Kamu kaynaklarından, bunların tahsis edildikleri amaç doğrultusunda yararlanmak tüm insanların hakkıdır. Bu kaynaklar, tahsis edildikleri amaç dışında kullanılmamalıdır. Buna göre yolu mola verme amacıyla (mola için park etme) kullanmak, ticaret amacıyla park etmek ya da yolun var olma amacı dışında herhangi bir şey için kullanmak caiz değildir. Çünkü yol, üzerinde seyahat edilmesi amacıyla vardır; ancak seyahati engellemeyecek bir biçimde kullanılması başka. Bu tür ikincil kullanım, yoldan geçenlere zarar ya da zorluk vermediği sürece değerlendirilir. Nehirler de var oluş amacı dışında kullanılmamalıdır. Örneğin küçük bir nehir sulama amacıyla var ise, navigasyon (gemi işletme) için kullanılmamalıdır. Nil ve Dicle gibi her iki amaca da hizmet eden nehirlerse, her ikisi için de kullanılabilir.

There is a right for all the people to benefit from the public utilities, for the purpose for which they are designated. They should not be used except for the purpose for which they are designated. Thus, it is not allowed to use a road for the purpose of a recess (parking for a break), nor parking to trade, nor anything that the road did not exist for. This is because the road exists for the purpose of travelling upon it; unless it were to be used in such a way that does not interfere with travelling; and this marginal use is evaluated as that which does not cause harm or difficulty for passers by. Rivers also should not be used for other than the matter, which they exist for. So if a river exists for irrigation, as would be the case for example with a small river, then it should not be used for navigation (shipping), while if it exists for both matters, like the Nile and Tigris, it may be used for both.

Hiç kimsenin otlaklar, mescit ve denizler gibi kamu malları arasından kendisine herhangi bir şeyi tahsis etmesi caiz değildir. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

Also no one is allowed to designate for himself anything from the public utilities, like the pastures, Masjid and seas. The Prophet said:

“Hima'ya (koruma/himaye) yalnızca Allah'a ve Elçisine aittir” hadisi, Ebu Davud tarafından Es'ab ibn Cessame yoluyla rivayet edilmiştir. Araplar arasında hima geleneğinin kökeni şuydu: Kabile reisi verimli bir yere konakladığında, yüksek bir yerde bir köpeğin havlamasını sağlardı; köpeğin sesinin her yöne ulaştığı alan, onun için korunurdu ve kimsenin oraya hayvanlarını (sürüsünü) otlatmasına izin verilmezdi, oysa kendisi sürüsünü başka yerlerde başkalarıyla birlikte otlatmaya devam edebilirdi. Dolayısıyla hima, korunan yerdir ve mubah (herkesin serbestçe yararlanabildiği) yerden farklıdır. Böylece İslam, insanların kamusal nitelikteki şeylerden herhangi birini kendi kullanımları için, başkalarını dışlayarak tahsis etmelerini yasaklamıştır. Buna göre hadisin anlamı şudur: Tüm Müslümanlara ait olan bu şeylerden hiçbirini, Allah ve Elçisi dışında kimsenin (kendi kullanımı için) korumasına izin yoktur; çünkü yalnızca onlar, uygun gördükleri herhangi bir şeyi koruma hakkına sahiptir. Allah Resulü de buna uygun davranmış ve bazı yerleri korumuştur. İbn Ömer'den rivayet edildiğine göre, “Peygamber, Müslümanların atları için en-Neka'a (arazisini) korumaya almıştır”; bu rivayeti Ebu Ubeyd, el-Emval kitabında nakletmiştir. Yani Peygamber, en-Neka'a adı verilen, suyla iyice ıslanmış ve bu yüzden verimli olan, Medine'ye yirmi ferselh (bir uzunluk ölçüsü) uzaklıktaki bir yeri korumaya almıştır. Bu nedenle insanların bu ölü (ekilmemiş) araziye yerleşmeleri yasaklanmış, böylece otlaklar bitebilmiş ve yalnızca belirli sürülerin otlatılmasına izin verilirken diğerlerinin otlatılması yasaklanmıştır.

“There is no seclusion (Hima) except for Allah and His Messenger,” narrated by Abu Dawud through Ass’ab ibn Jathama. The origin of seclusion (Hima) to the Arabs was that their chief, when he camped in a fertile place, would let a dog bark at the top of a high place, and wherever the voice of the dog reached on all sides, that area would be protected for him, and no one would be allowed to send his cattle (flock) to graze inside it, while he was still able to graze his flock with other people in other places. So the sanctuary (Hima) is the protected place, and it is different from the allowed (Mubah) place. Thus, Islam prevented people from secluding any of the public things for their own use to the exclusion of the others. Accordingly, the meaning of the Hadith is that no one is allowed to protect (for one’s use) any of those things, which belong to all Muslims, except Allah and His Messenger, for only they have the right to protect any of these things they deem appropriate. The Messenger of Allah acted in accordance with this, so he protected some places. It is narrated from Ibn ’Umar, “that the Prophet protected the (land of) Naqee’a for the horses of the Muslims,” narrated by Abu Ubayd in the book of Al-amwal (properties) i.e. the Prophet protected a place called an-Naqee’a i.e. a land which was thoroughly soaked with water and was therefore fertile, it was 20 farsakh (a measure of length) from Al-Madina. So people were prohibited from inhabiting this dead (uncultivated) land, thus the pastures could grow, and special flocks were allowed to graze whilst others were prohibited.

Burada kastedilen şudur: Peygamber ﷺ bu arazinin hayvanlarını, Allah yolunda cihatta kullanılan atlar için ayırmıştır. Peygamber ﷺ'den sonraki halifeleri de arazi koruma altına almıştır; Ömer ve Osman, kamuya ait bazı yerleri korumuşlardır. Bu durum Sahabe'ye ulaşmış ve hiçbiri buna itiraz etmemiştir; dolayısıyla bu, icma-i sahabe (Sahabe icmaı) olmuştur. Ayrıca Amir bin Ubeydullah bin ez-Zübeyr'in babasından naklettiğine göre şöyle demiştir: "Bir bedevi Ömer'in yanına gelip şöyle dedi: 'Ey müminlerin emiri, bu bizim memleketimizdir; biz cahiliye döneminde bu uğrunda savaştık.'"

What is meant here is that he reserved it for the horses used in Jihad in the way of Allah. The Khulafaa of the Prophet after him also protected land – ’Umar and Uthman protected some of the public places, and this matter became known to the Sahaba and none of them denied it, so it became an Ijma’a-as-sahaba (concensus of the companions). It was also narrated from Amir ibn Ubaydullah ibn az-Zubair from his father, that he said: “A Bedouin came to ‘Umar and said: ‘O Ameer of the believers, this is our country on which we fought in jahiliyyah (days of ignorance)

ve İslam'a girip Müslüman oldular, o hâlde neden onu koruyorsun?’ ‘Ömer başını eğdi ve endişelendiği zamanlarda yaptığı gibi bıyığını bükmeye ve üflemeye başladı. Bedevi onun bunu yaptığını görünce, söylediğini yeniden tekrarladı. Bunun üzerine Ömer şöyle dedi: “Mal Allah'ındır ve insanlar Allah'ın kullarıdır. Allah'a andolsun ki, Allah yolunda (FeesabeelIllah) bu konuda sorumlu tutulmamış olsaydım, toprağın bir karış parçasını bile korumazdım.” Bunu Ebu Ubeyd, el-Emvâl adlı eserinde rivayet etmiştir.

and became Muslims on it, so why do you protect it?’ ‘Umar bowed his head and started to blow and twist his moustache, as he used to twist his moustache and blow when something worried him. When the Bedouin saw him doing that, he repeated what he had said to him. Then ‘Umar said: “The property (Mal) belongs to Allah, and the human beings are servants of Allah. By Allah had I not been charged with that in the way of Allah (FeesabeelIllah) I would not have protected one handspan of the land,” narrated by Abu Ubayd in Al-amwal.

Hadiste yasaklanan koruma (himâ) iki konuyu kapsar: Birincisi, ihya edilmemiş (sahipsiz) arazidir ki kişinin orada yerleşmesi ve oradan yararlanması caizdir. İkincisi ise Peygamber ﷺ'in insanların ortak kıldığı şeylerin, mesela suyun, otlakların ve ateşin korunmasıdır; örneğin birinin bitkilerini sulamak için bir su kanalını kendine ayırması ve başkalarının aynısını yapmasını engellemesi gibi.

The prohibited protection mentioned in the Hadith includes two matters: the first is the dead (uncultivated) land, which is allowed for the person to inhabit and take from. And the second is the protection of the things which the Prophet made the people associates in, like the water, pastures and fire; for example where someone designates a canal of water to irrigate his plants and prevents others from doing the same.

Ahmed, İyas ibn Abd'dan şöyle rivayet etmiştir: "Fazla suyu satmayın, çünkü Peygamber ﷺ suyun satılmasını yasaklamıştır." Hişam, Hasan'dan şöyle rivayet etmiştir: Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Fazla suyu, onunla fazla otlağı engellemek için alıkoyan kimseyi, Allah Kıyamet Günü lütfundan mahrum eder." Bu rivayet Ebu Ubeyd tarafından el-Emval adlı eserinde nakledilmiştir. Böylece anlaşılmaktadır ki, Devlet, Müslümanların maslahatına uygun gördüğü her şey için ölü (ekilmemiş) arazi ile kamu malına giren arazileri koruma altına alabilir, ancak bu, kimseye zarar vermemesi şartıyla geçerlidir.

Ahmed narrated from Iyas ibn Abd that he said: “Do not sell the excess water as the Prophet forbade selling water.” Hisham narrated from Al Hassan, that the Prophet said: “Whoever prevented the excess water to prevent with it the excess pasture, Allah will prevent him of His bounty on the Day of Judgement”, narrated by Abu Ubayd in Al-amwal. Thus it becomes clear that the State is allowed to protect the dead (uncultivated) land, and that which enters into the public property, for anything that it considers to be in the interests of the Muslims, on condition that it does not cause harm to anybody.