İnsanın fıtratının bir parçası, ihtiyaçlarını karşılamak için çalışması ve bu ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla mal mülk sahibi olması, dolayısıyla bu mala sahip olmak için çaba göstermesidir. İnsanın ihtiyaçlarını karşılaması, insanın vazgeçemeyeceği kaçınılmaz bir meseledir. İnsanın fıtratının bir parçası olmasının yanı sıra, insanın servet edinmesi de bu nedenle kaçınılmaz bir meseledir. İnsanın servet sahibi olmasını engellemeye yönelik her girişim, onun fıtratına aykırı olur; sahip olabileceği miktarı belirli bir sınırla kısıtlamaya yönelik her girişim de insan fıtratına aykırıdır. Dolayısıyla insan ile servet edinmesi arasına, ya da insan ile bu edinimi gerçekleştirme çabası arasına girmek fıtrata aykırı olurdu.

It is part of man’s nature to work so as to satisfy his needs and to possess property in order to satisfy these needs and accordingly to strive for this possession. Satisfying man’s needs is an inevitable matter that man cannot desist from. In addition to being part of man’s nature, man’s acquisition of wealth is thus an inevitable matter. Any attempt to prevent man from possessing wealth would be contradictory to his nature and any attempt to restrict his possession to a certain quantity would also be contradictory to human nature. It would, therefore, be unnatural to stand between man and his acquisition of wealth, or to stand between Him and his efforts to achieve this acquisition.

Ancak bu edinimin insanın keyfine bırakılması, onu dilediği gibi elde etmesine, peşinden koşmasına veya elden çıkarmasına izin verilmesi doğru değildir; zira bu, kötülük ve bozulmaya, sonuçta kargaşa ve düzensizliğe yol açar. İnsanların yetenekleri ile doyuma ulaşma ihtiyaçları arasındaki farktan dolayı bu kaçınılmazdır. Eğer serbest bırakılsalar, yalnızca güçlüler servete sahip olur, zayıflar ise bundan yoksun kalır; hastalar ve güçsüzler helak olur, açgözlüler ise aşırıya kaçar. Bu nedenle insanların mal edinmesine ve bunun için çaba göstermesine izin verilirken, tüm insanların temel ihtiyaçlarının karşılanmasını garanti eden bir yol izlenmelidir. Aynı zamanda insanların lüks şeyleri edinme arzusunu da karşılayabilmelerini güvence altına almalıdır. Dolayısıyla bu edinimin, sadeliğin sağlandığı belirli bir yönteme bağlanması zorunludur; böylece yetenek ve ihtiyaçlarındaki farklılığa rağmen edinim tüm insanların erişebileceği bir düzeyde olur. Bu yöntem aynı zamanda insan fıtratına uygun olmalı, temel ihtiyaçların karşılanmasını ve insanların lüks ihtiyaçlarını giderebilmesini sağlamalıdır. Bu nedenle mülkiyetin niteliğinin belirlenmesi zorunludur ve mülkiyetin kaldırılması fikrine karşı durulmalıdır, çünkü bu insan fıtratıyla çelişir. Ayrıca mülkiyetin belirli miktarlarla sınırlandırılmasına da karşı çıkılmalıdır, zira bu, insanın servet edinme çabasını kısıtlar ve böylece fıtratına aykırı düşer. Mülkiyetteki serbestlik de sorgulanmalıdır, çünkü bu kötülük ve bozulmaya, insanlar arasında karmaşık ilişkilere yol açar. İslam, bireysel mülkiyete izin verir ve miktarından çok yöntemini belirler; bu da insan fıtratına uygundur. İslam ayrıca insanlar arasındaki ilişkileri düzenlemiş ve böylece insanın bütün ihtiyaçlarını karşılamasını sağlamıştır.

This acquisition should not, however, be left to man to achieve, strive for, or dispose of as He wishes, as this would cause evil and corruption resulting in anarchy and disorder. This is inevitable due to the disparity between people in their abilities and in their needs for satisfaction. If they were left to their own devices, only the strong would acquire the wealth and the weak would be deprived of it; the sick and the incapable would perish and the greedy would be excessive. Enabling the people to acquire wealth and strive to achieve it must therefore proceed in a way that guarantees the satisfaction of the basic needs for all the people. It should also guarantee the possibility of people being able to satisfy their desire to acquire luxuries. It would, therefore, be imperative to confine this acquisition to a specific method, in which simplicity is achieved, so as to make the acquisition within reach of all people despite the disparity in their abilities and their needs. This method would also conform to human nature so as to satisfy the basic needs and enable people to fulfil their luxuries. It would thus be imperative for the ownership to be determined in quality and to resist the abolition of ownership, as this contradicts human nature. It is also necessary to resist the confinement of ownership to specific quantities, as this restricts man’s striving to acquire wealth, thus contradicting his nature. The freedom of ownership should also be challenged as it causes evil and corruption resulting in chaotic relationships between people. Islam allows individual ownership and defines its method rather than its quantity, in accordance with human nature. It also organised the relationships between people and thus enabled man to satisfy all of his needs.