Mülkiyet, bir nesnenin kendisi veya bir faydası hakkında, sahibinin o şeyi kullanmaya ve karşılığında bir bedel almaya hak kazandığını gerektiren ilahi bir hüküm olarak tanımlanmıştır. Dolayısıyla mülkiyet, nesne veya fayda bakımından belirlenen ilahi bir hükümdür; başka bir deyişle Şâri'in iznidir. Mülk üzerinde tasarruf ise bu ilahi hükümden, yani sahibine nesneyi kullanma ve bunun karşılığını alma hakkı veren Şâri'in izninden doğan bir meseledir. Mülkiyetin konusu olan şeyin üzerindeki tasarruf, bu nedenle Şâri'in izniyle sınırlıdır; çünkü mülkiyetin kendisi nesneyi kullanmaya dair Şâri'in iznidir ve tasarruf, nesneyi kullanmakla eşdeğerdir. Mal Allah'a (c.c.) aittir ve O, insanı bu malı kendisinden aldığı izinle kullanmakla görevlendirmiştir. Bu durumda bireyin bir malın sahibi olması, malın kendisine sahip olmaktan çok, onu kullanmak ve değerlendirmek için yürüttüğü bir görev gibidir. Çünkü kişi bir malın sahibi olduğunda ondan yararlanmak için sahip olur ve bu yararlanma, Şer'î sınırlarla kısıtlıdır; kullanım yöntemlerinde serbest bırakılmış değildir. Malın sahibi olsa bile o nesne üzerindeki tasarrufunda da serbest değildir. Bunun delili şudur: Eğer kişi malı haksız yere, örneğin israf ederek veya akılsızca kullanarak tasarruf ederse, Devlet onu mala erişimden alıkoyar ve tasarrufta bulunmasını engeller; böylece ona verilmiş olan tasarruf sorumluluğunu elinden alır. Dolayısıyla nesnenin tasarrufu ve kullanımı, mülkiyetin gerektirdiği bir husustur ya da bu mülkiyetin bir sonucudur. Mülk üzerindeki tasarruf, malı artırma (yatırım yapma) hakkını ve malı geçim giderleri için ve hediye vermek üzere harcama hakkını da kapsar.

Ownership has been defined as a divine rule concerning an object itself or a benefit, a matter which requires that its owner is entitled to use the thing and receive a recompense for it. Thus, the ownership is the divine rule estimated in terms of object or benefit; in other words it is the permission of the Lawgiver. The disposal (of the owned objects) is a matter, which therefore results from this divine rule, namely from the permission of the Lawgiver that entitled the owner to use the object and be compensated for it. The disposal of the owned thing is thus restricted by the permission of the Lawgiver because the ownership itself is the permission of the Lawgiver to use the object, and disposal is equivalent to using the object. Since property belongs to Allah (swt), and He (swt) appointed man to use this property with permission from Him (swt), then the individual’s ownership of a property is similar to a job He performs to use the property and to invest it, rather than owning it. This is because when the person owns a property He does so to benefit from it, and He is restricted in that by the limits of the Shar’a and not left free in his methods of utilisation. He is also not free in his disposal of the object itself even if He owned it. The evidence for this is that if He disposed of it by using it illegally such as using it foolishly or wastefully, the State has to deny Him access to the property and prevent Him from disposing of it, thus denying Him the responsibility for disposal which had been granted to him. Therefore, the disposal of the object and its usage is a matter which is implied by its ownership, or it is the effect of this ownership. The disposal of the owned thing includes the right of increasing (investing) the property and the right to spend it for living expenses and for giving gifts.