thus the marginal benefit controls the demand i.e. it is the minimum limit of the commodity’s benefit for fulfilling the need, such that the keenness for fulfilment after this marginal limit diminishes or becomes harmful. While the marginal costs of production control the supply i.e. they are the last amount of work spent in producing the commodity such that spending any more work in production becomes a loss. Thus the value fluctuates such that it maintains a balance between these two phenomena.

Bir adam bir kadınla evlenip mehrinin bir parçası olarak belirli bir dolabı vermişse, bu dolabın değerini elli dinar olarak belirtmiş ve sonunda onu kadına teslim etmişse, dolabın değeri kadının onu bir mal olarak almasıyla belirlenmiş olur. Daha sonra adam dolabı ondan geri alır ve kadın bu konuda dava açarsa, adamın dolabın kendisini, parasını değil, kadına vermesi gerekir. Dolabın hasarlı olduğu ispat edilirse ya da adam hasarlı olduğunu iddia ederse, kadına elli dinar ödemesi gerekir; çünkü bu, dolabın değeridir. Dava anındaki benzer bir dolabın değeri elli dinardan fazla ya da az olsa da durum böyledir, çünkü bu, dolabın gerçek takdir edilen değeridir. Benzer bir dolabın fiyatı dikkate alınmaz. Bunun, evlilik akdinde dolabın fiyatının elli dinar olduğunun belirtilmesi ve kocanın sonunda dolabı karısına teslim etmesi durumundan farkı vardır. Bu durumda, kocanın dolabı ondan geri alması ve kadının bu konuda dava açması halinde, kocanın dolabı kadına vermesi, ya da fiyatını (elli dinar) ödemesi, ya da elli dinarla başka bir dolap alıp vermesi arasında seçim hakkı vardır (dava anındaki dolabın değeri elli dinardan fazla ya da az olsa da). Dolayısıyla koca, her zaman fiyatı elli dinar olan bir dolabı kadına vermekle yükümlüdür.

So if a person married a woman and made, as a part of her dowry, a certain described cupboard, and He mentioned its value as fifty dinars, and He eventually handed it to her, then the value of the cupboard had been designated through her receiving it as a commodity. If He later took it from her and she brought a lawsuit against Him over it, then He has to hand over to her the cupboard itself not its price. If the cupboard was proved to be damaged, or He alleged that it was damaged, then He should pay her fifty dinars, because this is the value of the cupboard whether the identical cupboard at that time of the court case was more or less than fifty dinars, because this is its actual estimated value. The price of an identical cupboard is not considered. This is different than the case if it were mentioned in the marriage contract that the price of the cupboard was fifty dinars and the husband eventually handed the cupboard to his wife. Then if He took it from her and she brought a lawsuit against Him over it, He would have the choice to hand the cupboard to her or to pay her its price (fifty dinars), or to buy her another cupboard with fifty dinars (whether the cupboard at the time of the court case was more or less than fifty dinars.) So He is obliged to hand to her a cupboard whose price is fifty dinars at all times.

Bu, değerin değişmediği, ancak fiyatın değiştiği içindir. Dolayısıyla metanın gerçek değeri, değerlendirme anındaki karşılığıdır; metanın fiyatı ise piyasada onun karşılığı olarak ödenen paradır. Değer ile fiyat arasındaki bu ayrım, ticarette ve farklı değişim türlerinde geçerlidir. Ancak bir çalışanın ücreti, sözleşme anında onun emeğinin faydasının değerlendirildiği miktardır. Bu değerlendirme, istihdam süresinin sonunda yeniden yapılır. Böylece çalışanın ücreti ile metanın değeri arasında, çalışanın ücreti ile üretim maliyetleri arasında ya da çalışanın ücreti ile yaşam standardı arasında bir ilişki olmadığı anlaşılmaktadır. Mesele başkadır; işverenin elde ettiği faydanın değeridir. Bu faydanın değerlendirilmesi işverenin takdirine değil, onun bu faydaya duyduğu ihtiyaca bırakılmıştır. Dolayısıyla çalışanın ücretini ölçme birimi, tarif edilen faydadır. Bu ücret, işin türüne göre farklılaşır ve aynı işteki mükemmellik derecesine göre değişir. Nitekim mühendisin ücreti marangozunkinden, usta marangozun ücreti de sıradan marangozunkinden farklıdır. Aynı işi yapan kişilerin ücreti, emeklerinin faydasındaki mükemmellik derecelerine göre artar. Bu, onlara bir terfi olarak değerlendirilmez; aksine emeklerinin faydasını artırdıkları için hak ettikleri ücrettir.

This is because the value does not change but the price changes. So the actual value of the commodity is the amount of its exchange at the time of estimation, and the price of the commodity is the amount of money paid in the market as an exchange for it. This differentiation between the value and the price applies in trading and the different types of exchange. But the wage of an employee is the amount at which the benefit of his effort is estimated, at the time of contract. It is estimated again at the end of the hiring period. Thus it appears that there is no relationship between the wage of the worker and the value of the commodity or between the wage of the worker and the costs of production, nor between the wage of the worker and the standard of living. It is a different matter; it is the worth of the benefit which his employer obtains. The estimation of this benefit is not left to the employer but to his need for this benefit. So the unit of estimating of the worker’s wage is the described benefit. This wage differs according to the type of work, and varies with the degree of perfection in the same work. So the wage of an engineer differs from that of a carpenter, and the wage of a skilled carpenter differs from that of an ordinary carpenter. The wage of people who do the same work increases according to their perfection in their effort’s benefit. This is not considered a promotion to them, but rather it is their wage which they deserve as they improved the benefit of their effort.