Bazı mallar kamu malı kapsamına girmez; bunlar arazi ve taşınır mal gibi bireylerin sahip olabileceği şeylerdir ve dolayısıyla fert mülkiyetine dahil edilirler. Ancak Müslüman halk kitlesinin bunlar üzerinde bir hakkı vardır. Bu nedenle bu şeyler ne fert mülkiyetinden ne de kamu malından sayılır. Böylece bunlar devlet malıdır. Devlet malı, Müslüman kitlelerin hakkı bulunan ve yönetimi, onlara uygun gördüğü şekilde bir kısmını tahsis edebilecek olan Halife'ye bırakılan maldır. Bu malın yönetiminden kastedilen, onu elden çıkarma konusunda Halife'nin yetkisinin bulunmasıdır; çünkü mülkiyetin anlamı, sahibinin sahip olduğu şey üzerinde bir yetkiye sahip olmasıdır. Dolayısıyla harcanması Halife'nin görüşüne ve içtihadına bağlı olan her mal devlet malı sayılır. Şari', ganimetler, Harac (arazi vergisi), Cizye (baş vergisi) ve benzeri bazı mallara devlet malı niteliği vermiştir; bunda Halife'nin görüşü ve içtihadı doğrultusunda tasarruf hakkı vardır, çünkü Şeriat bunların nerede harcanacağını belirlememiştir. Ancak Şeriat bir malın nereye harcanması gerektiğini belirlemiş ve bunu Halife'nin görüş ve içtihadına bırakmamışsa, o mal devlete ait değildir; bilakis Şeriat'ın belirlediği alana aittir. Bu yüzden Zekat devlet malı sayılmaz; o, Şeriat'ın belirlediği sekiz sınıfın malıdır. Beytülmal ise bu malların, belirlenen alanlarda harcanmak üzere saklanacağı yerdir.

There are properties that do not fall under public property, rather they are included in the individual property, because they are things which can be owned by individuals, like land and moveable property. However, the Muslim populace have a right in connection to them. Therefore, these things are not from the individual property, nor are they from the public property. Thus they are State property. The State property is that property in which the Muslims masses have a right, and its management is left to the Khalifah who may assign some of it to them according to what He deems as appropriate. What is meant by his management of this property is that He has the authority over it to dispose of it. This is what is meant by ownership; because the meaning of ownership is that the individual has an authority over that which He owns. Thus, every property whose expenditure is subject to the opinion and Ijtihad of the Khalifah, is considered as State property. The Law Giver has made certain funds State property, where the Khalifah has the right to dispose of them according to his opinion and Ijtihad, such as the booties, Kharaj (land tax), Jizya (head tax) and the like; this is because the Shar’a did not determine the the area in which they may be spent. But where the Shar’a determined the funds should be spent, and did not leave it to the Khalifah to decide according to his opinion and Ijtihad, then this property does not belong to the State; rather it belongs to the area specified by the Shar’a. Therefore, the Zakah is not considered a State property. It is rather the property of the eight categories assigned by the Shar’a. The Bait ul-Mal is the place where the funds will be kept so as to be spent on the designated areas.

Devlet, kamu mallarını ve devlet mallarını yönetmekle birlikte, bunlar arasında fark vardır. Kamu malına dahil olanlar konusunda Devlet, bunların aslını (bizzat kendisini) kimseye tahsis edip verme hakkına sahip değildir; ancak herkesin bundan faydalanmasını sağlayacak bir düzenlemeye dayanarak halkın bunlardan almasına izin verme hakkına sahiptir. Bu, devlet malından farklıdır. Devlet malında Devlet, dilediği bireylere tamamen verme, diğerlerine vermeme hakkına sahiptir ve eğer onların işlerini gözetmek bunun onlara verilmemesini gerektirdiğini görürse, tüm bireylerin ona sahip olmasını engelleyebilir. Bu nedenle su, tuz, otlaklar ve şehir parkları, herkes bunlardan faydalanabilse de, kimseye mutlak olarak verilemez; böylece fayda, belirli birini diğerlerinin dışında tutmadan hepsi için olur. Harâc, çiftçilerin işlerini çözmek amacıyla yalnızca çiftçilere, diğerlerinin dışında harcanabilir. Devlet, bunu yalnızca silah almak için harcamaya da yetkilidir ve bundan kimseye bir şey vermez. Bu şekilde Devlet, malı vatandaşların (yani ümmetin) menfaatine uygun gördüğü biçimde değerlendirir.

Although the State manages the public properties and State property, there is a difference between them. With reagrds to those which belong to the public property, the State has no right to assign or give its origin (body) to anyone, though it has the right to allow the people to take of it based upon an arrangement which enables all of them to benefit from it. This is different from the State property, where the State has the right to give it all to certain individuals and not give to others, and it can prevent all individuals from having it, if it viewed that caring for their affairs necessitated that it is not given to them. So the water, salt, pastures and town parks are not allowed to be given to individuals absolutely, although all peoples can benefit from them, such that the benefit will be for all of them without specifying anyone in particular to the exclusion of others. Al-Kharaj could be spent only on the farmers to the exclusion of others, so as to solve the farming matters. The State is also allowed to spend it on buying weapons only, where it does not give anybody anything of it. In this way, the State dispenses of it as it views to be in the citizens’ (i.e. the Ummah’s) interest.