Bireysel mülkiyet, varlık veya fayda açısından takdir edilen ilahi bir hükümdür; bu sayede mülk sahibi varlıktan yararlanabilir ve bunun karşılığını alabilir. Bu, örneğin bir kişinin bir somun ekmeğe veya bir eve sahip olması biçiminde olabilir. Ekmeğin sahibi olduğu için onu yiyebilir ya da satabilir. Benzer şekilde, evin sahibi olduğu için onda yaşayabilir ya da onu satabilir. Her iki örnekte de somun ekmek ve ev birer varlıktır. Bunlarla ilgili ilahi hüküm, Kanun Koyucu'nun insana bunları tüketerek, bunlardan faydalanarak veya bunları değiş tokuş ederek kullanmasına verdiği izindir. Kullanım izni, sahibinin ekmeği yiyebilmesi ve evde yaşayabilmesi, ayrıca bunları satabilmesi anlamına gelir. Ekmek söz konusu olduğunda ilahi hüküm varlık yönünden, yani onu tüketme izni yönünden takdir edilir. Ev söz konusu olduğunda ise hüküm fayda yönünden, yani onda yaşama izni yönünden takdir edilir. Dolayısıyla mülkiyet, Kanun Koyucu'nun varlığın kullanımına verdiği izin olarak tanımlanır. Buna göre mülkiyet, ancak Kanun Koyucu izin verdiğinde ve buna giden yollara da izin verdiğinde meydana gelir. Bir varlığa sahip olma hakkı, varlığın kendisinden veya faydalı ya da zararlı olması gibi doğasından kaynaklanmaz. Aksine, bu hak Kanun Koyucu'nun izninden ve bir varlığın yasal olarak mülk edinilmesini sağlayan yollara izin vermesinden doğar. Bu bağlamda Kanun Koyucu, bazı varlıkların mülkiyetine izin verir, bazılarınınkini ise yasaklar. Ayrıca bazı akitlere izin verir, bazılarını yasaklar. Nitekim Kanun Koyucu, Müslümanların şarap ve domuza sahip olmasını yasaklamış; faiz ve kumar yoluyla elde edilen malların, İslam Devleti'nin hiçbir vatandaşı tarafından sahip olunmasını yasaklamıştır. Satışa izin vererek onu helal kılmış, faizi ise yasaklayarak haram kılmıştır. ‘Anan ortaklığına (bedenle ve sermayeyle ortaklık) izin vermiş, kooperatiflerle, anonim şirketlerle ve sigortayla ilgili ise yasak koymuştur.

Individual ownership is a divine rule estimated in terms of asset or benefit, which accordingly enables the owner to utilise the asset and to receive compensation for it. This could be in the form of a person’s ownership of, for example, a loaf of bread or a house. He is able through his ownership of the loaf, to eat it or to sell it. Similarly, through his ownership of the house, He is able to live in it or sell it. In both examples, the loaf of bread and the house are assets. The divine rule concerning them is the Law-Giver’s permission for man to utilise them by consuming them, benefiting from them or exchanging them. The permission of utilisation entails that the owner is able to eat the loaf and live in the house, as well as being able to sell them. With regard to the loaf, the divine rule is estimated by the asset, which is the permission to consume it. With regard to the house, the divine rule is estimated by the benefit, which is the permission to live in it. Ownership is thus defined as the Lawgiver’s permission for utilising the asset. Accordingly, ownership is not established except when the Lawgiver allows it and allows its means. The right of owning the asset does not result from the asset itself, or from its nature by being either beneficial or harmful. Rather it results from the permission of the Lawgiver, and from His allowing of the means that permits an asset to be legally owned. By this, the Lawgiver permits the ownership of some assets and prohibits the ownership of others. He also permits some contracts and prohibits others. Thus, the Lawgiver prohibited the ownership of wine and pigs by Muslims, and prohibited the ownership of property acquired through usury and gambling by any citizens of the Islamic State. He permitted selling, thus making it Halal, and prohibited usury thus making it Haram. He permitted the company of ‘Anan (partnership by body & finance) and prohibited co-operatives, joint stock companies and insurance.

Yasal mülkiyetin şartları vardır ve onu elden çıkarmanın da kısıtları vardır. Mülkiyet, toplumun çıkarlarına ya da belirli bir toplumda yaşayan ve bir topluluğun parçası olan bireyin çıkarlarına müdahale etmemelidir. Sahip olunan malın kullanımı, yalnızca Şâri' tarafından gerçekleşir; O da ilahi yolları izleyerek bu hakkı bireye verir. Mülkiyet, Şâri'nin topluluktaki bir bireye, aksi takdirde sahip olma hakkına sahip olmayacağı belirli bir şeyi tahsis etmesidir.

Legal ownership has conditions and its disposal has constraints. Ownership should not interfere with the interests of the community or the interests of the individual who is part of a community and living in a particular society. Utilisation of the owned asset only comes about through the Lawgiver, Who grants it to the individual by following the divine means. Ownership is the Lawgiver’s assignment to an individual in the community of a particular thing, which He would not otherwise have the right to own.

Ancak bir malın mülkiyeti, malın kendisinin ve onun faydasının mülkiyetidir. Mülkiyetin asıl amacı, malı Şeriat'ın emrettiği bir biçimde kullanmaktır.

However the ownership of an asset is ownership of the asset itself and of its benefit. The real aim of the ownership is to utilise the asset in a manner enjoined by the Shar’a.

Bu bireysel mülkiyet tanımı ışığında, mülkiyetin meşru yollarının bulunduğu anlaşılabilir. Ayrıca bu mülkiyetin tasarruf edilmesine ilişkin belirli yöntemlerin ve mülk edilen şeylerin hangi biçimde kullanılabileceğine dair belirli bir düzenin olduğu da anlaşılabilir.

In light of this definition of individual ownership, it can be understood that there are legal means of ownership. It can also be understood that there are certain methods for the disposal of this ownership and a certain manner in which owned things may be utilised.

Bu nedenle, bireysel mülkiyet hakkına yönelik saldırı sayılan olaylar böylece anlaşılabilir. Böylece Şâri'in, bir malı elde etmeye çalışmanın yanı sıra onu kullanmayı da içeren biçimde tanımladığı mülkiyetin gerçek anlamı, mülkiyetin gerçek tanımı olarak anlaşılır. Başka bir deyişle, mülkiyetin gerçek tanımı, mülkiyetin gerçek anlamını gösterir.

Incidents that are considered to be an aggression against the right of individual ownership may therefore be understood. Thus the true meaning of possession which the Lawgiver defined as the striving for a possession as well as its utilisation is understood as the true definition of ownership. In other words, the true definition of ownership indicates the true meaning of ownership.