Sigorta, ister hayat sigortası olsun, ister mal, eşya veya mülk sigortası ya da bunların sayısız türlerinden herhangi biri olsun, bir akiddir. Bu, sigorta şirketi ile sigorta ettiren kişi arasında yapılan bir akiddir; bu akitte sigorta ettiren kişi, sigorta şirketinden, bozulan veya yok olan ('Ayn) malın karşılığını ya da eşya ve mülk söz konusu olduğunda bunların bedelini, hayat ve benzeri durumlarda ise belirli bir miktar parayı kendisine ödeyeceğine dair bir taahhüt vermesini ister. Bu, kaza belirli bir süre içinde meydana geldiğinde ve belirli bir miktar paraya (prim) karşılık gerçekleşir; sigorta şirketi de bunu kabul eder.

Insurance whether on life, goods, property or any of its numerous types is a contract. It is a contract between the insurance company and the insuring person in which the latter asks the insurance company to give Him a promise that it will compensate Him for that (‘Ayn) which is spoilt or destroyed or for its price with regard to goods or property, or a certain sum of money with regard to life and the like. This takes place if the accident occurs within a defined period, in exchange for a certain amount of money (premium); and the (Insurance) company accepts this.

Bu icap ve kabule dayanarak sigorta şirketi, iki tarafın onayladığı belirli koşullar dahilinde, sigortalıya kaybettiği şeyi ya da bir kaza meydana geldiğinde bu şeyin bedelini ödemeyi üstlenir veya taraflarca kararlaştırılmış bir miktar parayı öder; örneğin malının yok olması, arabasının hasar görmesi, evinin yanması, mülkünün çalınması, ölmesi ya da benzeri bir olayın belirli bir süre içinde gerçekleşmesi durumunda tazmin edilir. Bu, sigortalının belirlenen süre boyunca şirkete ödediği belirli bir miktar para (prim) karşılığında gerçekleşir.

Based upon this offer and acceptance, the insurance company undertakes to compensate the insuring person, within certain conditions approved by the two sides, either for the thing which He loses or its price when an accident occurs, or a sum of money which they have agreed upon e.g. in the event of his goods being destroyed, his car being damaged, his house being burnt down, his property being stolen, Him dying or the like occurred during a certain period of time, He will be compensated, in exchange for a certain amount of money (premium) which the insuring person pays to the company during that defined period of time.

Yukarıdan anlaşıldığı üzere sigorta, sigorta şirketi ile sigortalı kişi arasında sigorta türü ve şartları üzerine yapılan bir anlaşmadır; dolayısıyla bir akittir. Ancak iki taraf arasında yapılan bu akde, yani anlaşmaya göre şirket, anlaşmada kararlaştırılan şartlar dâhilinde belirli bir miktar parayı tazmin etmeyi veya ödemeyi taahhüt eder. Buna göre sigortalı kişiye akdin şartlarının uygulanacağı bir kaza meydana gelirse, şirket kaza anındaki piyasa değerine göre yok olan şeyi veya onun bedelini tazmin etmekle yükümlü olur. Şirket, bedeli ödemekte veya zararı sigortalı kişiye ya da başkalarına tazmin etmekte serbesttir. Bu tazminat, sözleşmede belirtilen durum gerçekleştiğinde, şirket o kişinin hak ettiğine kanaat getirdiği takdirde ya da mahkeme böyle bir karar verdiğinde, şirketin zimmetinde sigortalı kişi lehine bir hak haline gelir.

It appears from the above that insurance is an agreement between the insurance company and the insuring person over the type of insurance and its conditions, so it is a contract. However, according to this contract which was concluded between the two sides. i.e. the agreement . the company gives an undertaking to compensate or to pay a certain amount of money within the agreed conditions. So if an accident occurred to the insuring person upon which the terms of the contract apply, then the company becomes obliged to compensate Him for the destroyed thing or its price according to the market price at the time of the accident. The company is free to pay the price or to compensate for the loss to the insuring person or to others. This compensation becomes a right due to the insuring person, in the company’s responsibility (Dhimma) once the matter mentioned in the contract has occurred, provided the insurance company is convinced that He deserves it or if the court gave such a verdict.

"Sigorta" terimi bu meselede kullanılmıştır. Sigorta, sigorta yaptıran kişinin kendi yararına olabileceği gibi; çocukları, eşi, mirasçıları veya sigorta yaptıran kişi tarafından belirlenmiş herhangi bir başka kişi ya da grup (lehtar) gibi başkalarının yararına da olabilir. Bu sözleşmeye "hayat sigortası" veya mal, araç ya da başka bir varlık üzerine sigorta denmesi, bu işlemin insanlara pazarlanması amacını taşır. Oysa gerçek şu ki, sigorta yaptıran kişi kendi hayatını sigorta ettirmez. Daha doğrusu, kendi ölümü gerçekleştiğinde çocuklarına, eşine, mirasçılarına veya kendisi tarafından belirlenmiş herhangi bir lehtara belirli bir miktar paranın ödeneceğini sigorta ettirir. Benzer şekilde, mallarını, arabasını, mülkünü vb. sigorta ettirmez; aksine, sigorta konusu şey zarar görür veya hasara uğrarsa, bu şeyin veya bedelinin tazmin edilmesini sağlamak için sigorta ettirir. Dolayısıyla bu, aslında kendisi veya başkaları için, kendisine bir şey olup hayatına son veren ya da malını hasara uğratan bir durum meydana geldiğinde belirli bir miktar paranın veya tazminatın elde edilmesine yönelik bir teminattır (dhamaan); bu nedenle hayatı veya malı için bir teminat değildir. Sigortanın gerçeği budur. Konuya dikkatli bir şekilde bakıldığında, bunun iki açıdan batıl olduğu görülür:

The term ‘insurance’ has been used in this matter. Insurance could be to the benefit of the insuring person, or to the benefit of others such as his children, wife, inheritors, or any other person or group (beneficiary) assigned by the insuring person. Calling this contract ‘life insurance’, or insurance on goods, the voice or any other asset is aimed to market this transaction to the people. Otherwise, the fact of the matter is that the insuring person does not insure his life. He, rather, insures that a certain sum of money will be paid to his children, wife or inheritors or to any other named beneficiary designated by him, when his death occurs. Similarly He does not insure his goods, car, property etc: rather, He insures so as to be compensated for the insured object or its price in case it is injured or damaged. So it is, in fact, a guarantee (Dhamaan), for Him or others to obtain a certain sum of money or compensation if something occurred to Him that took his life or damaged his property, and therefore it is not a guarantee for his life or his property. This is the reality of insurance. The accurate study of it shows it to be invalid (Batil) from two angles:

Birincisi: Bu bir akittir, çünkü iki taraf arasında yapılmış bir anlaşmadır ve icap ile kabulü içerir; icap sigorta eden taraftan, kabul ise şirketten gelir. Dolayısıyla bu akdin Şer'i açıdan geçerli olması için Şer'i akit şartlarını taşıması gerekir. Bu şartları taşıyorsa geçerli olur, aksi halde geçerli olmaz. Şer'i açıdan akit bir mal veya bir menfaat üzerinde gerçekleşmelidir. Dolayısıyla akit ne bir maldan ne de bir menfaatten herhangi birine uygulanmıyorsa geçersizdir, çünkü onu meşru bir akit kılan bir konu üzerinde gerçekleşmemiş olur. Bunun sebebi, meşru akdin ya bir şeyi başka bir şey karşılığında konu edinmesi, satım, selem, ortaklık ve benzeri örnekte olduğu gibi; ya bir şeyi karşılıksız konu edinmesi, hibe gibi; ya bir menfaati karşılık karşılığında konu edinmesi, kira gibi; ya da bir menfaati karşılıksız konu edinmesi, ödünç verme gibi olmasıdır. Bu nedenle meşru bir akit mutlaka bir şey üzerinde gerçekleşmelidir.

Firstly: It is a contract because it is an agreement between two parties, and it includes offer and acceptance, where the offer is from the insuring party and the acceptance is from the company. So in order that this contract be legitimately valid from the Shar’a (divine revelation) point of view, it must contain the Shar’a conditions of the contract. If it contains such conditions it becomes valid, otherwise not. From the Shar’a point of view, the contract should apply upon an object or a benefit. So if it did not apply upon either a thing or benefit it would be invalid, because it would not apply upon a matter that makes it a legitimate contract. This is so because the legitimate contract applies either to a thing in exchange for something else as is the case with selling, forward buying/advance sale (Salam), company and the like; or it applies upon a thing without an exchange like the gift; or it applies upon a benefit in exchange for compensation like leasing; or to a benefit without compensation like lending. Thus the legitimate contract must apply upon something.

Sigorta, bir mal ya da bir menfaat üzerine yapılan bir akit değildir; aksine bir rehin, yani kefalet (Dhamana) üzerine yapılan bir akittir. Rehin ya da kefalet bir mal değildir, çünkü tüketilemez ve ondan yararlanılamaz; ayrıca bir menfaat de değildir, çünkü o kefaletin kendisinden kiralama ya da ödünç verme yoluyla herhangi bir fayda elde edilmez. Bu kefalete dayanarak para elde edilmesine gelince, bu onun bir menfaati sayılmaz; aksine bir işlemin sonucudur. Dolayısıyla sigorta akdinin bir şey ya da bir menfaat üzerine uygulandığı düşünülemez ve Şer'i'nin meşru bir akitte aradığı şartların tamamını da içermez; bu nedenle batıldır.

The insurance is not a contract that applies upon an object or a benefit; rather it is a contract that applies upon a pledge i.e. guarantee (Dhamana). The pledge or the guarantee does not represent an object for it cannot be consumed nor its benefit be used; nor does it represent a benefit, because no benefit derives from that guarantee itself either by leasing or by lending. As for obtaining money based upon this guarantee, this is not considered its benefit; rather it is a result of a transaction. Therefore, the insurance contract is not considered to apply upon a thing or a benefit, and it does not include all of the conditions required by the Shar’a in a legitimate contract, so it is void.

İkincisi: Şirket, belirli koşullar dahilinde sigortalıya bir taahhütte bulunur; dolayısıyla bu, bir tür kefalet (Dhamaan) niteliğindedir. Buna göre, meşru bir kefalet sayılabilmesi için Şer'î açıdan kefaletle ilgili aranan koşulların sigorta sözleşmesine uygulanması gerekir. Bu koşulları taşıyorsa meşru olur, aksi takdirde meşru olmaz. Kefalete dair kaynaklara baktığımızda şunu görürüz:

Secondly: The company gives a pledge to the insuring person within certain conditions, so it is a form of guarantee (Dhamaan). Accordingly, the conditions required by Shar’a in relation to the guarantee have to be applied to the insurance contract so as to be considered a legitimate guarantee. If it contained these conditions it would be legitimate, otherwise not. Referring to the guarantee we find:

Kefâlet, kefilin (Dâmin) sorumluluğunu (Zimme), kefil edilen kişinin (Madmûn anh) bir hakkın (Hakk) yerine getirilmesini üstlenme konusunda sorumluluğuna katmasıdır. Bu nedenle, bir kişinin sorumluluğunun başkasının sorumluluğuna eklenmesini içermelidir; ayrıca bir kefil, kendisi için kefalet verilen kişi ve kefil edilen kişi (Madmûn lehü) bulunmalıdır. Dolayısıyla kefalet, bir hakkın karşılıksız olarak kişinin kendi sorumluluğu şeklinde bağlayıcı biçimde üstlenilmesidir (İltizâm). Kefaletin geçerliliğinin bir şartı, mali bir hakka ilişkin olmasıdır; bu hak ya zaten ödenmesi gereken ya da ileride ödenmesi gereken bir hak olmalıdır. Dolayısıyla taahhüt, ödenmesi gereken veya ödenecek olan bir hakka ilişkin değilse, kefalet geçerli değildir. Bunun nedeni, kefaletin yerine getirilmesi açısından bir kişinin sorumluluğunun başkasının sorumluluğuna katılması olmasıdır; kefil edilen kişinin sorumluluğunda bir hak yoksa, sorumlulukların birleşmesi de söz konusu olmaz. Bu, vadesi gelmiş hakta oldukça açıktır.

The guarantee is where the guarantor (Dhaamin) joins his responsibility (Dhimma) to the responsibility of the person guaranteed for (Madhmoon ‘Anhu) in committing oneself to a certain right (Haqq). So it must include joining one’s responsibility to another’s responsibility; also there must be a guarantor, a person guaranteed for and a person guaranteed (Madhmoon Lahu). So the guarantee is the mandatory commitment (Iltizam) of a right as one’s responsibility without compensation. A condition of the guarantee’s validity is that it should be with regard to a financial right which is already due (for repayment) or which will become due. So if the pledge was not in respect of a due right or a right that will become due, the guarantee is not valid. This is so because a guarantee is the joining of one’s responsibility to another’s responsibility in relation to its fulfilment, so if there is no right in the responsibility of the person guaranteed for, then there is no joining of responsibilities. This is quite clear in the due right.

Gelecekte doğacak olan hakka gelince, örneğin bir adamın bir kadına: ‘Bu kişiyle evlen, mehrini ben garanti ederim’ demesi gibi, kefil, kendi sorumluluğunu, kefil edilen kişinin sorumluluğuna öyle bir şekilde eklemiş olur ki kefil, kefil edilen gibi bağlanır; kefil edilenin sorumluluğunda ispat edilen şey, kefilin sorumluluğunda da benzer şekilde ispat edilir. Oysa kimsenin üzerinde şu anda bir hak yoksa ya da ileride doğacak bir hak da yoksa, o zaman kefalet anlamını yitirir, çünkü sorumlulukların birleşmesi söz konusu olmaz; böyle bir kefalet geçerli değildir. Dolayısıyla, hak kefil edilenin boynunda ne şimdi ne de sonradan vacip olmuyorsa, kefalet geçerli değildir. Bunun sebebi, kefil edilen kişinin bir şeyin zarar görmesi veya telef olması durumunda bir kefilinin bulunması veya bir borçtan sorumlu olmasının bir şart olmasıdır; bu, hakkın vacip olduğu ve sorumluluğuna ispat edildiği durumda fiilen, ya da hakkın ileride vacip olacağı durumda ise potansiyel olarak gerçekleşir. Dolayısıyla kefil edilen kişi ne hemen ne de potansiyel olarak sorumlu değilse, kefalet geçersizdir, çünkü kefil edilenin üzerinde vacip olmayan hiçbir şey kefilin üzerinde de vacip olmaz. Örneğin, birinden (mesela temizlikçiden) elbise alan bir kişi ve başka birine şöyle diyen bir kişi düşünelim: ‘Elbiselerini ona gönder, ben onları garanti ederim.’ Eğer elbiseler daha sonra zarar görürse, kefil, elbiseleri teslim alan kişi adına elbisenin bedelinden sorumlu olur mu? Cevap şudur: Elbiseler onun (yani temizlikçinin) eylemi ya da ihmali olmaksızın zarar görmüşse, kefil hiçbir şey garanti etmiş olmaz, çünkü öncelikle kefil edilen (temizlikçi) zarardan dolayı hiçbir sorumluluk taşımaz. Asıl borçlu (Asîl) zarardan sorumlu olmadığına göre, kefil de daha evleviyetle sorumlu olmaz. Bu nedenle, kefalet geçerli olsun diye, kefil olunan kişinin başkalarından bir hakkının bulunması ya da bu hakkın ileride doğacak olması gerekir. Dolayısıyla kefil olunan kişi (Madhmoon ‘Anhu) için hakkın hemen ya da ileride sabit olması, kefaletin geçerliliğinin bir şartıdır. Ancak kefil olunan kişinin (Madhmoon ‘Anhu) ya da kefil olunanın (Madhmoon Lahu) adının belirtilmesi bir şart değildir; dolayısıyla bu kişiler bilinmiyorsa (yani adları belirtilmemişse) kefalet yine geçerlidir. Nitekim bir kişi diğerine: "Elbiselerini bir çamaşırcıya ver" demiş, o da: "Onlara zarar vermesinden korkuyorum" deyince, birincisi: "Elbiselerini bir çamaşırcıya ver, zarar görürlerse ben kefilim" demiş ve çamaşırcıyı belirtmemişse, kefalet geçerlidir. Yani elbiseleri bir çamaşırcıya verdi ve bunlar zarar gördüyse, kefil, kefil olunan kişi adıyla belirtilmemiş olsa bile sorumlu olur. Benzer şekilde, eğer şöyle dediyse: "Falan kişi iyi bir çamaşırcıdır ve elbiselerini ona veren herhangi biri için, herhangi bir zarara karşı kefilim," bu durumda kefil olunan kişi bilinmese bile kefalet geçerlidir.

As for the right which will become due later, as for example when a man says to a woman: ‘Marry this person and I guarantee your dowry’, the guarantor has joined his responsibility to the responsibility of the person guaranteed for such that the guarantor will be bound like the guaranteed for, and that which is proved in the responsibility of the guaranteed for is similarly proved in the guarantor’s responsibility.Whereas, if there is no right due upon anyone or a right that will become due later, then there is no meaning to the guarantee as there is no joining of responsibilities; such a guarantee therefore is not valid. Therefore, if the right was not due upon the neck of the person guaranteed for or it does not become due later, the guarantee is not valid. This is because it is a condition that the person guaranteed for has a guarantor for an object if it is damaged or destroyed, or He is responsible for a debt whether the matter is actual in the case where the right was due and proved to be his responsibility or He is potentially responsible in the case where the right will become due later. So, if the person guaranteed for was not responsible, whether immediately or potentially, the guarantee is invalid because whatever is not due upon the person guaranteed for is not due upon the guarantor. So, for example, in the case of a person who receives clothes from (e.g. cleaner), and somebody told another person: ‘Send your clothes to Him and I will guarantee them.’ If the clothes were then damaged, would the guarantor be responsible for the price of the clothes on behalf of the person who received them? The answer is as follows: If the clothes were damaged without his (i.e. the cleaner’s) action or negligence, then the guarantor guarantees nothing because, in the first place, the person guaranteed for (the cleaner) bears no responsibility for the damage. Since the principal (Aseel) is not liable for the damage then, with greater reason, neither is the guarantor. Therefore, there should be a right due to the person guaranteed for from other people, or it will become due later, in order that the guarantee becomes valid. So establishing the right for the person guaranteed for, whether immediately or potentially, is a condition for the validity of the guarantee. However, it is not a condition that the person guaranteed for (Madhmoon ‘Anhu) nor the guaranteed person (Madhmoon Lahu) be named; thus the guarantee will be valid if these were unknown (i.e. not named). So if a person said to another: ‘Give your clothes to a cleaner,’ and the latter said: ‘I am afraid that He will damage them.’ Then the former responded: ‘Give your clothes to a cleaner and I guarantee them if they are damaged’ without specifying the cleaner, the guarantee is valid. So if He gave them to a cleaner and they were damaged, the guarantor would be responsible even if the person guaranteed for was not named. Similarly, if He said: ‘so and so is a good cleaner, and I guarantee Him against any damage for any person who gives to Him his clothes,’ the guarantee is valid though the guaranteed person is unknown.

Açıktır ki kefalet delilinde, bir kişinin sorumluluğunun başkasının sorumluluğuna katılması vardır; ve bu, zimmete bağlı bir hakkın kefaletidir. Ayrıca bir kefil, kendisi için kefalet verilen kişi ve kefil olunan kişi bulunduğu da açıktır. Ayrıca bunun karşılık alınmaksızın verildiği ve kendisi için kefalet verilen kişi ile kefil olunan kişinin bilinmeyen kimseler olabileceği de açıktır. Bunun delili, Ebu Davud'un Cabir'den rivayet ettiği hadistir. Cabir şöyle demiştir: "Peygamber ﷺ borçlu olarak ölen hiç kimse için cenaze namazı kılmazdı. Bir ölü getirildi. ﷺ Peygamber sordu: 'Bu kişinin borcu var mı?' Dediler ki: 'Evet, iki dinar.' Buyurdu ki: 'Arkadaşınız için namaz kılın.' Ebu Katade el-Ensari dedi ki: 'Ey Allah'ın Resulü, o borç benim üzerimedir.' Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ onun cenaze namazını kıldı. Allah (swt) Allah'ın Resulü ﷺ için toprakları fethettiğinde (yani cihad yoluyla fetihler), Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: 'Ben, her mümine kendi canından daha layıkım (yani onun sorumlusuyum). Kim bir borç bırakırsa, onun ödenmesi bana aittir; kim de mal bırakırsa, o mirasçılarınındır.'" Bu hadiste açıktır ki Ebu Katade, ölü adamın sorumluluğunu, borçlunun üzerindeki malî bir hakkın üstlenilmesinde kendi sorumluluğuna katmıştır. Ayrıca bu hadiste açıktır ki kefalet; bir kefil, kendisi için kefalet verilen kişi ve kefil olunan kişiyi içerir. Hem ölü kişinin hem de kefilin ödemeyi üstlendiği kefalet, ölünün sorumluluğu üzerindeki bir hak idi ve karşılık alınmaksızın verilmişti. Ayrıca kefalet anında, kendisi için kefalet verilen kişi, yani ölü, ve kefil olunan kişi, yani borcun sahibi, bilinmeyen kimselerdi. Dolayısıyla bu hadis, kefaletin geçerliliğinin şartlarını ve akdedilmesinin (in'ikad) şartlarını içermektedir.

It is clear in the evidence of the guarantee that there is a joining of one’s responsibility to another’s responsibility, and it is a guarantee of a right due upon the responsibility (Dhimma). It is also clear that there is a guarantor, a person guaranteed for and a guaranteed person. It is also clear that it is given without compensation, and that the person guaranteed for and the guaranteed person could be unknown. The evidence for that is what Abu Dawud narrated from Jabir who said: “The Prophet (pbuh) would not pray over any person who died while indebted. A dead man was brought. He (pbuh) said: ‘Is He indebted?’ They said: ‘Yes, two dinars.’ He said: ‘Pray for your companion.’ Abu Qatadah al-Ansari said: ‘O Messenger of Allah, they are upon me.’ The Messenger of Allah (pbuh) then prayed over him. When Allah (swt) opened the land (i.e. conquests in Jihad) for the Messenger of Allah (pbuh), He (pbuh) said: ‘I am more entitled to (i.e. responsible for) every believer than his own soul. So if anyone leaves a debt it is upon me to repay, and whoever leaves wealth it is for his inheritors.”’ It is clear in this Hadith that Abu Qatadah had joined his responsibility to the responsibility of the dead man in committing a financial right due upon the debtor. And it is clear in the Hadith that the guarantee includes a guarantor, a person guaranteed for and a guaranteed person; and the guarantee which each of them (the dead person and the guarantor) guaranteed to pay was a right due upon the responsibility (of the deceased) and it was given without compensation. It is also clear that the person guaranteed for i.e. the deceased and the guaranteed person i.e. the owner of the debt were unknown at the time of the guarantee. So the Hadith contained the conditions for the validity of a guarantee, and the conditions for its contracting (In’iqad).

Şer'î açıdan bu, kefaletin bir örneğidir. Kesinlikle bir kefalet olan sigorta taahhüdünü buna uygulayarak, sigortanın kefaletin geçerliliği ve akdedilmesi konusunda Şeriatın ortaya koyduğu şartların hiçbirinden yoksun olduğunu görürüz. Sigortada, bir yükümlülüğün herhangi bir biçimde başka bir yükümlülüğe bağlanması yoktur. Sigorta şirketi, sigortalıya borçlu olunan parayı ödemeyi üstlenmek için kendi yükümlülüğünü bir başkasının yükümlülüğüne bağlamamıştır; dolayısıyla ortada bir kefalet yoktur ve sigorta bu nedenle batıldır. Sigortada, şirketin ödemeyi üstlendiği herhangi bir kimseden sigortalının lehine doğmuş bir mali hak yoktur. Bunun sebebi, sigortalının şirketin kefil olduğu herhangi bir kimseye karşı bir mali hakkının bulunmamasıdır; dolayısıyla sigorta mali haktan yoksundur. Bu durumda sigorta şirketi, Şer'î açıdan kefalet olarak geçerli kılacak bir mali hakkı üstlenmiş olmaz. Ayrıca şirketin tazminat, bedel veya para olarak ödemeyi taahhüt ettiği şey, sigorta akdinin yapıldığı anda, ne hemen ne de ihtimal dahilinde, kefil olunan kişiye başka kimselerden borçlu bir hak değildi; dolayısıyla kefalet olarak geçerli olamaz. Demek ki sigorta şirketi, ne fiilen ne de potansiyel olarak borçlu olunmayan bir şeye kefil olmuştur; bu da kefaleti geçersiz kılar ve sigortayı sonuç olarak batıl hale getirir. Üstelik sigortada kefil olunan bir kişi de yoktur, çünkü sigorta şirketi hiçbir kimse için, kefalet denilebilmesi için kendisinde borçlu olunan bir hakkı kefil olarak üstlenmemiştir. Bu nedenle sigorta akdi, Şer'î görüşte var olması gereken temel bir unsurdan, yani kefil olunan kişinin varlığından yoksundur. Zira kefalette bir kefilin, kefil olunan kişinin (me'kûnun anh) ve kendisine kefil olunan kişinin (me'kûnun leh) bulunması zorunludur. Sigorta akdinde kefil olunan kişi bulunmadığı için batıldır. Ayrıca, sigorta şirketi, eşya zarar gördüğünde onun bedelini ödemeyi veya bir kaza meydana geldiğinde para ödemeyi üstlendiğinde, bu ödemeyi belirli bir miktar para (veya prim) karşılığında yapmayı taahhüt etmiş olmaktadır. Dolayısıyla bu, bedel karşılığında yapılan bir taahhüttür (iltizam) ve geçerli bir kefalet şartlarından birinin bedelsiz olması gerektiği için bu caiz değildir. Bu nedenle bedelin (sigorta şirketi için prim) bulunması, sözleşmeyi geçersiz kılar.

This is the guarantee in view of the Shar’a. By applying the pledge of insurance which is definitely a guarantee, upon it, we find that insurance is devoid of all the conditions which the Shari’ah enunciated regarding the validity and contracting of the guarantee. In insurance, there is no joining of a responsibility to a responsibility in any way. The insurance company did not join its responsibility to the responsibility of another to commit itself in paying money due to the insuring person so there is no guarantee; thus the insurance is void. In insurance, there is no financial right due to the insuring person from anyone that the insurance company committed itself to pay. This is because the insuring person has no financial right against anyone that the company guaranteed, so insurance is devoid of the financial right. So the insurance company did not commit itself to any financial right so as to validate it as a guarantee in Shar’a. Moreover, what the company was committed to pay of compensation, price or money, was not a right due to the guaranteed person from other people at the time of concluding the insurance contract, whether immediately or potentially, so as to validate it as a guarantee. So the insurance company has guaranteed that which is not due either immediately or potentially, making the guarantee invalid and the insurance consequently becomes void. Furthermore, insurance does not include a person guaranteed for, because the insurance company did not guarantee for anyone a right due upon Him so as to be called a guarantee; thus the insurance contract was devoid of an essential element required to exist in the view of Shar’a, namely the presence of the person guaranteed for. This is because it is essential that there should exist in the guarantee, a guarantor, a person guaranteed for, and a guaranteed person. Since the insurance contract did not include a person guaranteed for, it is void. Additionally, when the insurance company pledged to compensate for the object or pay its price if it was damaged, or pay money in case an accident occurred, it pledged to make this payment in return for a certain amount of money (or premium). So this is a commitment (Iltizam) in return for compensation which is not allowed, as one of the conditions for the valid guarantee is that it is without compensation. Thus the presence of compensation (premium for the insurance company) invalidates it.

Bu, sigortа sözleşmesinin Şeriat'ın belirlediği kefalet şartlarından ne ölçüde yoksun olduğunu ve kefaletin akdi için gereken şartları ile geçerlilik şartlarını yerine getirmediğini açıklığa kavuşturmaktadır. Bu nedenle, şirketin verdiği, böylece tazminat ve bedel ya da mal güvence altına alınan teminat belgesi (Senet) esasından batıldır; dolayısıyla Şeriat'ın görüşüne göre sigorta, bütünüyle batıldır.

This clarifies the extent to which the contract of insurance is devoid of the conditions of guarantee which Shar’a has stated, and its failure to satisfy the conditions for concluding the guarantee and the conditions for its validity. Therefore, the pledge document (Sanad) which the company gives, guaranteeing thereby compensation and price or guaranteeing property is void from its basis, such that insurance, in its totality, is void in the view of Shar’a.

Bu nedenle, hayat, mal, mülk ya da başka herhangi bir şey üzerine yapılan sigorta dahil, sigorta bütünüyle Şeriat tarafından yasaklanmıştır. Yasaklanmasının sebebi, sözleşmesinin Şeriat'ın görüşüne göre geçersiz olması ve sigorta şirketinin bu sözleşmeye göre verdiği taahhüdün Şeriat'a göre geçersiz olmasıdır. Dolayısıyla bu sözleşme ve taahhüt nedeniyle para almak yasaktır ve haksız yere kazanç sayılır; bu da haram mal (Mal as-Suht) kapsamına giren bir kazanç olarak değerlendirilir.

Therefore, insurance in its totality is prohibited by Shar’a, whether it is insurance on life, goods, property or any other thing(s). The reason for its prohibition is that its contract is void in the view of Shar’a; and the pledge which the insurance company gives according to this contract is void according to Shar’a. So taking money because of this contract and this pledge is prohibited, and it is considered to be the earning of money illegitimately which is included as illicit money (Mal as-Suht).