Bu, kardeşlik-ortaklık sözleşmesi olarak adlandırılan ve bir taraftan emek, diğer taraftan mal olmak üzere ortaklığı ifade eden kiraz (karz) değil, Mudarabe'dir (kâr ortaklığı). Mudarabe, bir kişinin malını başka bir kişiye vererek onunla ticaret yapması ve elde edilen kârın, aralarında kararlaştırdıkları oranda paylaşılması anlamına gelir. Mudarabe'de zarar, ortakların anlaşmasına değil, Şeriat'ın hükmüne tabidir. Şeriat'ın belirlediği bu zarar yalnızca maldadır; emek sahibi olan mudarib'in üzerinde hiçbir zarar yoktur. Sermaye ortağı ile mudarib, kâr ve zararın aralarında paylaşılacağı konusunda anlaşsalar bile kâr aralarında paylaşılır, zarar ise yalnızca maldadır. Bunun sebebi, şirketin vekâlete (Vekâle) benzemesi ve vekilin (vekil) garanti vermemesidir. Zarar yalnızca müvekkil (muvekkil) üzerinedir. Bu hüküm, Abdürrezzak'ın el-Câmi'de Ali (r.a.)'dan rivayet ettiği şu söze dayanır: "Zarar (el-Vedi'a) maldadır, kâr ise aralarında kararlaştırdıkları gibidir." Emek sahibi, Mudarabe'de malın kendisine, teslim edilip serbest bırakılmadıkça Mudarabe geçerli olmaz; çünkü Mudarabe, malın mudarib'e teslim edilmesini gerektirir. Mudarabe'de emek sahibinin payı belirli olmalı ve Mudarabe akdinde kullanılan mal miktarı da belirli olmalıdır. Mal sahibinin, bunu şart koşmuş olsa bile mudarib ile birlikte çalışması caizdir değildir. Bunun sebebi, şirketin malını şirket adına tasarruf etme hakkının ona ait olmamasıdır. Tasarruf eden ve çalışan mudarib'dir ve malın tam kontrolü ona aittir. Çünkü şirket akdi, mudarib'in bedeni ve ortağın malı üzerine kurulmuştur. Mülkiyet sahibinin bedeni üzerinde bir sözleşme yapılmaz; o, şirkete yabancı gibidir ve şirkete ait hiçbir şeyi tasarruf etme hakkı yoktur. Ancak mudarib, mülk sahibinin izin verdiği şeylerle sınırlı olarak tasarruf edebilir. Mudarib, izinle tasarruf ettiği için mülk sahibinin iznine aykırı davranamaz. Eğer mülk sahibi ona yalnızca yünle ticaret yapmasına izin vermiş veya malları deniz yoluyla taşımasını yasaklamışsa, mülk sahibinin bu konularda onu kısıtlama hakkı vardır. Ancak bu, mülk sahibinin şirkette tasarruf ettiği anlamına gelmez. Bilakis, mudaribin mülk sahibinin belirlediği sınırlar içinde kısıtlandığı anlamına gelir. Buna rağmen şirkette tasarruf yetkisi yalnızca işçiye (mudaribe) aittir ve mülk sahibinin tasarruf hakkı yoktur.

This is called loaning (Qiradh), and it is the partnership of a body with property. It means that one pays his property to another person so as to trade with it for Him and the resulting profit is divided amongst them according to what they stipulated. The loss in the Mudharaba is not subject to the agreement of the partners but rather to that which came in the Shar’a. This loss is defined by Shar’a to be only on the property, none of it is upon the body (Mudharib). Even if the capital partner and the mudharib were to agree that the profit and loss is divided among them, the profit would be between them while the loss is only on the property. This is because the company is similar to representation (Wikala) and the agent (Wakeel) does not guarantee. The loss is upon the principal (Muwakkil) only. This is due to what ‘Abdurraziq narrated in Al-Jam’i from ‘Ali (ra): “The loss (Al-Wadhi’a) is on the property and the profit is according to what they stipulated.” The body however does not lose property, it loses what it spent of effort only and the loss remains on the property. Mudharaba would not be valid until the property is given to the worker (‘Amil) and He is given a free hand over it, because Mudharaba requires handing over the property to the Mudharib. In Mudharaba, the share of the worker must be defined and the property used in the Mudharaba contract must be of a defined amount. It is invalid for the owner of the property to work with the Mudharib, even if He stipulated to do so. This is because He has no right to dispose of the property that belongs to the company, on the company’s behalf. It is the mudharib who disposes and works, and He has full control over the property. This is because the contract of the company was concluded on the body of the Mudharib, and the property of the partner. It is not concluded on the body of the owner of the property, who is like a foreigner to the company and who does not have the right to dispose of anything which belongs to the company. However, the Mudharib is restricted in his disposal to that with which the owner of the property permitted. He is not allowed to disagree with Him because He disposes by permission. If He permitted Him to trade with wool only or He prevented Him from shipping the goods by sea, the owner has this right to restrict Him in these matters. However, this does not mean that the owner of the property disposes in the company. Rather it means that the Mudharib is restricted within the limits defined by the owner of the property. Despite this, the disposal in the company is confined to the worker (Mudharib) only, and the owner of property has no right of disposal.

Mudarebenin bir başka biçimi, iki kişinin mallarının, onlardan birinin bedeniyle ortaklığa girmesidir. Yani iki kişinin aralarında üç bin birim bir şey bulunsun; bunlardan birinin iki bin, diğerinin bin birimi olsun ve iki bin birimin sahibi, diğerine sermayeyi işletme izni verip kârın aralarında yarı yarıya paylaşılması kararlaştırılsın. Bu durumda ortaklık geçerli olur. Bin birimin sahibi olan çalışan, iki bin birimin sahibine karşı mudarib konumunda olur ve aynı zamanda onun ortağı da olur. Benzer şekilde mudaraba, iki kişinin sermayesi ile üçüncü bir kişinin bedeninin ortaklığı yoluyla da gerçekleşebilir. Bütün bunlar mudarebenin biçimleridir.

One form of Mudharaba is where two properties (of two persons) enter into partnership with the body of one of them. So if two persons had between them three thousand of something, one of them having two thousand and the other one thousand, and the owner of the two thousand permitted the other to dispose of the capital so that the profit is divided between them by halves, the company would be valid. The worker would be the owner of the one thousand of the items as a Mudharib to the owner of the two thousand, and would also be his partner. Similarly, Mudharaba could be through the partnership of the capital of two persons and the body of a third person. All these are forms of the Mudharaba.

Mudarebe, Al-'Abbas ibn 'Abdul-Muttalib'in mudarebe malını ödediği ve Mudârib'e belirli şartlar koştuğuna dair rivayet nedeniyle Şeriat tarafından caiz kılınmıştır. Bu durum Allah'ın Resulü ﷺ'e ulaşmış ve O da buna onay vermiştir. Sahabenin icmaı, mudarebenin caiz olduğu konusunda gerçekleşmiştir. İbn Ebu Şeybe, 'Abdullah ibn Hamid'den, onun babasından, onun da dedesinden şöyle rivayet etmiştir: "'Umar ibn el-Hattab, bir yetimin malını mudarebe olarak ona verdi; o da onunla çalıştı ve kâr elde etti, 'Umar da fazlayı onunla paylaştı." İbn Kudâme, el-Mugni'de Malik ibn el-'Ala ibn 'Abdurrahman'dan, onun babasından, onun da dedesinden şöyle rivayet etmiştir: "'Osman ona mudârib (karadh) olarak mal ödünç verdi." İbn Mes'ud ve Hakim ibn Hizam'dan da şu rivayet edilmiştir: "Ikisi karadh (ödünç ortaklık) akdine girdi." Bütün bunlar sahabenin bilgisi dahilinde gerçekleşmiş, bunların akdine karşı çıktığı veya geçerliliğini inkâr ettiği hiçbir şey nakledilmemiştir; bu da mudarebe konusundaki icmalarını teyit etmektedir.

Mudharaba is allowed by Shar’a due to the narration that “Al-’Abbas ibn ‘Abdul-Muttalib used to pay the property of the Mudharaba and put certain conditions on the Mudharib.” This (information) reached the Messenger of Allah (pbuh) and He consented to it. Ijma’a of the Sahaba was established that the Mudharaba is allowed. Ibn Abu Sheeba narrated from ‘Abdullah ibn Hameed from his father from his grandfather “that ‘Umar ibn Al-Khattab gave Him the property of an orphan as a Mudharaba so He worked with it and gained a profit, and ‘Umar divided the surplus with him.” Ibn Qudamah narrated in Al- Mughni from Malik ibn al-’Alaa ibn ‘Abdurrahman from his father from his grandfather that “‘Uthman loaned Him property as a Mudharib (Qaradh).” It was also narrated from ibn Mas’oud and Hakeem ibn Hizam that ‘the two of them entered into loan (Qaridha).’ All of this occurred with the knowledge of the Sahaba and none was reported to disagree with the proceedings or deny their validity, confirming their Ijma’a on the Mudharaba.