İşçi kiralama akdi, işçinin harcadığı emeğin sağladığı faydaya bağlanır ve ücret bu fayda ile ölçülür. Emeğin kendisi ne ücretin ölçüsüdür ne de faydanın ölçüsüdür; aksi halde taşçının emeği mühendisin emeğinden fazla olduğu için taşçının ücreti mühendisin ücretinden büyük olurdu. Bu ise gerçeğe aykırıdır. Dolayısıyla ücret, emeğin karşılığı değil, faydanın karşılığıdır. Bunun yanında ücret, işçinin türüne göre farklılaşır ve değişir; aynı işçi için de fayda standardındaki farka göre değişir, emek farklarına göre değil. Her iki durumda da akit, işverenin faydası üzerine yapılmıştır, işçinin emeği üzerine değil. Dolayısıyla önemli olan sonuçtur; ister farklı işçilerin farklı işlerdeki sonucu olsun, ister farklı işçilerin aynı işteki sonucu olsun. Emeğe hiçbir şekilde dikkat edilmez. Doğrudur, işin sonucu her durumda emeğin meyvesidir; ister farklı işlerde, ister farklı kişilerin yaptığı aynı işte olsun. Ancak amaçlanan sonuçtur, yalnızca emek değil; ücretin takdirinde emek de göz önünde bulundurulsa bile. Eğer bir kişi inşaat için kiralandıysa, ücret ya süreye göre ya da işe göre takdir edilmelidir. İşe göre takdir edilirse, faydası açıkça binanın yerinde, uzunluğunda, genişliğinde, kalınlığında ve yapı malzemesinde görülecektir. İş süreye göre takdir edilirse, işin faydası genellikle süre arttıkça artar, süre azaldıkça azalır. Bu nedenle, işin tarifi ile birlikte süreyin belirtilmesi faydanın ölçüsüdür. Süreye göre takdir edilirse, kişi olağan kapasitesinin üzerinde çalışmamalı ve olağandışı ağır bir emeğe zorlanmamalıdır.

The contract to hire an employee applies on the benefit of the effort He expends; and the wage is evaluated in terms of this benefit. The effort itself is neither the measure of the wage, nor the measure of the benefit, otherwise the wage of the stonemason would be greater than the wage of the engineer because the stonemason’s effort is greater; and this is contrary to the reality. Therefore, the wage is a recompense for the benefit and not for the effort. Besides that, the wage differs and changes according to the type of employee, and it also changes for the same employee according to the difference in the standard of the benefit, but not according to differences in effort. The contract in both cases was over the benefit of the employer, not over the employee’s effort. So what does matter is the result, whether it was of different employees in different works, or of different employees in the same work; and there is no consideration given to the effort at all. It is true that the result of the work is the fruit of the effort, whether it was in different works, or in the same work done by different people, but what is intended is the result, not only the effort, even though this is noticed in the evaluation of the wage. So if a person was hired for building, then the wage should be evaluated by the time or by the work. If it was evaluated by the work, then the benefit will obviously be manifested in the location of the building, its length, width, thickness and the material of the building etc. If the work was evaluated by time, then the benefit of the work usually increases as the time increases, and decreases as the time decreases. Thus the description of the work together with the mentioning of the time is the measure of the benefit. If it is evaluated by time, the person should not work more than his usual capacity, and should not be obliged to do unusually hard labour.