İcarenin, emeğin meyvesi karşılığında ücret öngören ve kazanılan faydanın işveren tarafından tamamen alınabilir olmasını şart koşan bir akit olarak tanımlanması, icarenin işverenin işçiden tamamen elde edebileceği her fayda için caiz olduğunu anlamamızı sağlar. Bu fayda, hizmetçi gibi bir kişinin faydası da olabilir, bir zanaatkârın işinin faydası da olabilir; yeter ki bu tür bir faydayı yasaklayan ilahi bir delil zikredilmemiş olsun. Çünkü şeyler aslında mübahtır ve fayda da bu şeylerden biridir. Burada, bunun Şer'î açıdan caiz olmaktan ziyade aslen kısıtlanması gereken bir akit ya da muamele olduğunu söylemek doğru değildir. Zira akit, faydanın kendisi değil, icarenin kendisidir. Fayda ise üzerinde akdin yapıldığı ve akdin uygulandığı konudur; dolayısıyla fayda bir muamele ya da akit değildir. Bu nedenle, hakkında yasak zikredilmeyen bütün faydalar üzerinde, bunlara dair bir nass bulunsun ya da bulunmasın, icare caizdir. Buna göre kişinin, belirli sayfaları belirli bir ücret karşılığında daktilo ile yazması için bir erkeği ya da bir kadını kiralaması caizdir; çünkü bu, hakkında yasak zikredilmemiş bir fayda üzerinde yapılan bir icaredir. Dolayısıyla, bunu caiz kılan özel bir nass zikredilmemiş olsa bile, bu icare caizdir. Aynı şekilde belirli bir süre içinde belirli bir iş için ölçen ve tartan birini kiralamak da caizdir. Ebû Dâvûd, Süveyd b. Kays'ın rivayet ettiği hadiste şöyle anlatır: "Peygamber ﷺ yanımıza (çarşıda) geldi, bizimle alışveriş yaptı ve biz de ona sattık. Ücret karşılığında tartan bir adam da vardı. Peygamber ﷺ, 'Tartın ve terazinin kefesini ağırlaştırın' buyurdu." Dolayısıyla bu tür bir icare caizdir ve onu caiz kılan bir nass da vardır. Ancak ibadetlere gelince, ister farz ister nafile olsun, bunların ayrıca incelenmesi gerekir. Eğer bu ibadetlerin faydası, onları yapan kişinin dışındakilere ulaşmıyorsa, örneğin kişinin kendisi için hac yapması ve kendi zekatını ödemesi gibi, o zaman bu işler karşılığında ücret almak caiz değildir; çünkü ücret, bir fayda karşılığıdır ve bu işlerde kendisinden başkası için bir fayda yoktur. Buna göre bu konularda kişiyi kiralamak caiz değildir, çünkü bunlar onun üzerine farzdır. Ancak ibadetin faydası, onu yapan kişinin ötesine geçiyorsa, bu konuda kiralama yapmak caizdir. Buna örnek olarak başkaları için ezan okumak ve başkalarına imamlık yapmak, ya da ölmüş bir kişi adına hac yapması için bir kimseyi kiralamak veya onun adına zekatını ödemesi için birini tutmak verilebilir. Bütün bunlar caizdir, çünkü bu, bir fayda üzerine karşılığı olan bir akittir. Bu işlerdeki ücret, başka bir kişi tarafından gerçekleştirilen bir fayda karşılığıdır, dolayısıyla kiralama caiz olmuştur. Tirmizî'nin Osman İbnu Ebi'l-As'tan rivayet ettiğine gelince, şöyle demiştir: "Peygamber ﷺ bana son olarak şunu emretti: Ezanını karşılık almadan okuyan bir müezzin tut." Bu hadiste Peygamber ﷺ, kendisi için ücret karşılığı ezan okuyan bir müezzin tutmayı yasakladı, ama müezzinlerin ücret almasını yasaklamadı. Bu, ücret alan müezzinler ile almayan müezzinlerin bulunduğunu gösterir. Dolayısıyla Peygamber ﷺ, ücret alanlardan müezzin tutmasını yasakladı. Bu yasak, ezan karşılığında ücret almaktan uzak durmayı ifade eder ve bu da ezan karşılığında ücret almanın mekruh olduğunu ima eder. Ancak bu, ezan karşılığında ücret almanın haram olduğunu göstermez; aksine caiz olduğunu, fakat mekruh olduğunu gösterir.

The definition of hiring as a contract stipulating the recompense for the fruits of labour, and stipulating that the benefit is something the employer can receive fully, leads us to understand that hiring is allowed for every benefit which the employer can receive from the employee fully. This could be the benefit of a person like a servant or the benefit of the work of a craftsman, unless a divine evidence has been mentioned that prohibits such benefit. This is because things are originally allowed and benefit is one of those things. It is untrue to say here that this is a contract or a transaction which should be originally restricted by Shar’a rather than allowed. This is untrue because the contract is the hiring itself, not the benefit. The benefit is the matter over which the transaction is concluded and over which the contract is applied, and thus the benefit is not a transaction or a contract. Therefore, hiring is allowed over all benefits when there is no prohibition mentioned regarding them, whether there is a text allowing them or not. So the person is allowed to hire a man or a woman to type for Him on a typewriter, certain pages for a certain wage because this is a hiring over a benefit for which no prohibition is mentioned. So hiring over it is allowed, even though there was no mention of a text to allow it. It is also allowed to hire a person who measures and weighs for a certain work in a certain time-period. Abu Dawud narrated in the hadith of Suwaid ibn Qais, who said: “The Prophet (pbuh) (pbuh) came to us (in the market) and He bartered with us and we sold to him. And there was a man who was weighing for a wage. The Prophet (pbuh) (pbuh) then said: ‘Measure and out-weigh (the scale of balance).’” So this hiring is allowed and there is a text that allows it. But as for the worships, whether they are Fard or Nafilah, they have to be examined. If their benefit does not extend to other than the person who performs them, such as performing the pilgrimage for himself, and paying his own Zakat, then He is not allowed to receive a wage for it because the wage is a recompense for a benefit and there is no benefit in these matters for other than himself. Accordingly, hiring Him on these matters is not allowed, because they are Fard upon him. But if the benefit of the worship goes beyond the one who performs it, then hiring over it is allowed. Examples include making Adhan for others and leading the others in prayer or hiring a person to perform Hajj on behalf of a dead person or a person to pay his Zakat on his behalf. All these things are allowed because it is a contract over a benefit for recompense. The wage in these matters is recompense for benefit, which was accomplished by another person, so the hiring was allowed. In regard of what At-Tirmidhi narrated from Uthman ibn Aby al A’as, He said: “The last thing the Prophet (pbuh) commanded me to do is to use a Muadhin (caller to prayer) who does not take a wage for performing his adhan.” In this Hadith the Prophet (pbuh) forbade using the Muadhin who takes a wage as a Muadhin for him, but He did not forbid the Muadhins from taking a wage. This indicates that there are Muadhins who take a wage and others who do not take a wage. So the Prophet (pbuh) (pbuh) forbade Him from taking a Muadhin from those who take a wage. This prohibition indicates alienation from taking a wage over Adhan, which implies the dislike of taking a wage over Adhan. However, this does not indicate the prohibition of taking a wage over Adhan; rather it indicates that it is allowed but with dislike.

Eğitim konusunda, kişinin çocuklarını, kendisini ya da dilediği herhangi birini öğretmesi için bir öğretmen tutmasına izin verilir. Bunun nedeni, öğretmenliğin karşılığı alınabilen mubah (caiz) bir fayda olması ve dolayısıyla bunun için istihdam etmenin caiz olmasıdır. Şer'i, Kur'an öğretimi için ücret almayı caiz kılmıştır; dolayısıyla Kur'an dışındaki bir şeyi öğretmek için ücret almak, daha güçlü bir gerekçeyle caizdir. Buhari, İbn Abbas'tan, Peygamber ﷺ'in Allah'tan (SWT) naklettiğine göre şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: "Ücret alınmaya en layık olan şey, Allah'ın Kitabı'dır." Buhari ayrıca Sehl İbn Sa'd es-Sa'idi'den, Peygamber ﷺ'in bir kadını, bir erkeğe, onun Kur'an'dan bildiği şey karşılığında, yani Kur'an'dan bildiklerini ona öğretmesi şartıyla nikahladığını rivayet etmiştir. Ayrıca sahabenin, öğretmenlik karşılığında Beytülmal'den maaş almanın caiz olduğu konusunda icma ettiği de bilinmektedir; bu nedenle öğretmenlik için ücret almak caizdir.

With regards to education, a person is allowed to hire a teacher to teach his children or himself or to teach anyone He likes. This is because, teaching is an allowed (Mubah) benefit, for which it is allowed to take recompense for, so hiring for it is allowed. And Shar’a has allowed taking a wage for teaching the Qur’an, so taking a wage for teaching other than the Qur’an is allowed by greater reason. Bukhari narrated from ibn Abbas from the Prophet (pbuh) of Allah (swt) that He said: “The most worthy thing to take a wage for is the Book of Allah.” Bukhari also narrated from Sahl ibn Sa’ad As-Sa’idi that the Prophet (pbuh) married off a woman to a man for what He knew of the Qur’an i.e. to teach her what He knew of the Qur’an. There was a consensus of the companions as well that it is allowed to take a provision from Bait ul- Mal for teaching; therefore it is allowed to take a wage for it.

Rivayet edilmiştir: İbn Ebi Şeyba, Sadaka ed-Dimeşki'den, o da el-Vadıyye ibn Ata'dan naklen, şöyle demiştir: "Medine'de gençlere ders veren üç öğretmen vardı ve Ömer ibn el-Hattab bunların her birine her ay on beş (Dinar) verirdi." Bütün bunlar, öğretmenlik karşılığında ücret almanın caiz olduğunu göstermektedir. Bu konuda ücret almayı caydırmak için gelen hadislere gelince, bunlar Kur'an öğretmenliği karşılığında ücret almayı caydırmaya yöneliktir; onu öğretmek için insanları kiralamayı yasaklamaya değil. Hepsi, Kur'an öğretmenliği karşılığında ücret almanın mekruh olduğunu göstermektedir; onu öğretmek için kiralamayı yasaklamak anlamına gelmez. Ücret almanın mekruh olması, onun caizliğini inkar etmek anlamına gelmez; dolayısıyla Kur'an öğretmek karşılığında ücret almak mekruhtur, ancak bu iş için insan kiralamak caizdir.

It was narrated from Ibn Aby Sheeba from Sadaqa al-Dimashqi from Al-Wadhiya ibn’ Ata’a, that He said: “There were three teachers in Madinah who used to teach the youngsters, and ‘Umar ibn Al-Khattab used to provide every one of them with fifteen (Dinars) every month.” All of this indicates that taking a wage for teaching is allowed. With respect to the Ahadith which came in this regard to discourage taking a wage, they were focused on discouraging the taking of a wage for teaching the Qur’an, rather than denying the hire of people to teach it. They all indicate the dislike of taking a wage for teaching the Qur’an, rather than forbid the hiring to teach it. Dislike of taking the wage does not deny its permissibility, so it is disliked to take a wage for teaching Qur’an, yet it is allowed to hire people for doing so.

Doktorun kiralanmasıyla ilgili olarak, işveren açısından elde edilebilecek bir fayda içerdiği için caizdir; ancak tedavi etmesi için kiralanması caiz değildir, çünkü bu bilinmeyen bir konuda kiralamak olur. Hastayı muayene etmesi için doktorun kiralanması caizdir, çünkü bu bilinen bir faydadır. Belirli günler boyunca hastaya hizmet etmesi için doktorun kiralanması da caizdir, çünkü bu belirlenmiş bir iştir. Hastayı tedavi etmesi için doktorun kiralanması da caizdir; çünkü tedavisi, hastalığın türü bilinmese bile, cehaleti giderecek bir biçimde bilinmektedir, zira hastanın hasta olduğunun bilinmesi yeterlidir.

Concerning the hiring of the doctor, it is allowed because it involves a benefit which the employer can receive, but it is not allowed to hire Him for curing, because that would be hiring over an unknown matter. It is allowed to hire the doctor for examining a patient because this would be a known benefit, and it is allowed to hire the doctor for serving the patient during certain days, as this would be a defined work. It is also allowed to hire the doctor to treat the patient, because his treatment is known in a manner that removes ignorance, even if the type of disease is not known, since it is enough for it to be known that the patient is sick.

Hekim kiralamanın caiz olduğu, tıbbın işveren için elde edilebilecek bir fayda olması sebebiyle sabittir; dolayısıyla bu fayda karşılığında kiralama yapmak caizdir. Ayrıca Peygamber ﷺ'in tedavi için kiralamanın caizliğine işaret ettiği de zikredilmiştir. Buhari, Enes'ten rivayet eder ki şöyle demiştir: "Peygamber ﷺ, Ebu Taiba'yı hacamat yapması için çağırdı, ona iki sa' yiyecek verdi ve efendisine onun işini azaltmasını tavsiye etti." O dönemde hacamat, insanların tedavi olduğu bir tıbbi yöntemdi; dolayısıyla bunu yaptığı için ücret almak, hekim kiralamanın caizliğine delalet eder. Tirmizi'nin Rafi' İbn Hadîc'ten rivayet ettiği, "hacamatçının kazancı habistir (Hebîs)" şeklindeki Peygamber ﷺ'in sözüne gelince, bu, hacamatçı kiralamanın yasak olduğuna delalet etmez. Aksine, hacamatla kazanç elde etmenin çirkin görüldüğüne işaret eder; ancak bu kazanç yine de mubahtır. Bunun delili, Müslim'in Ma'dan İbn Ebi Talha'dan rivayet ettiği hadiste, Peygamber ﷺ'in sarımsak ve soğanı kötü olarak nitelendirmesi, buna rağmen bunların mubah olmasıdır. Bütün bunlar, hizmeti özel olan işçi hakkındadır.

The permissibility of the hiring of a doctor is established because medicine is a benefit which the employer can receive, so hiring over it is allowed. Also, it was mentioned that the Prophet (pbuh) indicated the allowance of hiring for medicine. Bukhari narrated from Anas that He said: “The Prophet (pbuh) called Abu Taeeba to cup/bleed (Ihtajama) Him then He gave Him two Sa’a (cubic measures) of food and He recommended to his master to reduce work on him.” Cupping at that time, was a medication with which people were treated, so taking a wage for doing it indicated the allowance of hiring a doctor. In regard of the saying of the Prophet (pbuh) which Tirmidhi narrated from Rafi’a ibn Khadeej that “the earning of the cupper is filthy (Khabeeth),” this does not indicate the forbiddance of hiring a cupper. Rather it indicates the dislike of earning by cupping, though it is Mubah (allowed) by the evidence that in the Hadith narrated by Muslim from M’adan ibn Aby Talha, the Prophet (pbuh) described garlic and onion as evil, though they are allowed. All this is in regard of the worker whose service is private.

Ortak yararı olan işçiye gelince, onun hizmetleri Devletin halk için sağlaması gereken kamu yararlarından sayılır. Bunun nedeni şudur: Faydası bireylerin ötesine geçip topluluğa yayılan ve topluluğun buna ihtiyaç duyduğu her hizmet, Beytülmalın tüm halk için sağlaması gereken kamu yararlarından olur. Buna örnek olarak, yöneticinin halk arasında hüküm vermesi için aylık ücretle bir kişi tutması ya da dairelere ve hizmetlere personel alınması, müezzin ve imamların istihdam edilmesi verilebilir. Devletin halka sunmak için personel istihdam etmesi gereken hizmetler arasında eğitim ve tıp da yer alır. Eğitim konusunda durum böyledir; çünkü sahabenin icmaı, öğretmenlere belirli bir miktarda ücret olarak Beytülmalden geçim sağlanması konusunda birleşmiştir. Ayrıca Peygamber ﷺ, müşriklerin esirleri için alınan fidyenin on Müslüman çocuğa okuma yazma öğretmek olarak belirlenmesini uygun görmüştür; bu fidye ise tüm Müslümanlara ait olan ganimet mallarındandır. Tıp konusunda ise Peygamber ﷺ'e hediye olarak bir doktor verilmiş, o da bunu Müslümanlara tahsis etmiştir. Elçinin bu hediyeyi kabul edip kendisine ayırmadığı, almadığı, bilakis Müslümanlara tahsis ettiği, bu hediyenin kendisine değil Müslüman kamuoyuna ait olduğunun delilidir. Peygamber ﷺ bir hediye aldığında onu tüm Müslümanlar için kullandığına göre, bu da Müslüman kamuoyuna ait şeylerden olduğunu gösterir. Dolayısıyla doktor ve öğretmenlere geçim sağlanması Beytülmalden yapılır. Bununla birlikte, kişinin kendisinin bir doktor tutmasına ve bir öğretmen istihdam etmesine izin vardır. Ancak Devlet, tıbbı ve eğitimi Müslüman ile zimmî arasında, zengin ile fakir arasında hiçbir ayrım gözetmeksizin tüm vatandaşlara sunmakla yükümlüdür. Bu, ezan ve kadılık gibi, faydası kişinin kendisiyle sınırlı kalmayan ve insanların ihtiyaç duyduğu işlerden olduğu içindir; dolayısıyla bunlar, tüm vatandaşların yararlanabilmesi için sağlanması gereken kamu hizmetlerindendir ve Beytü'l-Mâl'in bunları temin etmesi gerekir.

But regarding the worker whose benefit is common, his services are considered to be of the interests which the State has to supply for the people. This is because every service whose benefit goes beyond the individuals to the community, and the community was in need of it, then this service would be of the public interests which the Bait ul-Mal has to make available for all of the people. An example of that is when the ruler hires a person to judge among the people on a monthly basis, or such as the hiring of employees for departments and services, and the hiring of Muadhins and Imams. Amongst the services for which the State has to hire employees in order to provide for the people are education and medicine. In regard to education this is the case, due to the consensus (Ijma’a) of the companions on giving provision to the teachers by a particular amount as a wage for them from the Bait ul-Mal. Also because the Prophet (pbuh) assigned the ransom of the captives (of Mushriks) as being to teach ten Muslim children, while this ransom was of the booties which are property belonging to all the Muslims. In regard to medicine, this is because the Prophet (pbuh) was given a doctor as a gift to him, whom He assigned to the Muslims. The fact that the Messenger received the gift and did not dispose of it, nor take it, but rather assigned it for the Muslims, is an evidence that this gift belongs to the Muslim public, and not to him. Since the Prophet (pbuh) had received a gift and He put it for all the Muslims, this indicates it is one of the things which belongs to the Muslim public. Therefore, giving provisions to the doctors and teachers is from the Bait ul-Mal. Nonetheless, the individual himself is allowed to hire a doctor and hire a teacher. But the State is obliged to make medicine and education available for all citizens, with no difference between the Muslim and the Dhimmi or between the rich and the poor. This is because these are like the Adhan and the judiciary, which are of the matters whose benefit extends beyond the one himself, and the people need them; so they are of the public services which have to be made available for all citizens, and the Bait ul-Mal has to secure them.