2.3 İslam'da Ekonomi Politikası - İslam'ın Ekonomik Sistemi | Quran Course

2.3 İslam'da Ekonomi Politikası - İslam'ın Ekonomik Sistemi | Quran Course

İslam, insanın ekonomik kurallarını belirlerken, bireye ilişkin hükümleri, geçim hakkını güvence altına almak ve hayatın konforlarını sağlamak için düzenlerken, toplumun kendine özgü bir yaşam biçimine sahip olduğunu da doğrular. Dolayısıyla toplumun nasıl olması gerektiğini de göz önünde bulundurur; aynı zamanda geçimi güvence altına almayı ve tatmin edici konforları mümkün kılmayı amaçlar. Toplumun olması gerekenlere ilişkin bakışını, geçim ve refaha ilişkin bakışının temeli kılar. Bu nedenle, İslam'ın ilahi hükümlerinin (Ahkâm-ı Şer'iyye), İslam Devleti'nin her vatandaşı için temel ihtiyaçların (yiyecek, giyecek ve barınma) tamamen karşılanmasını sağladığını görürsünüz. Bu, çalışabilecek durumda olan her bireyin kendisi ve bakmakla yükümlü olduğu kişiler için temel ihtiyaçları karşılayacak şekilde çalışmakla yükümlü tutulmasıyla gerçekleşir. İslam, çalışamayan ana babaya çocuklarının ya da mirasçılarının bakmasını şart koşar; bakacak kimse yoksa bu sorumluluğu Beytülmal'e yükler. Böylece İslam, bireyden kendisi ve bakmakla yükümlü olduğu kişiler için temel ihtiyaçların, yani yeterli gıda, giyecek ve barınmanın güvence altına alınmasını ister. Ardından İslam, bireyi hayatın konforlarını gücü yettiğince temin etmeye teşvik eder.

While putting the economic rules for the human being, Islam relates the legislation to the individual to secure the right of livelihood and to secure the luxuries, while it verifies that the society has a special way of life. So, it takes into consideration what the society should be, at the same time it seeks to secure livelihood and to enable satisfying luxuries. It makes its view towards what the society ought to be as a basis for its view towards the livelihood and prosperity. Therefore, one will find that the divine rules (Ahkam Shari’ah) have secured the satisfaction of all of the basic needs (food, clothing and housing) completely, for every citizen of the Islamic State. This is achieved by obliging each capable person to work, so as to achieve the basic needs for himself and his dependants. Islam obliges the children or the heirs to support the parents if they are not able to work, or obliges the State Treasury (Bait ul-Mal) to do so, if there is nobody to support them. As such, Islam requires that the individual secures for himself and his dependants the satisfaction of the basic needs i.e. adequate foodstuffs, clothing and housing. Islam then encourages the individual to secure the luxuries of life as much as He can.

İslam ayrıca hükümetin vergi koyarak mülke el koymasını engeller; ancak kıtlık veya cihad gibi tüm Müslümanlara farz olan bir ihtiyacın karşılanması gerektiği durumlar bunun dışındadır. Vergi, yalnızca her bireyin temel ihtiyaçlarını ve lüks ihtiyaçlarını karşılamak için normalde kullandığı miktarı aşan servet üzerinden alınır. Bu şekilde herkes için bireysel geçim hakkı sağlanır ve lüks ihtiyaçların karşılanmasına da imkân tanınır. Aynı zamanda İslam, bireyin temel ihtiyaçlarını ve lüks ihtiyaçlarını karşılamak için kazanç elde edebileceği belirli sınırlar koyar ve kişinin diğer insanlarla ilişkilerini belli bir biçimde düzenler. Nitekim İslam, Müslümanların şarap üretmesini ve tüketmesini yasaklar ve şarabı ekonomik bir meta olarak kabul etmez. İslam, İslami vatandaşlığa sahip herkes için riba (faiz, tefecilik vb.) almayı ve bunu işlemlerde kullanmayı yasaklar. Riba'yı Müslümanlar için de gayrimüslimler için de ekonomik bir meta olarak görmez. Dolayısıyla İslam, herhangi bir mülkten yararlanırken toplumun nasıl olması gerektiğini, ekonomik metadan yararlanmanın temel dayanağı olarak kabul eder.

Islam also prevents the government from taking property through the imposition of taxes, except in cases where it is obligatory upon all Muslims to care for e.g. famine or Jihad. Tax then is taken only on the wealth which exceeds that which each individual normally uses to satisfy his basic needs and luxuries. In this way, it achieves the right of livelihood for everyone individually, and facilitates the securing of the luxuries. At the same time, Islam sets certain limits within which the individual can earn in order to satisfy his basic needs and luxuries, and organises his relationships with others according to a particular fashion. So Islam prohibits the production and consumption of wine by Muslims, and it does not consider it an economic material. Islam prohibits the taking of riba (usury, interest, etc.) and its usage in transactions for everyone who holds Islamic citizenship. It does not consider Riba as an economic commodity, whether for Muslims or non-Muslims. So Islam considers what the society ought to be when utilising any property as a fundamental basis for utilising the economic commodity.

"Bu nedenle yeryüzünde dolaşın ve O'nun rızkından yiyin." [Al-Mulk: 15] Ancak bu, İslam'ın servet üretimine müdahale ettiği, üretimi artırmaya ilişkin teknik konuları açıkladığı ya da üretim miktarını belirlediği anlamına gelmez; çünkü İslam'ın bu konularla bir ilgisi yoktur. Bunun yerine yalnızca mal kazanmak için çalışmayı teşvik eder. Mal kazanmayı teşvik eden birçok hadis vardır. Bir hadiste Peygamber ﷺ, Sa'd b. Muaz (ra) ile tokalaştığında elinin nasır tuttuğunu fark etmiştir. Peygamber ﷺ bunu sorunca Sa'd şöyle demiştir: "Ailemi geçindirmek için kürekle kazıyorum." Bunun üzerine Peygamber ﷺ Sa'd'ın ellerini öpmüş ve şöyle buyurmuştur: "(Bunlar) Allah'ın sevdiği iki ellerdir." Peygamber ﷺ ayrıca şöyle buyurmuştur: "Kişinin kendi elinin emeğiyle kazandığından daha hayırlı bir yemek hiç kimse yememiştir." Ayrıca rivayet edildiğine göre Ömer b. Hattab (ra), Kur'an okuyucuları olarak tanınan bazı kişilerin yanından geçmiş, onların başlarını eğerek oturduklarını görmüş ve kim olduklarını sormuştur. Kendisine, "Onlar Allah'a tevekkül edenlerdir (el-Mütevekkilun)" denilmiştir. Ömer şöyle demiştir: "Hayır, onlar insanların mallarını yiyen yiyicilerdir. Size gerçekten Allah'a tevekkül edenleri tarif edeyim mi?" Kendisine olumlu cevap verilince şöyle demiştir: "O, tohumu toprağa atan ve sonra Rabbi, Aziz ve Celil olan Allah'a tevekkül eden kişidir." Böylece görüyoruz ki, ayetler ve hadisler, rızık aramayı ve mal kazanmak için çalışmayı teşvik ettiği gibi, malın değerlendirilmesini ve iyi şeylerden yemeyi de teşvik etmektedir. Allah (swt) şöyle buyurmuştur:

“So walk in the paths of the earth and eat of His sustenance which He provides.” [Al-Mulk: 15] However, this does not mean that Islam interfered in the production of wealth, or that it demonstrated the technical matters related to increasing production, or the amount of production, because it has nothing to do with production. Rather it only encourages on working for the earning of property. Many Ahadith came to encourage the earning of property. In one Hadith, the Prophet (pbuh) Muhammad (pbuh) shook the hand of Sa’ad ibn Muadh (ra) and found his hands to be rough.When the Prophet (pbuh) (pbuh) asked about it, Sa’ad said: “I dig with the shovel to maintain my family.” The Prophet (pbuh) (pbuh) kissed Sa’ad’s hands and said: “(They are) two hands which Allah loves.” The Prophet (pbuh) (pbuh) said: “Nobody would ever eat food that is better than to eat of his own hand’s work.” It was also narrated that Umar b. Al-Khattab (RA) passed by some people, who were known as readers of the Qur’an. He saw them sitting and bending their heads, and asked who they were. He was told: “They are those who depend (Al-Mutawwakiloon) upon Allah (pbuh).” Umar replied: “No, they are the eaters who eat the people’s properties. Do you want me to describe those who really depend upon Allah (Al-Mutawwakiloon)?” He was answered in the affirmative, and then He said: “He is the person who throws the seeds in the earth and then depends on his Lord The Almighty, The Exalted (‘Azza wa jalla).” Thus we find that the verses and the Ahadith encourage striving to seek provision, and working to earn property, just as they encourage the enjoyment of the property and eating of the good things. Allah (swt) said: