İcara, bir karşılık mukabilinde bir menfaat üzerine yapılan bir akittir. İcara akdinin sahih olmasının birinci şartı, iki akit tarafının her birinin ergenlik çağına ulaşmış olması şeklinde, ehliyetli olmalarıdır. Sahih olmasının bir diğer şartı ise iki akit tarafının rızasıdır. Ayrıca ücretin bilinmesi gerekir; bunun delili, Peygamber ﷺ'in: "Sizden biri bir işçi tutarsa, ona ücretini bildirmelidir." buyurduğu, Ed-DaraKutnî'nin İbn Mes'ud'dan rivayet ettiği hadistir. Ayrıca Ahmed'in Ebû Saîd'den rivayet ettiği, Peygamber ﷺ'in ücreti kendisine açıklamadan bir işçi tutmayı yasakladığı hadis de bunu destekler. Ancak ücret belirlenmemişse, icara akdi yine de akdedilmiş ve geçerli (hukuken sahih) olur. Ücret konusunda ihtilaf çıkarsa, emsal ücrete başvurulur. Yani akit yapıldığında ücret belirlenmemiş ve işveren ile işçi daha sonra ücret konusunda ihtilaf ederlerse, emsal ücret esas alınır. Emsal ücret, belirlenmemiş mehir veya adı zikredilen mehir konusunda ihtilaf olduğunda, emsal mehre başvurulması ile kıyas yoluyla benimsenir. Bunun dayanağı, Ahmed'in rivayet ettiği şu olaydır: Abdullah İbn Mes'ud (ra), mehri belirlemeden evlendiği bir kadınla birlikte olmadan ölen bir adam hakkında hüküm vermiş ve şöyle demiştir: "Kadın, kendisi gibi kadınların mehrini hak eder, iddet bekler ve adamdan miras almaya hak kazanır." Ma'kal İbn Sinan el-Eşca'î de şöyle demiştir: "Peygamber ﷺ, aramızdan Vâşık'ın kızı Berve'a hakkında, sizin hükmettiğiniz gibi hüküm vermiştir." Kadının kendisi gibi kadınların mehrini hak ettiği ifadesinin anlamı, emsal kadınların mehri ile aynı miktarda bir mehirdir. Dolayısıyla Şer'i, mehri belirlenmemiş olanın emsal mehri verilmesini zorunlu kılmıştır. Aynı hüküm, adı zikredilen mehir konusunda ihtilaf çıktığı durum için de geçerlidir. Mehir bir akitte karşılık olduğu için, her akdin karşılığı onunla ölçülebilir. Dolayısıyla akitte karşılık belirtilmemişse ya da belirtilen karşılık hakkında ihtilaf çıkmışsa, emsal karşılıkla hükmedilir. Bu nedenle icarede belirtilen ücret konusunda işçi ile işveren arasında ihtilaf olduğunda ya da ücret belirtilmediğinde emsal ücretle, alım satımda ise fiyat akitte belirtilmemişse ya da belirtilen fiyat hakkında ihtilaf varsa emsal fiyatla hükmedilir. Dolayısıyla emsal ücret, belirtilen ücret hakkında ihtilaf olduğunda ve ücret zikredilmediğinde davayı çözer. Eğer akitte ücret zikredilmişse, ücret belirtilen ücrettir. Ancak zikredilmemiş ya da belirtilen ücret hakkında ihtilaf çıkmışsa, emsal ücret ücret olarak hükmedilir. Böylece ücret iki çeşittir: Belirlenmiş ücret ve emsal ücret. Belirlenmiş ücretin dikkate alınması için iki akit tarafının onu kabul etmesi şarttır. Dolayısıyla iki akit tarafı belirli bir ücreti kabul etmişse, bu ücret belirlenmiş olan olur; işveren bundan fazlasını ödemekle yükümlü olmaz, işçi de bundan azını almakla yükümlü olmaz, bilakis bu, bağlayıcı yasal ücrettir. Emsal ücret, eşdeğer işin ücretidir; icare akdi işin faydası üzerine kurulmuşsa, emsal ücret eşdeğer işçinin ücretidir. Emsal ücret ancak icare akdi çalıştırılan kişinin faydası üzerine kurulmuşsa eşdeğer işçinin ücreti olur.

Hiring is a contract over a benefit in return for a recompense. The first condition for the validity of the contract of hiring is the legal competence of the two contractors, such that each of them has reached the age of maturity. Another condition for its validity is the consent of the two contractors. Moreover the wage should be known, due to the saying of the Prophet (pbuh): “If anyone of you hires a worker, He has to inform Him of his wage”, narrated by Ad-Daraqutni from Ibn Mas’oud. Also due to the Hadith narrated by Ahmed from Aby Sa’id that the Prophet (pbuh) forbade hiring a worker without explaining to Him his wage. However, if the wage was not defined, the hiring would be contracted and valid (legal). In case of dispute over the wage, reference is made to the equivalent wage. So if the wage was not defined at the time of the contract and if the employer and the employee then dispute over the wage, then the equivalent wage is adopted. The equivalent wage is adopted by analogy with the disputed marriage money (Dowry), which is decided by referring it to the equivalent dowry if it was not mentioned before, or if a dispute over the named amount occurred. This is due to what Ahmed narrated that ‘Abdullah ibn Mas’oud (ra) judged in the case of a man who passed away before sleeping with a woman, whom He had married without naming the dowry. He said: “She deserves the dowry of her equivalent woman, and she has to do the Iddah (waiting period for the next marriage) and she deserves to inherit from him.” Ma’qal ibn Sinan Al-Ashja’i said: “The Prophet (pbuh) has judged to Barwa’a, daughter of Washiq one of our people, as you judged.” The meaning of saying that she deserved the dowry of her equivalent women means a dowry identical to the dowry of equivalent women. So Shar’a obliged giving the equivalent dowry to the one whose dowry was not named. The same judgement is given in the case where a dispute occurs over the named dowry. Since the dowry is a recompense in the marriage contract, then recompense of any contract can be measured with it. Thus it is judged by the equivalent recompense in case the recompense was not mentioned in a contract, or in the case of dispute over the named recompense. Therefore, it is judged by the equivalent wage in the hiring, and by the equivalent price in the trading (selling) in the case where the price was not named in the contract, or there was a dispute over the named price. Therefore the equivalent wage resolves the case in a dispute between the employee and the employer over the named wage, and in the case where the wage was not mentioned. So, if the wage was mentioned in the contract then the wage would be the named one. But if it was not mentioned or if a dispute occurred over the named wage, then the equivalent wage would be judged as the wage. Thus, the wage is of two different kinds: A named wage and the equivalent wage. The condition for considering the named wage is its acceptance by the two contractors. So if the two contractors accepted a certain wage, then this wage will be the named one, and the employer would not be obliged to pay more than it, nor would the employee be obliged to take less than it, rather it is the binding legal wage. The equivalent wage is the wage for equivalent work, or of the equivalent worker if the contract of the hiring had been concluded over the benefit of the work. The equivalent wage would be the wage of the equivalent worker only if the hiring contract was stated over the benefit of the hired person.

Ücret takdir etmekle yetkili olanlar, ücreti belirlemede uzman kişilerdir; devlet ya da halkın örf ve âdetleri değildir. Bilakis bunlar, ilgili iş türü için ya da ücretin takdir edilmek istendiği işçi türü için ücret konusunda uzman olan kişilerdir.

Those who are considered to estimate the wage are the experts in defining wages, not the State, nor the traditions of the population. Rather they are the experts on the wage for the relevant type of work, or the wage for the type of workers for whom the wage is intended to be estimated.

Ücretin takdirinde uzmanların dayandığı temel, işin veya işçinin yararıdır. İş sözleşmesi yarar üzerine kurulu olduğu için, ücret takdirinin dayanağı da budur. Dolayısıyla ücret, işçinin üretimine veya toplumundaki en düşük yaşam standardına göre belirlenmez. Takdirde işçinin üretimi dikkate alınmadığı gibi yüksek yaşam standardı da dikkate alınmaz; takdir, yararla ilgilidir. Uzmanlar, işçinin ücretini, içinde yaşadıkları toplumdaki bu yararın değerine göre takdir ederler. İş ve işçinin ücretini takdir ederken toplumdaki yararın değerini göz önünde bulundururlar; dolayısıyla işçinin ürettiği yarara, yani işin yararına göre belirlerler. Toplumdaki yararın takdiri konusunda bir ihtilaf çıkarsa, bu takdir delil ve ispatla yapılmaz. Bunun yerine uzmanların görüşüne başvurmak yeterlidir, çünkü mesele yararın değerini takdir etmektir, miktarı hakkında bir delil ortaya koymak değildir.

The basis upon which the experts estimate the wage is the benefit, whether it was for the work or the worker. Because the hiring contract is based on the benefit, it becomes the basis upon which the wage estimation is built. Thus the wage is not estimated by the production of the worker or by the lowest standard of living among his community. There is no consideration to the production of the worker nor to the high standard of living in its estimation, rather its estimation is related to the benefit. The experts estimate the wage of the worker according to the value of this benefit in the society in which they live. When the experts estimate the wage for the work and the wage of the worker, they consider the value of the benefit in the community, so they estimate it by the value of the benefit produced by the worker, or benefit of the work. If a dispute occurred over the estimation of the benefit in the community, then it should not be estimated by evidence and proof. Rather it is enough to take the opinion of the experts, because the question is to estimate the value of the benefit and not to establish an evidence about its amount.

Böylece ücretin takdirinin dayandığı temel, uzmanların takdirine göre elde edilen faydadır. Ancak uzmanlar eşdeğer ücreti takdir ederken, yalnızca işin veya işçinin ücretine bakmak zorundadır değildir; çünkü ücret iş, işçi, zaman ve yere göre değişir. Bilakis, aynı işi yapan işçiye denk olan kişiye bakmak zorundadırlar; yani işe, işçiye bakmak ve aynı zamanda çalışmanın yapıldığı zamana ve yere de bakmak zorundadırlar, çünkü ücret iş, işçi, zaman ve yere göre farklılık gösterir.

Thus, the basis upon which the estimation of the wage is built is the benefit according to the estimation of the experts. But when the experts estimate the equivalent wage, they have to consider not only the wage of the work or the worker alone, because the wage varies with the work, worker, time and place. Rather they are obliged to look to the person who is identical to the worker doing the same work, which is to look to the work, the worker, and at the same time, they have to look at the time and place of work, because the wage differs with the work, worker, the time and the place.

Akit taraflar, yani işveren ve işçi, ücreti veya muadil ücreti takdir edecek bilirkişileri başlangıçta kendileri seçerler. Eğer bilirkişileri seçmemişlerse veya seçimleri konusunda anlaşmazlığa düşmüşlerse, bu bilirkişileri atamaya yetkili merci mahkeme veya Devlettir.

The contracting parties, that is the employer and employee, originally select the experts who estimate the wage or the equivalent wage. If they did not select the experts or differed over their selection, then the court or the State is the competent authority to appoint these experts.