Kendi kendine yeterlilik politikası, bir ülkenin kendi kendine yetebilen ve kendi başına ayakta kalabilecek kapalı bir ekonomik birlik oluşturmayı hedeflemesi anlamına gelir. Böyle bir ülke hiçbir mal ithal etmez ve ihraç etmez. Bu durumda amacı, korumacılık teorisinin ötesine geçer, milli iktisat teorisinden ayrılır ve serbest ticaret teorisiyle çelişir.

The policy of self-sufficiency means that a country aims towards being self-sufficient and to form a closed economic unit that could survive on its own. This country would not import nor export any commodities. Her aim would, in this instance, go beyond the protectionist theory, differ from the theory of national economy and contradict the free trade theory.

İki dünya savaşı arasında uygulanan kendi kendine yeterlilik teorisi iki biçimde öne çıkmıştır: izolasyonist kendi kendine yeterlilik ve yayılmacı kendi kendine yeterlilik. Nazi Almanyası, kendi kendine yeterlilik politikası benimseyen bir ülkenin modelini temsil ediyordu; Almanya için bu, artık uluslararası ticaretin kurallarıyla uyuşmayan iç ve dış politikalarının tetiklediği bir önlemdi.

The theory of self-sufficiency which has been implemented between the last two world wars has been highlighted in two forms: Isolationist self-sufficiency and expansionist self-sufficiency. Nazi Germany represented a model of a country which adopted a self-sufficiency policy; it was, for her, a measure triggered by Germany’s home and foreign policies, which no longer fitted with the rules of international trade.

Kendi kendine yeterlilik politikası, esasen birtakım siyasi amaçlar güden önlemlerden oluşmakla birlikte, bu politikanın savunucuları onun temel bir ekonomik dayanağı olduğunu düşünmektedir. Bu dayanak, ham maddeleri, kimyasalları, makineleri ve insan gücüne sahip bir ülkenin ayakta kalabilmesi gerektiği fikrinde özetlenmektedir. Burada asıl mesele örgütlenmedir. Sermaye ise ikincil bir konumdadır. Ekonomik ve mali yönetimi kendisine tabi kılacağı siyasi bir program seçen, hükümetin kendisidir. Kendi kendine yeterlilik politikasının amacına, yani yerel ekonomiyi kendi kendine yeter hale getirmeye ulaşabilmesi için hükümet, birçok ihtiyacından vazgeçmeye hazır olmalıdır; çünkü kendi kendine yeterlilik politikası bir ülkeyi bütün ihtiyaçlarını karşılayamaz hale getirecektir. Bu politika için önemli olan, yalnızca yerel ekonomiye dayanarak bireyin, milletin ve Devletin temel ihtiyaçlarını karşılayabilmek ve bunu ülkeyi yükseliş eğilimine sokacak bir biçimde yapabilmektir. Dolayısıyla dış ticarette kendi kendine yeterlilik politikası uygulayan Devlet, ham madde, pazar, insan gücü ve uzmanlar gibi ihtiyaç duyacağı ülkeleri elde etmek için bu ülkeleri ilhak etmek zorunda kalacaktır. Bu ilhak ya doğrudan birleşme ya da ticari antlaşmalar biçiminde olacaktır. Ekonomik sınırların kaldırılmasına gelince, bu, ülkenin ilhak edilmesi, yani siyasi sınırların kaldırılması anlamına gelecektir; çünkü siyasi sınırlar kaldırılmadan ekonomik sınırların kaldırılması mümkün olmayacaktır. Devlet, eksik olan malzemeleri elde etmek için ihtiyaç duyduğu ülkeleri ilhak edemezse, bu durumda bazı ihtiyaçlarını karşılamadan ayakta kalmaya çalışmalı, temel zorunlulukların kıtlığını önlemeyi hedeflemelidir; zira böyle bir durumda ayakta kalamayacaktır, oysa temel olmayan ihtiyaçların eksikliğine katlanılabilir.

Although the policy of self-sufficiency represented in fact a host of measures which had political aims, the champions of such policy deem that it represents a fundamental economic basis, which is summarised in the fact that a country who possesses raw materials, chemicals, machines and manpower, should be able to survive. The point at hand would be organisation. As for capital, this is secondary. It is the government which chooses for itself a political program, to which they submit the economic and financial management. In order for the policy of self-sufficiency to achieve its aim, which would be to render the local economy able to be self-sufficient, the government should be prepared to manage without many of it’s needs; because the policy of self-sufficiency would make a country unable to fulfil all her needs. What is important for this policy is to be able to fulfil the basic needs of the individual, the nation and the State while relying exclusively on the local economy, in a manner that would set her in an upward trend. Therefore, the State which operates a policy of self-sufficiency in foreign trade would be obliged to annexe the countries she would need in order to acquire raw materials, markets, manpower, and experts etc. This annexation would either take the form of a direct merger, or that of commercial treaties. As for the abolition of economic frontiers, this would mean annexing the country i.e. abolishing the political borders, for it would be impossible to abolish economic borders without the abolishment of the political borders. If the State could not annexe the countries that she needs in order to acquire the materials she lacks, she should in this case persevere without fulfilling some of her needs, while aiming to avoid a shortage of basic necessities, for in such a case she would not be able to persevere, whereas lacking non basic necessities could be afforded.

İzolasyonist ve yayılmacı kendi kendine yeterlilik politikalarının bir özeti bu. İzolasyonist politikada temel ihtiyaçlar zaten mevcuttur; yayılmacı politikada ise belirli bir kapsam dahilinde, ilhak veya antlaşmalar yoluyla, temel olsun lüks olsun tüm zorunlu ihtiyaçların karşılanması hedeflenir. Kendi kendine yeterlilik politikasına daha yakından bakıldığında, bunun ticari ya da ekonomik bir çözüm düzeyine ulaşmadığı görülür. Bu, Devletin olası bir yabancı ekonomik veya ticari kuşatmaya karşı üstleneceği geçici bir önleyici tedbirdir. Dolayısıyla dış ilişkiler için bir çare değil, bir ülkenin yabancı ekonomik veya ticari bir ambargoya maruz kalması hâlinde başvurabileceği tepkisel bir önlemdir. Bu nedenle, hükümlerden değil, yöntem ve araçlardan bir parçasını oluşturur. Bu politikanın Şer'i hükmünün ne olduğunu sormak bu yüzden yanlıştır. Ayrıca bunun İslam'a aykırı olduğunu ya da İslam'dan farklı olduğunu söylemek de yanlıştır, zira o yalnızca benimsenebilecek bir yöntemdir. Bu politika, pratik bir gerçekliği olduğunda, yani bir ülke kuşatma altındayken temel ihtiyaçlarını yalnızca iç ekonomisine dayanarak karşılayabilmesi mümkün olduğunda, bir yöntem olarak kabul edilebilir. Gerçekliği olmayan, yani Devletin, ümmetin ve bireylerin temel ihtiyaçları bakımından kendi kendine yetersiz kalmasının imkânsız olduğu durumlarda ise bu politika benimsenmez.

This is a summary of the isolationist and expansionist self-sufficiency policies. The isolationist is where the basic needs are available; whereas the expansionist policy, within a specific scope, is achieved by annexation or treaties in order to provide all the necessities, be they basic or luxuries. If one were to look closer at the policy of self-sufficiency, one would realise that it does not rise to the level of being a commercial or economic solution. It is merely a temporary preventive measure which the State would undertake against a potential foreign economic or commercial siege. Therefore, it is not a remedy for foreign relations, but a reactive measure that a country may undertake if she were subjected to a foreign economic or commercial embargo. Therefore it would form part of the styles and means and not the rules. It would therefore be wrong to ask what the Shari’ah rule is concerning this policy. It would also be wrong to say that it contradicts or differs from Islam, for it is merely a style that might be adopted. Therefore, this policy could be taken as a style if it were to have a practical reality i.e. if a country were under siege and it were possible to rely solely on the home economy to meet it’s basic needs. This policy would not be adopted if it had no reality and it was impossible to be self-inefficient regarding the basic needs of the State, the Ummah and the individuals.

Bu politika, Halife'nin üstlendiği işlerin yönetiminin bir parçasıdır ve Şer'i, halifenin Müslümanların yararına uygun gördüğü herhangi bir tarzı tercih etmesine izin vermiştir.

This policy is part of the management of affairs undertaken by the Khalifah and which Shar’a has allowed Him to opt for, in whichever style He deems appropriate and in the interest of the Muslims.