Mülkiyet edinmenin bir başka yolu, Devletin Beytü'l-Mal'deki mallardan vatandaşlara, ihtiyaçlarını karşılamak veya topluma, bu malların mülkiyetiyle fayda sağlamak amacıyla verdiği mallardır. İhtiyaçların karşılanması bakımından Devlet, onlara arazi ekmek veya borçlarını ödemek için kullanacakları mallar verir. Ömer bin el-Hattab, Irak'taki çiftçilere Beytü'l-Mal'den mallar verdi; bununla onlara bu topraklara ekim yapmalarında ve ihtiyaçlarını karşılamalarında yardımcı oldu, bunun karşılığında kendilerinden bir geri ödeme almadan. Şeriat, borçlular için Zekât malında bir hak tanımıştır; borçlarını ödeyemeyenlere bu maldan borçlarını ödemeleri için verilir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Another means of property ownership is that property which the State gives from the Bait ul-Mal properties to the citizens in order to meet their needs or to benefit the community by their ownership. With regard to the meeting of their needs, the State grants them properties with which they cultivate lands or repay their debts. ’Umar bin Al-Khattab gave properties from the Bait ul-Mal to the farmers in Iraq, by which He helped them to plant on this land and to meet their needs without being reimbursed from them. Shar’a made for the debtors a right in the Zakat property, from which they are given to repay their debts if they were unable to do so. Allah (swt) said:

"ve borçlular için." [Et-Tevbe: 60],

“and the debtors.” [At-Tauba: 60],

Bireyin mülkiyetinden toplumun yararlanması konusunda, bu durum Devletin, kendisine ait kullanılmayan mallardan, örneğin sahibi bulunmayan arazileri vatandaşlarına vermesi yoluyla gerçekleşir. Nitekim Peygamber ﷺ, Medine'ye hicret ettiğinde Ebû Bekir ve Ömer'e bazı araziler vermiştir. Peygamber ﷺ ayrıca Ez-Zübeyr'e, atının koşabileceği kadar geniş bir alanı, Naki'a'nın ölü toprağından vermiştir ve kendisine ağaçlar ve hurma bulunan bir arazi de vermiştir. Benzer şekilde, ondan sonra gelen doğru yola iletilmiş halifeler de Müslümanlara araziler vermiştir. Devletin kişiye verdiği bu arazi, bu tahsis yoluyla onun mülkü haline gelir. Çünkü toplum, bu mülkün faydasına ihtiyaç duyar; bireyin bu mülkten yararlanmasını sağlamaya ve mülkiyeti sayesinde zihinsel ve bedensel çabasını toplumun yararına kullanmasına ihtiyaç duyar. Burada kullanılan iktâ‘ (tahsis) terimi dilsel ve fıkhî anlamdadır; İslam'ın hiçbir zaman kabul etmediği bilinen feodal iktâ‘ sistemiyle hiçbir ilgisi yoktur.

With regards to benefiting the community from the individual property, this occurs when the State grants to its citizens from its unused properties, such as the State giving land, which has no owner. As the Prophet (pbuh) did when He gave Abu Bakr and ’Umar some land when He (pbuh) emigrated to Madinah. He (pbuh) also gave Az-Zubair a wide area of dead land of al-Naqee’a, as much as his horse could run in, and He (pbuh) also gave Him land which had trees and palms. Similarly the rightly guided Khulafaa after Him gave lands to the Muslims. This land which the State gives to the person becomes his property through this granting. For the community is in need of the benefit of this property, of facilitating the individual to utilise this property, and of employing his mental and physical efforts for the benefit of the community by means of its ownership. This term of granting (Iqta’a) used here is lingistic and jurist one, and it has no relation with the known feudal (Iqta’a) system which Islam never acknowledged.

Devletin savaşçılar arasında ganimetlerden dağıttığı paylar ve İmamın savaş ganimetlerinden onlara sahip olmalarına izin verdikleri de, devletin bireylere sahip olmaları için verdiği şeylere örnektir.

What the State distributes amongst the warriors from the booties, and what the Imam allows them to hold of the war spoils are also examples of what the State grants to the individuals for them to own.