Mülk, zilik edilebilecek her şeydir; şeyin niteliği ne olursa olsun. Mülkiyetin sebebi (sebeb-i temellük), mülkün ilk olarak bir kişiye ait olmasını başlatan nedendir. Mübadele, her türüyle, mülk edinme sebeplerinden biri sayılmaz. Mübadele, başlangıçta zaten elde bulunan bir mülkün, bir kısmının başka bir mal karşılığında değiştirilmesi yoluyla mal edinmenin bir yoludur. Benzer şekilde, ticaretten elde edilen kâr, evlerin kirası ve ekinlerin hasılatı gibi mülklerin yatırıma dönüştürülmesi de mülk edinme sebeplerinden sayılmaz. Bu yatırımla yeni mal ortaya çıkmış olsa da, bu mal başka bir mülkten doğmuştur; dolayısıyla yatırım, mülkü artırma yollarından biridir, mülk edinme yollarından biri değildir. Ele alınan konu, mülkün ilk edinilmesi, yani asıl mülkün elde edilmesidir.

Property is anything that can be possessed, whatever its nature. The means of its possession is the cause, which initiated the ownership of the property to the person in the first place. Exchange, in all its forms, is not considered as one of the means of possessing property. It is a means of possessing commodities through the exchange of a particular commodity of property, where the property was originally in possession, but some of its commodities were exchanged. Investment of property such as the profit from trading, the rental of houses, and the harvest of crops, similarly is not considered as one of the means of possessing property. Though some property has been generated anew by this investment, it was initiated from another property, so investment is from the means of increasing the property, and not the means of possessing the property. The subject at hand is the initial possession of the property, in other words the acquisition of the original property.

Mülkiyet sebepleri ile mülkiyetin geliştirilmesi (istismarı) sebepleri arasındaki fark şudur: Mülk edinme, mülkün asıl kaynağını elde ederek ilk kez o mala sahip olmaktır. Buna karşılık sahip olunan bir malın geliştirilmesi, zaten sahip olunan malın artırılmasıdır. Mal zaten vardır, ancak yatırılmakta ve çoğaltılmaktadır. Şer'i hüküm, hem mal sahibi olmaya hem de sahip olunan malın değerlendirilmesine dair kurallar koymuştur. Satım ve kiralama gibi akitler mülkün geliştirilmesiyle ilgili hükümlerdir; avlanma ve sessiz ortaklık (mudârebe) gibi işler ise mülkiyetin edinilmesiyle ilgili hükümlerdir. Buna göre mülkiyet sebepleri, asıl malın elde edilmesinin sebepleridir. Mülkiyet sebepleri vasıtasıyla zaten sahip olunan malın değerlendirilmesinin sebepleri ise malın artırılmasının sebepleridir.

The difference between the means of possession and the means of investing already owned property is that possession is the acquisition of the property initially, by acquiring its origin. Whereas investing an owned property is increasing the property that is owned. The property already exists, but is invested and increased. Shar’a put rules pertaining to both the owning of property and the investment of owned property. Contracts such as selling and leasing are rules pertaining to the investment of property, and work such as hunting and silent partnership are rules pertaining to the possession of property. Accordingly, the means of ownership are the means of possessing the original property.Whereas the means of investing the owned property are the means of increasing the property, which was already owned through one of the means of ownership.

Malikiyetin (mülkiyetin) elde edilmesi için ilahi sebepler vardır ki Şâri' bunları belirli araçlarla sınırlamıştır. Bu sebepler aşılmamalıdır. Dolayısıyla mülk edinmenin araçları, Şer'in koyduklarıyla sınırlıdır. Daha önce, mülkün varlık veya fayda açısından belirlenmiş bir şer'î hüküm (Hukm Şer'î) olarak tanımlanması, mülkiyetin gerçekleşmesi için Şâri'den bir izin bulunmasını gerektirir. Başka bir ifadeyle, mülkiyetin gerçekleşmesine izin veren araçlar Şer'in çerçevesi içinde mevcut olmalıdır. Meşru mülkiyet aracı varsa mülkiyet vardır; meşru mülkiyet araçları yoksa, bir kimse malı fiilen elinde tutsa bile mülkiyet yoktur. Dolayısıyla mülkiyet, Şâri'nin izin verdiği ilahi yollarla malın elde tutulmasıdır. Şer', mülkiyet araçlarını sınırlı, değil sınırsız bir biçimde açıkça belirttiği belirli durumlarla tespit etmiştir. Şer', bu araçları açık genel ilkeler çerçevesinde koymuştur. Bunlar, bu araçların dallarını ve hükümlerinin açıklamalarını oluşturan birçok bölümden meydana gelir. Şer', araçları belirli genel ölçütlerle nitelendirmemiştir; bu nedenle başka genel araçlar kıyas yoluyla dahil edilemez. Bunun sebebi, yenilenen ihtiyaçların ilişkiyi yöneten sistemde değil, ilişkinin konusunu oluşturan ürünlerde bulunmasıdır. Dolayısıyla akitleri, yenilenen ve çeşitli ihtiyaçlara, mala mal olarak, emeğe emek olarak uygulanabilen belirli durumlarla sınırlamak gerekir. Bu yaklaşım, bireysel mülkiyeti insan tabiatına uygun biçimde belirler ve bu mülkiyeti, sınırsız bırakılmasından doğacak tehlikelerden toplumu koruyacak şekilde düzenler. Bireysel mülkiyete sahip olma arzusu, tıpkı evlenmenin neslin devamı içgüdüsünün, ibadet ritüellerinin de kutsallaştırma içgüdüsünün bir yönü olduğu gibi, hayatta kalma içgüdüsünün bir yönüdür. Bu yönlerin her türlü şekilde tatmin edilmesine serbest bırakılması, anarşiye ve düzensizliğe, normal olmayan veya yanlış tatmine yol açardı. Bu nedenle, insanın mülkiyet edinme yolunu tanımlamak gereklidir; böylece Ümmetin bir azınlığının mülkiyet yoluyla onu kontrol etmesi önlenir, insanların çoğunluğunun ihtiyaçlarından bazılarını karşılamaktan yoksun bırakılmaması sağlanır, mülkiyetin yalnızca kendi başına amaç olarak aranmaması, böylece insanın hoş bir hayatı kaybetmemesi sağlanır ve ayrıca biriktirme amacıyla mülk elde edilmesi engellenir. Buna göre, mülkiyet edinme yollarını tanımlamak gerekir. Mülk edinmeye izin veren İlahi hükümlerin (Ahkâm-ı Şer'iyye) incelenmesiyle, mülkiyet edinme yollarının şu beş ile sınırlı olduğu anlaşılır:

In order to possess property there are divine causes, which the Lawgiver has confined to particular means. These causes must not be transgressed. The means of possessing property is therefore limited to what the Shar’a has laid down. The previously mentioned definition of property as a defined rule (Hukm Shar’i) estimated in terms of the asset or benefit, requires that there should be a permission from the Lawgiver in order that possession occurs. In other words, the means permitting possession to occur must exist within Shar’a. If the legal means of ownership exists, ownership of the property exists, and if the legal means of ownership are absent, then the ownership of property does not exist, even if an individual actually possessed it. Ownership is thus possession of property by divine means permitted by the Lawgiver. Shar’a has determined the means of ownership by specific cases which it made clear in a limited, rather than unrestricted form. Shar’a has laid down these means in clear general guidelines. These comprise of numerous sections, which are branches of these means and clarifications of their rules. Shar’a did not characterise the means by certain general criteria, so no other general means can be included through analogy. This is because the renewed needs are only in the generated properties not in the transactions; i.e. it is not in the system that governs the relationship, rather it is in the subject matter of the relationship. Therefore it is necessary to confine transactions to specific cases which apply to the renewed and various needs, and to the property as a property, and to the work as work. This approach determines individual ownership in a manner that agrees with man’s nature and organises this ownership so as to protect the society from the dangers that would result from leaving it unrestricted. The desire to own individual property is an aspect of the survival instinct just as marriage is an aspect of the procreation instinct, and worship rituals are an aspect of the sanctification instinct. If these aspects were left free to be satisfied in any way this would lead to anarchy and disorder and to abnormal or wrong satisfaction. It is necessary, therefore, to define the manner by which man acquires property to prevent a minority of the Ummah from controlling her by means of property, that the majority of people are not deprived of satisfying some of their needs: and that property is not sought for its own sake only, lest man loses the pleasant life, and also to prevent the obtaining of property for the purpose of hoarding. Accordingly, it is necessary to define the means of possession. Through examination of the divine rules (Ahkam Shari’ah) which allow man to possess property, it becomes apparent that the means of possession are limited to five which are:

a. Çalışma.

a. Work.

b. Miras.

b. Inheritance.

c. Hayatın devamı için mal edinilmesi.

c. Obtaining of property for the sake of life.

d. Devletin mülklerini vatandaşlara vermesi.

d. The State granting of its properties to the citizens.

e. Karşılık verilmeden veya bir emek harcanmadan bireylerin elde ettiği mallar.

e. Properties which the individuals take without exchange of property or work.