Milli iktisat teorisi, ağır sanayi teorisinden türetilen "kültürel koruma" kavramıyla bağlantılıdır. Milli iktisat teorisinin savunucuları, bir milletin ekonomik büyümesinin ona siyasi güç kadar ekonomik güç de sağlamayı hedeflemesi gerektiğine inanır. Bunlara göre her ülkenin büyümesi üç aşamadan geçer: Göçebe/tarımsal aşama, tarımsal/sanayi aşaması ve ardından tarımsal/sanayi/ticari aşama. Bir ülke bir donanma, sömürgeler ve çeşitli becerilere sahip nüfus edinmedikçe gerçek güce ulaşamaz. Ayrıca üretici güçlerin ve ekonomik büyümenin uyum içinde olması esastır ve bu uyum siyasi gücün temel koşulu olacaktır. Ayrıca uluslararası ekonomik bağların serbest rekabetten yarar sağlayacağını, ancak bunun rekabet eden tüm ülkelerin güçlerini geliştirmede mükemmelliğe ulaşmasına bağlı olduğunu düşünürler; bu gelişmeyi teşvik etmek için de sanayinin korunması gerekir. Tarıma gelince, herhangi bir koruma görmeyecek ve her türlü ürününü kısıtlama veya koşul olmaksızın ihraç etmesine izin verilecek, fiyatları serbest piyasaya göre belirlenecektir. Dolayısıyla milli iktisat teorisi özünde sanayi odaklıdır. Güçlü olmayı hedefleyen milletlerin tarımsal aşamadan sanayiye geçmek için istekli olmaları gerektiğini belirtir; çünkü tarıma dayalı bir ülkede, büyük miktardaki üretici güç, yani işgücü, ayrıca önemli miktardaki doğal kaynak, yani hammaddeler, işsiz ve değerlendirilmeden kalır. Bu nedenle, işgücüne ve doğal kaynaklara yatırım yapmak için tarımla birlikte bir sanayi programı başlatılmalıdır. Ekonomisini yalnızca tarıma dayandıran bir ülke, tarımsal/sanayi temelli bir ülkenin sahip olduğu ekonomik kapasiteye ve yaşam standardına sahip olamaz. Milli iktisat teorisi, ülkenin ekonomik açıdan kendi ayakları üzerinde durabilmesi için tarımın yanında sanayinin de bulunmasını zorunlu kılar. Bu nedenle milli iktisat anlayışı aslında sanayi üzerinde korumacı teoriyi uygular; bu yüzden uygun kısıtlama ve gümrük vergilerini yalnızca sanayi ithalat ve ihracatına uygularken, aynı zamanda tarım üzerinde serbest ticaret teorisini uygulayarak onu herhangi bir ticaret kısıtlamasından muaf tutar.

The theory of national economy is linked to the concept of “cultural protection” derived from the theory of heavy industry. The champions of the theory of national economy deem that the economic growth of a nation must aim at providing her with political power as well as economic power. They deem that the growth of any country would undergo three stages: The pastoral/agricultural stage, the agricultural/industrial stage, then the agricultural/industrial trading stage. A country would not achieve real power unless she acquired a navy, colonies and populations with various skills. Furthermore it would be essential for the productive forces and economic growth to be in harmony, and this would serve as a fundamental condition of political power. They also deem that although international economic ties would benefit from free competition, this would depend on all competing countries reaching perfection in developing their powers; and in order to stimulate this development, industry must be protected. As for agriculture, it would not enjoy any protection and it would be permitted to export all kinds of produce without restriction or conditions, and their prices would be set according to the free market. Therefore, the theory of national economy would be in essence industry orientated. It states that the nations who aim towards being powerful should be eager to pass the agricultural stage to industry, because in the agricultural country, a large size of the productive forces i.e. the workforce, as well as a considerable size of the natural resources i.e. the raw materials, would remain unemployed and unexploited. Therefore, in order to invest in the workforce and the natural resources, an industrial programme should be initiated alongside agriculture. A country who establishes her economy solely based on agriculture would not possess the economic capability and the standard of living which an agricultural/industrial based country would have. The theory of national economy necessitates the presence of industry alongside agriculture in order for the country to be able to stand on its own feet economically. Therefore, the concept of national economy in fact applies protectionist theory on industry, thus imposing the appropriate restrictions and tariffs exclusively on industrial imports and exports, whilst at the same time, it applies free trade theory on agriculture making it free of any trade restrictions.

İslam, serbest ticaret teorisi gibi bir görüşe karşı çıkar; çünkü tarım ürünlerinin dış ticaretinin kontrolsüz bırakılması, Devletin tarım ürünlerinin dış ticaretini denetlememesi anlamına gelir. Bu caizdir değildir, zira Devlet ülkeye giren veya ülkeden çıkan her türlü tarımsal, sınai veya diğer mallarını düzenler; bazı malların ihracını yasaklayabilir, diğerlerine izin verebilir. Savaşan devletlerle ve antlaşmalı tüccarlarla ilgili meseleleri doğrudan ele alır, kendi vatandaşlarını ise yalnızca denetlemekle yetinir. Devletin, ülkenin çıkarları doğrultusunda ve ekonomiyi canlandırmak amacıyla sınai konulara müdahale etmesine gelince, bu, Ümmetin işlerini yönetme görevinin bir parçasıdır ve İslam bunu emretmiştir. Ancak bütün bunlar, Da'vet'in (İslam'a davet) menfaatleriyle ve sınai kalkınmayla birlikte, yani yalnızca sınai kalkınma için değil, sınırlandırılmış olacaktır. Bu, milli iktisat teorisinin sınai vizyonunun bazı kısımlarında, İslam'ın onayladığı Ümmetin işlerinin yönetimine ait olan unsurlarla özdeş yönler bulunsa da, bu unsurların İslam'a davet menfaatleriyle bağlantılı olmadığı için İslam'a aykırı olduğunu göstermektedir. Genel olarak, tarıma verilen tam serbestlik nedeniyle bütün teori İslam'a aykırıdır; bu yüzden Müslümanlar böyle bir teoriyi benimsemezler.

Islam is averse to such a theory, because leaving the foreign agricultural trade free of control means that the State would not control the foreign trade of agricultural products. This is forbidden, for the State organises all agricultural, industrial, or any other commodity which enters or leaves the country; she could ban the export of some commodities, while permitting the export of others. She would deal directly with the issue of belligerent and traders under treaty, while opting to merely supervise her own citizens. As for the State’s interference in industrial matters in accordance with the country’s interest and in order to boost the economy, this would form part of her duty to manage the Ummah’s affairs and this is commanded by Islam. However, all this would be restricted with the interest of the Da’wah (campaigning for Islam), together with the industrial development, i.e. not just for industrial development. This demonstrates that, although the theory of national economy has, in parts of its industrial vision, identical aspects to those which are part of the management of the Ummah’s affairs that Islam approves of, such aspects contradict Islam because they are not linked to the interests of the Da’awa for Islam. Overall, the whole theory contradicts Islam due to the total freedom given to agriculture, therefore Muslims would not adopt such a theory.