Millileştirme, Kapitalist sistemin uygulamalarından biridir; bireylere ait olan mülkiyetin, devletin bu mülke sahip olmasını gerektiren bir kamu yararı olduğunu düşünmesi halinde, Devlet mülkiyetine aktarılmasıdır. Devlet millileştirme yapmak zorunda değildir; dilerse millileştirebilir, dilerse millileştirmeden mülkü olduğu gibi bırakabilir. Bu tutum, İslam kurallarına göre kamu mülkiyeti ve devlet mülkiyeti ile ilgili olandan farklıdır. Bu mülkler, Devletin görüşünden bağımsız olarak, mülkün doğasına ve niteliğine uygundur. Dolayısıyla mülkün gerçeği incelenmelidir: Eğer mülk üzerinde tüm Müslümanların hakkı varsa, o zaman devlet mülküdür ve Devlet buna sahip olmalıdır. Ancak tüm Müslümanların üzerinde hakkı yoksa, bu durumda bireysel mülk olarak kalır ve Devletin buna sahip olması gerekmez. Mülk toplumsal yararlara veya madenlere ait ise ya da doğası gereği bireysel mülkiyete elverişli değilse, doğal olarak kamu mülkü olur ve Devlet onu bireysel mülk olarak elinde tutamaz. Eğer bu mülk kamu mülkü kategorisinde değilse, bireysel mülk olarak kalmalıdır ve Devlet onu kesinlikle millileştiremez; sahibinin rızası olmadan da ona sahip olamaz; ancak sahibi, herhangi bir bireye satacağı gibi Devlete satmayı kabul ederse ve Devlet de herhangi bir bireyin satın alacağı gibi onu ondan satın alırsa bu mümkündür. Dolayısıyla Devlet, kamu yararı bahanesiyle bireylerin mülklerine zorla sahip olamaz; bedelini ödese bile bu böyledir. Çünkü bireylerin mülkleri saygı görmeli ve korunmalıdır; Devlet dahi olsa hiç kimsenin bunlara karşı saldırganlık yapmasına izin verilmez. Eğer bu gerçekleşseydi, bu saldırı, bireysel mülk sahibinin Mahkemetü'l-Mezâlim'e (haksız fiiller mahkemesi) şikâyette bulunabileceği, böylece şikâyetinin çözüme bağlanabileceği (ve haksız fiilin ortadan kaldırılabileceği) bir konu olarak kabul edilirdi. Çünkü halifenin, bilinen ve sabit bir hak dışında, herhangi birinin tasarrufunda olan hiçbir şeyi alma hakkı yoktur. Devlet de kamu yararı bahanesiyle kamu malının ya da devlet malının herhangi bir kısmını bir bireyin elinde tutamaz; çünkü şeriat, kamu malını, devlet malını ve bireysel mülkiyete konu olan malı belirlediğinde, bu malların menfaatini de tespit etmiştir.

Nationalisation is one of the practices of the Capitalist system, which is the transferral of individual property to State property, if the State viewed that there was a public interest which required the ownership of this property (by the State), which is originally owned by individuals. The State is not obliged to undertake nationalisation; rather it is free to nationalise if it chose to, or to leave the property as it was without nationalisation. This behaviour is different from that regarding the public property and State property, which are according to the rules of Islam, consistent with the nature of the property and its description, and it is so, irrespective of the view of the State. Thus the reality of the property has to be examined; if there was a right of all Muslims in it, then it would be a State property and she should own it. But if all the Muslims had no right in it, then it remains an individual property, which the State should not own. And if the property is of the community utilities or of the minerals, or its nature does not allow its individual ownership, then it becomes naturally a public property and the State cannot keep it as an individual property. If such property was not of the category of public property, then it has to remain as an individual property, and the State absolutely cannot nationalise it, nor can it own it against the will of its owner, unless He accepted to sell it to the State as He would sell to any individual, and the State bought it from Him as any individual would buy it. Thus the State cannot own the properties of individuals by force, under the pretence of the public interest, even if it paid its price; this is because the individual’s properties have to be respected and protected, and no one is allowed to commit aggression with regards to them even if it was the State. If this took place, the aggression would be considered eligible to be a subject of complaint, which the individual owner could submit to the Mahkamat al- Mathalim (court of unjust acts), allowing his complaint to be settled (and the unjust act removed). This is because the Khalifah has no right to take anything that is under the authority of anybody, except by a known and confirmed right. The State also cannot keep any part of the public or State properties in the hand of an individual under the pretence of the public interest, because the interest of the properties has been determined by the Shar’a when it identified the public property, State property and the individually-owned property.

Böylece, kamulaştırma yoluyla elde edilen mülkiyetin ne kamu malı, ne devlet malı, ne de ilahi hükümlerden biri sayılmadığı; aksine kapitalist sistemin yamalarından biri olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

Thus, it becomes clear that property owned by nationalisation is not considered to be of the public property, nor of the State property, or is it of the divine rules; it is rather one of the patches of the capitalist system.