Döviz (sarf), bir para biriminin başka bir para birimiyle değiştirilmesidir; yani bir paranın diğeriyle karşılıklı olarak el değiştirmesidir. Bu, aynı cinsten bir paranın yine aynı cinsten bir paraya değiştirilmesi, örneğin altının altınla, gümüşün gümüşle değiştirilmesi olabileceği gibi, farklı cinsten bir paranın başka bir cinsten bir paraya değiştirilmesi, örneğin altının gümüşle ya da bunun tersiyle değiştirilmesi de olabilir. Aynı cinsten bir para biriminin yine aynı cinsten bir para birimiyle değiştirilmesine gelince, bu durumda iki taraf arasında eşitlik zorunlu olur ve farklılığa kesinlikle izin verilmez, çünkü bu, haram olan riba olur. Örneğin altının altınla değiştirilmesi ya da değeri altın karşılığında olan, altınla değiştirilebilen itibari kağıt paranın kendi cinsiyle değiştirilmesi böyledir. Dolayısıyla bu durumda kur uygulanmaz.

Exchange is the conversion of one currency for another i.e. the interchange of one currency with another. This would be either exchanging one currency for another of the same type, such as the exchange of gold for gold, and silver for silver, or the exchange of one currency for another of a different type, such as the exchange of gold for silver or vice versa. As for the exchange of one currency for another currency of the same type, this necessitates equality between the two types and differences are absolutely prohibited, since this would be Riba which is forbidden, such as the exchange of gold for gold, or the exchange of intrinsic paper money – which can be exchanged for its value in gold for gold. Therefore, the exchange rate does not apply in this case.

Bir tür parayı başka bir tür paraya veya bir para birimini farklı bir para birimine değiştirmek; örneğin altının gümüşe, sterlin'in ABD dolarına ya da bir ruble'nin bir frank'a değiştirilmesi, değişim peşin olarak gerçekleştiği takdirde caizdir. Döviz kuru, bir para biriminin diğerine oranla değeri, yani iki farklı para birimi arasındaki değişim oranı olacaktır.

As for the exchange of one type of money or one currency for another of a different type, such as the exchange of gold for silver, or the exchange of pounds sterling for the U.S. dollar or the exchange of a ruble for a franc, this is permitted, provided the exchange takes place on the spot. The exchange rate would be the rate of one currency in ratio to the other, in other words the exchange rate would be the ratio of exchange between two different currencies.

İnsanları döviz alışverişine yönelten şey, takas eden taraflardan birinin diğer tarafın para birimine duyduğu ihtiyaçtır. Bir ülkede dolaşımda olan para birimleri arasında, örneğin gümüşün altınla ya da altının gümüşle değiştirilmesi gibi, insanlar arasında gerçekleşen takas ise basittir ve altın ile gümüş arasında olur; çünkü o ülke hem altın hem de gümüş standardını uyguluyordur ve iki para birimi arasındaki değişim oranı piyasa kuruna göre sabitlenmiştir. İki para türü arasındaki değişim oranı bir ülke içinde dalgalansa bile bunda bir sakınca yoktur, çünkü bu, emtiaların fiyatlarındaki dalgalanmayla aynıdır.

What prompts people to exchange is the need of one of the exchanging parties for the currency of the other party. As for the exchange taking place between people in the currency circulating in one particular country, such as the exchange of silver for gold, or gold for silver, this is straightforward and would be between gold and silver, because the country would be operating both the gold and the silver standard and the exchange rate would be fixed between the two currencies, according to the market rate. There would be no harm if the exchange rate fluctuated between the two types of currency used in one country, because this would be just like the fluctuation in the commodities’ prices.

Farklı ülkelerin iki veya daha fazla farklı para birimi arasındaki değişim, sorunların kaynağı olarak görülmektedir. Bu nedenle, bunun gerçekliğini incelemek ve hem bununla ilgili hem de kur olgusunun kendisine ilişkin Şer'i hükmü açıklamak uygun olacaktır.

As for the exchange between two different currencies of two countries or more, this is regarded as a source of problems. It would therefore be appropriate to investigate its reality and clarify the Shari’ah rule regarding it and regarding the exchange rate as such.

Bunun gerçekliği, ülkelerin farklı standartlar uygulamasında yansımaktadır; altın standardını uygulayan ülkelerin konumu, değiştirilemez kâğıt para standardını uygulayanlardan farklıdır. Bu nedenle, birkaç ülke altın standardını uyguladığında, bu ülkeler arasındaki döviz kuru veya paralarının değişim oranı sonuç olarak neredeyse sabit kalacaktır. Eğer metalik standardı uyguluyor olsalardı durum bu olurdu; çünkü bu durumda, her birinin değeri ilgili arz ve talep düzeyine göre diğerine karşı değişebilecek iki farklı para birimini değiştirmiş olmayacaktık. Bunun yerine altını altınla değiştirmiş olacaktık ve tek fark, bir ülkedeki altının farklı bir biçimde basılmış ve diğer ülkede kullanılandan farklı bir sembolle damgalanmış olması olacaktı. Döviz kuru, o zaman bir ülkenin parasında bulunan net altının ağırlığı ile diğer ülkenin parasında bulunan net altın ağırlığı arasındaki oran tarafından belirlenecekti. Altın standardını uygulayan ülkeler arasındaki döviz kuru, yalnızca aralarındaki altın transfer masraflarına bağlı olan iki belirli sınır içinde dalgalanacaktı. Bu sınırlara altın limitleri (Haddi Dhahabiyy) denir. Bu masraflar minimal olduğundan, altın standardını uygulayan ülkeler arasındaki döviz kurunun fiilen sabit olduğunu söyleyebiliriz. Ayrıca, bir ülke içsel kâğıt para standardını uygulasaydı, metalik standardı uygulayan bir ülkeyle tamamen aynı konumda olurdu; çünkü gerçekte dolaşan para metalik paradır. Tek fark, metalik paranın kendisinin dolaşması, kâğıt paranın ise onun yerine dolaşması olurdu, zira kâğıt para ona temsilci olarak hareket eder. Bu nedenle, değeri içsel olan kağıt paranın döviz kuru bakımından tam olarak aynı şekilde ele alınması gerekir. Nitekim içsel değere sahip kağıt paranın hükmü, her yönüyle metalik paranın hükmüyle aynıdır.

As for its reality, this is reflected in the fact that countries operate different standards and the position of countries who operate the gold standard differs from those who operate the non-exchangeable paper money standard. Therefore, when several countries operate the gold standard, the exchange rate between these countries or the ratio of exchange between their currencies would consequently remain almost stable. This would be so if they were operating the metallic standard, because in fact, one would not in this case be exchanging two different currencies where the value of each one of them may alter with regard to the other in accordance with the level of supply and demand related to each of them. Instead, one would be exchanging gold for gold, and the only difference would be the fact that gold in one country has been coined in a different shape and stamped with a symbol different to that used in the other country. The exchange rate would then be determined by the ratio between the weight of the net gold to be found in the currency of one country and the net weight of gold to be found in the currency of the other country. The exchange rate between the countries who operate the gold standard would only fluctuate within two specific margins which would be dependent on the transfer charges of gold between them. This is known as the gold limits (Haddi Dhahabiyy). Since these charges are minimal, we can say that the exchange rate between countries operating the gold standard is virtually stable. Furthermore, if a country operated the intrinsic paper money standard, it would be in exactly the same position as a country that operates the metallic standard, because the real circulation taking place is that of the metallic money. The only difference would be that the metallic money itself circulates, whereas paper money circulates in lieu of it, for it acts as representative to it. Therefore, the intrinsic paper money would be dealt with in exactly the same way as far as the exchange rate is concerned. In fact the rule of intrinsic paper would in all aspects be the same as metallic money.

Ancak bir ülke fiduciary (karşılığı altın olan, itibari) kağıt parayı, yani banknotları işletiyorsa, bu durumda altın, ülke altın standardını uyguluyor olsa bile, fiduciary paranın değerinin yalnızca bir kısmını karşılayacaktır, tamamını değil. Dolayısıyla fiduciary kağıt paranın değeri, onu karşılayan altın rezervlerinin oranına göre farklılık gösterecek ve bu, aralarındaki döviz kurunu belirleyecektir. Yine de bu döviz kuru, altın rezervlerinin yüzde oranına bağlı olacağı ve bu miktarlar belirlenmiş olacağı için istikrarlı kalacak ve takip edilmesi kolay olacaktır.

However, if a country operated fiduciary paper money i.e. banknotes, the gold in this case would only be covering some of the fiduciary money’s value and not all of its value, even though the country would be operating the gold standard. Therefore, the value of the fiduciary paper money would differ according to the gold reserves covering it, and this would determine the exchange rate between them. This exchange rate would however remain stable and easy to monitor, for it would depend on the percentage rate of gold reserves whose quantities would be defined.

Ancak bir dizi ülke konvertibl olmayan kâğıt para standardını uygulasaydı, o zaman bu ülkeler arasındaki döviz kurunun sabitlenmesi sorunu ortaya çıkardı. Çünkü paranın altına sabit fiyatla çevrilmesi imkânsız hale geldiğinde, konvertibl olmayan kâğıt para standardını uygulayan bu ülkelerin karşılaştığı sorun, aralarındaki döviz kurunun nasıl sabitleneceğidir.

However, if a host of countries were to operate the non-exchangeable paper money standard, the issue of fixing the exchange rate between these countries would then arise. This is because when the exchange of currency to gold at a fixed price becomes impossible, then the problem facing these countries operating the non-exchangeable paper money standard is the way to fix the exchange rate between them.

Bu sorunun çözümü, çeşitli türdeki kâğıt paraların uluslararası para piyasasında değiş tokuş edilebilen emtialar olarak görülmesinde yatmaktadır. Gerçekte insanlar bu banknotları kendi değerleri için değil, kendi menşe ülkelerinde başka emtiaları satın alabilme güçleri için satın almaktadırlar. Dolayısıyla iki kâğıt para arasındaki oran, yani aralarındaki döviz kuru, her bir kâğıt paranın kendi menşe ülkesindeki satın alma gücüne göre belirlenecektir.

Solving this problem lies in the fact that the various types of paper money are considered commodities which are exchangeable in the international money market. They in fact do not buy these notes for their own worth, but for their ability to purchase other commodities in their countries of origin. Therefore, the ratio between two paper currencies, or the exchange rate between them, would be determined according to the purchasing power of each paper money in its respective country of origin.

Buna göre döviz kuru, iki para birimi arasındaki orana göre belirlenir. Örneğin Mısır ile İtalya kağıt para standardını uyguluyor olsaydı ve İtalyan lirası İtalya'da 10 birim mal satın alabilirken, Mısır lirası Mısır'da 100 birim mal satın alabiliyor olsaydı, bu iki para birimi arasındaki oran 1 Mısır lirasına karşılık 10 İtalyan lirası olurdu. Ancak kur dalgalanabilir, çünkü kağıt paralar aslında uluslararası para piyasasında insanların alıp sattığı birer emtiadır; insanlar bunları kendi değerleri için değil, ihraç eden ülkelerden mal ve hizmet satın alma güçleri için satın alırlar. Dolayısıyla bu paraların değeri, kendi menşe ülkelerindeki mal fiyatları düştüğünde artar, bu fiyatlar yükseldiğinde ise azalır. Bu nedenle, yabancı bir para biriminden elde edilen fayda, onun satın alma gücüne bağlıdır. Bu güç artarsa, elde ettiğimiz fayda da artar ve aynı miktarda yabancı parayı elde etmek için kendi paramızla daha fazla ödeme isteğimiz de artar. Öte yandan satın alma gücü azalırsa, o paradan elde edilen fayda da azalır ve aynı miktarda yabancı parayı elde etmek için kendi paramızla daha fazla ödeme isteğimiz de azalır. Çünkü o yabancı para, menşe ülkesinde eskiden satın aldığı kadar mal birimini artık satın alamaz, oysa bizim paramız değerini korumaya devam eder.

Therefore, the exchange rate would be determined by the ratio between two currencies. If for instance Egypt and Italy were operating the paper money standard, and the Italian lira would purchase in Italy 10 units of commodities, whereas the Egyptian pound would purchase in Egypt 100 units of commodities, the ratio between these two currencies would be 1 Egyptian pound for 10 Italian liras. However, the exchange rate could fluctuate because the paper currencies are in fact commodities which people exchange and trade in the international money market; they do not buy them for their own worth, but for their ability to purchase goods and services from the countries which issued them. Their value would therefore increase when the prices of commodities decrease in their respective countries of origin, and decrease when those prices increase. Therefore, the benefit that one makes from a foreign currency depends on its purchasing power. If this power increases the benefit we gain, our willingness to pay more with our own currency in order to obtain an equivalent amount of that foreign currency would also increase. On the other hand, if the purchasing power diminishes then the benefit obtained from that currency would also diminish, and our willingness to pay more with our own currency in order to obtain an equivalent amount of that foreign currency would also diminish. This is because that foreign currency could no longer purchase in its country of origin the same units of commodities it used to, while our currency would still maintain its value.

Varsayalım ki belirli bir yılda Mısır ve İngiltere'deki fiyat seviyeleri her iki ülkede de 100 idi ve iki ülke arasındaki döviz kuru 1,00 Mısır lirası için £1,00 sterlin idi. Bu durumda döviz kuru eşit olurdu ve değişim yapma teşviki İngiliz mallarına ihtiyacı karşılama ihtiyacına dayandığından, Mısır'da sterlin lirasına karşı büyük bir talep ya da ondan uzaklaşma olmazdı. Ancak Mısır'daki fiyat seviyesi 200'e yükselseydi, Mısır'da sterlin lirasının değeri iki katına çıkardı ve döviz kuru 1 Mısır lirası için £0,50 sterlin olurdu. Bu nedenle, İngiltere'deki göreli fiyat düşüşü nedeniyle sterlin lirasına olan talep artardı, Mısır'daki göreli fiyat artışı nedeniyle ise Mısır lirasına olan talep azalırdı. Bu, İngilizlerin Mısır lirasına olan talebinin azalmasına ve Mısır mallarına olan taleplerinin düşmesine yol açardı; çünkü Mısır mallarının fiyatları iki katına çıkmış, kendi malların fiyatları ise aynı kalmış olurdu. Bu yüzden kaçınılmaz olarak kendi mallarını mevcut fiyatlarıyla tercih ederlerdi. Dolayısıyla döviz kuru, parayı çıkaran ülkenin emtia fiyatlarındaki değişimlere göre değişirdi. Bir ülkedeki fiyat seviyesi, örneğin para arzındaki artış gibi nedenlerle, diğer bir ülkeye göre yükselirse, bu iki ülke arasındaki döviz kuru kaçınılmaz olarak değişir ve fiyatları yükselen ülkenin dış değerinde bir düşüşe yol açardı. Bir ülkenin parasının yabancı paralara karşı döviz kurları, diğer yabancı paraların kurları arasında kurulan ilişkiye uygun olurdu. Başka bir ifadeyle, örneğin Irak Dinarı 100 İran riyaline, 200 İtalyan lirasına veya 400 Fransız frangına eşitse, yabancı paralar arasındaki döviz kurları İran'da 1 İran riyali için 2 İtalyan lirası veya 4 Fransız frangı, İtalya'da ise 1 İtalyan lirası için 2 Fransız frangı veya 0,5 İran riyali olacaktır, ve bu böyle devam eder. Aslında her ülke, fiyat düzeylerindeki dalgalanmaya bağlı olarak parasının yabancı değerinin dalgalanmasına izin verir ve uluslararası ticaret ile yabancı paranın yerel paraya veya yerel paranın yabancı paraya çevrilmesi üzerine ağır kısıtlamalar uygulamazsa, gerçekte olacak olan budur. Ancak bir ülke, örneğin ithalat lisanslarının sayısını azaltarak yerel ithalatçıların yabancı mallara olan talebini kısıtlayarak, yurt içindeki yüksek fiyatlara rağmen parasının yabancı değerini korumaya çalışabilir. Böyle bir durumda, farklı ülkelerdeki çeşitli döviz kurları arasındaki uyum bozulur. Ülkeler arasındaki döviz kurlarındaki bu fark, bazı ülkelerin yabancı para işlemlerine kısıtlama getirmeyi seçmesi olmadan ortaya çıkamazdı. Çünkü kısıtlama olmasaydı, bir iş adamı parayı çevirip kâr elde edebilirdi. Böylece başkaları bu iş fırsatını yakalamak için acele eder ve aynısını yapardı; bu da sonunda çeşitli döviz kurları arasındaki uyumun yeniden sağlanmasına yol açardı.

Let us suppose that in a specific year, the level of prices in Egypt and England were 100 in both countries, and that the exchange rate between them was 1.00 Egyptian pound for £1.00 sterling. In this case the exchange rate would be equal, and since the incentive to exchange is to achieve a sufficiency in the need for English goods, therefore, no great demand for, nor turning away from pounds sterling would occur in Egypt. However, if the price level were to rise in Egypt to 200, the pound sterling value would double in Egypt, and the exchange rate would become 1 Egyptian pound for £0.50 sterling. Therefore, a demand for sterling pounds would be generated due to the relative price decrease in England whereas, the demand for the Egyptian pound would diminish due to the relative price increase in Egypt. This would entail a decrease in the demand for the Egyptian pound by the English, and their demand for Egyptian goods would decrease, and they would inevitably prefer their own goods with their present prices because the prices of Egyptian goods would have doubled while their own prices remained the same. Therefore, the exchange rate would change according to changes in the commodity prices of the country which had issued the currency. If the price level in one country rises as far as another country is concerned, due for instance to the increases in money supply, the exchange rate between these two countries would inevitably change, leading to a decrease in the foreign value of the country in which the prices had risen. The exchange rates between the currency of one country and foreign currencies would be in line with the relationship established between the other foreign currencies’ exchange rates themselves. In other words, if for instance the Iraqi Dinar equalled 100 Iranian riyal, 200 Italian liras or 400 French francs, the exchange rates between the foreign currencies would therefore be, in Iran, 1 Iranian riyal for 2 Italian liras or 4 French francs, and in Italy it would be 1 Italian lira for 2 French francs or 0.5 Iranian riyal and so on. This is in fact what would happen if every country left the foreign value of her currency to fluctuate according to the fluctuation of price levels, without imposing heavy restrictions upon international trade and upon the transfer of foreign currency into local currency or local into foreign currency. However, a country may attempt to sustain the foreign value of her currency despite high prices at home, by restricting the local importers’ demand for foreign goods by reducing the number of import licences, for instance. In such a case, the harmony between the various exchange rates in the various countries would be disturbed. This difference between the exchange rates in different countries could not occur unless some countries opted to impose restrictions on their foreign currency transactions. Because if there were no restrictions, a businessman would be able to exchange the currency and make a profit. Thus other people would rush to seize this business opportunity and do the same, which would in turn lead to the establishment of harmony between the various exchange rates once again.

Bu döviz işlemlerine uygulanan kısıtlamalar, savaş zamanlarında ve ciddi ekonomik çalkantı dönemlerinde birçok ülkede yaygın bir olgu hâline gelmiştir. Bu tür dönemlerde, parasal işlemlerini böyle kısıtlamalara tabi tutan bir ülkenin yerel parasının değerinin, her ülkede uygulanan parasal sisteme göre bir ülkeden diğerine değiştiğini görmekteyiz. Dolayısıyla, tek tip döviz kurunun uygulandığı bir ülkede, bu ülkenin parası ile daha önce bahsedilen ülke arasındaki resmî döviz kuru sabit kalacaktır; çünkü para merkez bankası ile döviz işlemleri yapmaya ruhsatlı bankalar tarafından sabit bir oranda satın alınacak ve bu paralar sabit bir fiyattan satılacaktır.

These restrictions imposed upon exchange transactions have become a widespread phenomenon in many countries in wartime and at times of severe economic unrest.We find that at such times, the value of the local currency in a country who subjects her monetary transactions to such restrictions would vary from one country to another according to the monetary system applied in each country. Therefore, in a country where the uniform exchange rate is applied, the official exchange rate between the currency of such a country and the country mentioned earlier would remain stable, for the currency would be purchased by the central bank and the banks which are licensed to undertake foreign currencies transactions at a fixed rate and sell these currencies at a fixed price.

Uniform kur sistemini uygulayan ve merkez bankaları yabancı paraları belirli bir fiyattan alıp satmayı taahhüt etmeyen ülkelerde, yabancı paraların fiyatları arz ve talebe göre zaman zaman dalgalanır. Yabancı paraların arz ve talebe göre dalgalanmasına izin veren bir ülkedeki kur sistemine değişken kur sistemi denir. Böyle bir sistemi uygulayan bir ülkede kurun yalnızca kendisi ile diğer ülkeler arasındaki fiyat düzeyi farklarından kaynaklanmadığı, uluslararası ticaret üzerine konulan kısıtlamalardan veya çeşitli ülkelerin, ne sebeple olursa olsun, yaşadığı dış ticaret açığından da kaynaklanabileceği görülmektedir. Değişken kur sistemi bazı ülkelerde meşru olabilir; nitekim hükümetin arz ve talebin günlük dalgalanmalarına göre kurların değişmesine izin verdiği Lübnan'da durum budur. Diğer ülkelerde ise değişken kur sistemi yasa dışı olabilir; buna rağmen bireyler arasında, resmi fiyatlardan tamamen farklı fiyatlarla para veya yabancı hesap alım satımını içeren bazı işlemler gerçekleşebilmektedir.

For countries who operate the uniform exchange rate system and whose central banks do not undertake to buy or sell foreign currencies at a specific price, the prices of foreign currencies would fluctuate from time to time according to supply and demand. The exchange rate system in a country which allows the fluctuations of foreign currencies according to supply and demand is described as the variable exchange rate system. It is noticed that in a country operating such a system, the exchange rate would not stem exclusively from the fluctuation in price levels between her and other countries, it could also stem from restrictions imposed on international trade, or from a deficiency in the balance of trade experienced by various countries for whatever reason. The variable exchange rate system would in some countries be legitimate, as is the case in Lebanon, where the government allows the fluctuation in exchange rates according to the daily fluctuations of supply and demand. In other countries, the variable exchange rate system could be illegal, but despite this, some transactions would take place between individuals, which include the purchase and the sale of currencies, or foreign accounts, at prices completely different from the official prices.

Döviz ve döviz kurları hakkında: Döviz işlemi ve dünya genelindeki döviz kuru konusunda Şeriat hükmü şöyledir: İslam Devleti, metalik para veya altın ve gümüşle değeri kadar karşılanan kâğıt para standardını kullanıp kullanmamasına bakılmaksızın, altın standardını uygular. Belirli bir sabit özelliği metalik para için benimseyip benimsememesi de fark etmez. Bu standardı uymakla yükümlüdür, çünkü birçok Şeriat hükmü bu hükme dayanır. İslam Devleti içinde aynı türden iki birim arasındaki değişim eşit olmalıdır ve aralarında fark bulunması haramdır. Benzer şekilde, İslam Devleti dışında aynı türden iki para birimi arasındaki değişim de tamamen aynı kurala tabidir. Şeriat hükmü tektir ve değişmez. Farklı iki standart arasındaki değişime gelince, altın ile gümüş arasındaki değişimde olduğu gibi, teslimin yerinde, yani altın ve gümüşte "elden ele" gerçekleşmesi şartıyla, eşitlik de olabilir, fark da olabilir. Bu işlemler ülke içinde yapılsın ya da yurt dışında yapılsın bir fark yoktur, çünkü Şeriat hükmü aynıdır ve değişmez. Altın ile gümüş arasındaki değişimde fark (yerinde teslim şartıyla) ülke içinde caizse, yurt dışında da caizdir. Aynı kural, İslam Devleti'nin parası ile diğer ülkelerin paraları arasındaki değişimde, hem metalik para hem de kendi değerine tam olarak eşit miktarda altın ve gümüşle karşılanan itibari kâğıt para için geçerlidir. Standartlar farklıysa bu işlemlerde fark caizdir, ancak yalnızca teslimin yerinde ve altın-gümüş olarak yapılması şartıyla. Buna karşılık paraların standardı aynıysa fark caiz değildir. Eşitlik gözetilmelidir; çünkü bu durumda farklılık faiz (riba) anlamına gelir ve şeriat açısından bu yasaktır.

This is regarding the exchange, and the exchange rate throughout the world. The Shari’ah rule concerning exchange and the exchange rate is as follows: The Islamic State operates the gold standard, regardless of whether she uses the metallic, or paper money standard (which would have gold and silver backing equal to its nominal value), and regardless of whether she adopted a specific fixed distinct feature or not for the metallic money. She is obliged to abide by this standard because it is a Shari’ah rule upon which many Shari’ah rules depend. Exchange between two units of the same type within the Islamic State must be equal, and it would be forbidden to have a disparity. Likewise, exchange between two currencies of the same type would follow exactly the same rule outside the Islamic State. The Shari’ah rule is one and does not change. As for the exchange between two different standards, it is permitted to have equality as well as disparity, such as with the exchange between gold and silver, on condition that the hand-over takes place on the spot i.e. “hand to hand” in gold and in silver. There is no difference here between the transactions of exchange undertaken at home or abroad, because the Shari’ah rule is the same and does not change. Just as disparity in the exchange between gold and silver (on the spot), would be allowed at home, so would exchange between them be allowed abroad. The same rule would apply in the exchange between the Islamic State’s currency and other countries’ currencies for both metallic money and the intrinsic paper money i.e. the money that is backed by an amount of gold and silver exactly equal to its nominal value. Disparity in these transactions would be permitted if the standards were different, only on condition that the hand-over is on the spot in gold and silver. However, disparity would not be permitted when the currencies are of the same standard. Equality must be observed, for disparity in this case would be Riba and that is forbidden from a Shari’ah viewpoint.

Kısmen karşılıklı, yani nominal değerinden daha az bir karşılığa sahip olan itibari kâğıt parayla ilgili olarak, bu paranın parasal değeri yalnızca tuttuğu karşılık miktarına kadar dikkate alınır. Bu esasa göre İslam Devleti'nin parasıyla değiştirilir. Dolayısıyla bu para da bu esasa göre değerlendirilir ve bu değerlendirmeye göre, altın ve gümüş madeni paralar arasındaki değişime uygulanan Şer'i hüküm bu paraya da uygulanır; değişimi değerlendirirken yalnızca karşılığın değeri dikkate alınır.

As for fiduciary paper money, which is partially backed i.e. with a reserve that is less than its nominal value, the monetary value of this currency would be considered only up to the amount of reserves it holds. It would be exchanged against the Islamic State’s currency on this basis. Consequently, this currency would be valued on this basis and according to such valuation it follows the same Shari’ah rule as that applies to the exchange between gold and silver metallic money, with only the value of the reserve considered when evaluating the exchange.

Altın veya gümüşün yerini tutmayan ve ne altınla ne de gümüşle desteklenmeyen, kağıt olarak çıkarılan değiştirilemez para için şer'i hüküm, farklı cinsten iki para birimine ilişkin hükümle aynıdır. Dolayısıyla bu tür işlemlerde hem eşitlik hem de farklılık caizdir; ancak bunların peşin olarak, yerinde teslim edilerek yapılması gerekir.

As for non-exchangeable paper money, which does not act as a substitute for either gold nor silver, nor is it backed by gold or silver, its rule according to Shari’ah would be the same as that of the two currencies of different types. Therefore, it is permitted to have in such transactions both equality and disparity, but they must be traded on the spot.

Bu nedenle, İslam Devleti'nin parası ile diğer ülkelerin paraları arasındaki değişim, tıpkı kendi yerel parası arasındaki değişim gibi caizdir. Ayrıca, iki farklı standarda sahip oldukları için değişime fark (farklılık) dahil edilmesi de caizdir; altın ve gümüş söz konusu olduğunda ise teslimin yerinde (“el ele”) yapılması şartıyla.

Therefore, exchange between the Islamic State’s currency and the currencies of other countries is allowed, just like the exchange between her local currency. It is also permitted for the exchange to include a disparity because they are of two different standards, on condition that the hand-over is on the spot (“hand to hand”) as far as gold and silver are concerned.

Altın ile gümüş arasındaki oran ya da bunlar arasındaki döviz kuru tamamen sabit olmayacaktır. Aksine, yerel ya da yabancı para biriminde herhangi bir fark gözetilmeksizin, altın ve gümüşün piyasa fiyatlarına göre dalgalanacaktır. Aynı durum İslam Devleti'nin parası ile diğer ülkelerin paraları için de geçerlidir; yani bunlar arasındaki döviz kurunun dalgalanmasına izin verilir. Bununla birlikte, İslam Devleti'nin parası ile diğer ülkelerin paraları arasındaki döviz kurunun iki sebepten ötürü İslam Devleti üzerinde bir etkisi olmayacaktır.

The ratio between gold and silver, or the exchange rate between them would not be totally stable. It would rather fluctuate according to the gold and silver market prices, with no difference between the local or the foreign exchange. The same would apply to the Islamic State’s currency and the currencies of other countries; i.e. it would be permitted for the exchange rate between them to fluctuate. However, the exchange rate between the Islamic State’s currency and the currencies of other countries would not have an effect upon the Islamic State for two reasons:

1. İslam toprakları, Ümmetin ve Devletin ihtiyaç duyduğu tüm ham maddelere sahiptir. Bu nedenle, diğer ülkelerin emtialarına olan ihtiyacı zorunlu veya gerekli olmayacaktır. Yerel mallarında kendi kendine yeterlidir ve bu yüzden döviz kurlarındaki dalgalanmalardan etkilenmez.

1. The Islamic lands possess all the raw materials that the Ummah and the State need. Therefore, her need for other countries’ commodities would not be essential or necessary. She is self-sufficient of her local goods, thus not affected by exchange fluctuations.

2. İslam toprakları, diğer tüm ülkelerin ihtiyaç duyduğu emtialara, örneğin petrole sahiptir. İslam Devleti, bu tür emtiaların satışını, karşılığı altınla ödenmedikçe kısıtlayabilir. Devlet, yalnızca kendi yerel emtialarına dayanarak diğer ülkelerin emtialarına ihtiyaç duymayabilir; diğer tüm halkların ihtiyaç duyduğu emtialara sahip olan kişi ise döviz kurundaki dalgalanmalardan hiçbir şekilde etkilenmez. Uluslararası piyasaları kontrol edebilecek olan da odur; kendi parasını kontrol edebilecek kimse de olmaz.

2. The Islamic lands possess commodities which all other countries need, for example oil. The Islamic State could restrict the sale of such commodities unless they are paid for by gold. The State could do away with other countries’ commodities by relying solely on her own local commodities, and who ever owns commodities that all other peoples need, could not in any way be affected by the fluctuation of the exchange rate. It is she who could control international markets, with none able to control her currency.