Harac, Allah (c.c.) Müslümanlara kâfirlerden almalarına izin verdiği bir haktır. Savaş yoluyla veya barış anlaşması yoluyla kâfirlerden fethedilen topraklar üzerine konulan bir haktır; ancak barış anlaşması, toprakların bize (yani Müslümanlara ait olduğunu) ve sahiplerinin devlete ödeyecekleri bir harac karşılığında o toprakları ekmeye devam edeceklerini şart koşmalıdır. Arapça'da "harac", kira ve hasat ya da ürün anlamına gelir. Kâfirlere savaş ilan edildikten sonra fethedilen her toprak haraci arazi sayılır ve fetihten sonra İslam'ı kabul etmiş olsalar bile arazi haraci olmaya devam eder. Ebu Ubeyd, el-Emval adlı eserinde ez-Zührî'den rivayet etmiştir: "Allah'ın Resulü (s.a.v.) Bahreyn'deki Mecusilerden cizye almıştır." ez-Zührî şöyle demiştir: "Müslüman olan kimseden Resulullah (s.a.v.) İslam'ı kabul ettiği için cizye almış ve İslam'ı sayesinde canı ve malı güvence altına alınmıştır, ancak toprak bunun dışındadır. O toprak, Müslümanlar için ganimet olmuştur; çünkü sahipleri güçlü bir konumdayken, yani Müslümanların erişiminin dışında iken İslam'ı kabul etmemişlerdir." Araziye konulan haracın miktarı, toprağın verimliliğine göre belirlenir. Ömer (r.a.) harac koyarken toprağın verimliliğini göz önünde bulundurmuş; ne toprak sahibine haksızlık yapmış ne de çiftçiye zarar vermiştir. Bazı bölgelerde her cerib (ekilebilir arazi parçası) için bir kafiz ve bir dirhem koymuş, başka bölgelerde farklı bir miktar belirlemiş, Şam topraklarında ise bir başka miktar tayin etmiştir. Bilindiği üzere, haracı belirlerken toprağın verimliliğini dikkate almıştır. Harac toprağın verimliliğine göre belirlenmişse, konulduğu şekilde tahsil edilir. Harac, arazinin alanı üzerinden her yıl konulmuş olsaydı, hicri kamerî yılın sonunda tahsil edilirdi; çünkü şer'i olarak tanınan yıl budur. Ancak Harac, ekili alanın üzerine konulursa, Harac takvim yılının sonunda alınır, çünkü bu yıl yağmurlarla ve ekimle ilgilidir. Harac paylaşım yoluyla konulursa, yani arazinin normalde ürettiğine göre belirli bir tahmin yapılırsa, Harac mahsul olgunlaştığında ve hasat edildiğinde alınır. İmam, Harac'ı tahmin etme hakkına sahiptir; bu üç hususa göre en uygun yolu gözeterek, ya arazinin alanı üzerinden, ya ekili kısmın alanı üzerinden ya da ürünün tahmin edilmesi yoluyla yapar. Araziye iyileştirmeler yapılır ve bu, üründe bir artışa yol açarsa ya da arazilere ürün miktarının azalmasına yol açan birtakım etkenler isabet ederse, durum incelenmelidir. Artış, çiftçinin yaptığı bir işin, örneğin bir kuyu veya kanal kazmasının sonucuysa, Harac artırılmaz. Azalma ise kendi eylemleri sonucunda olmuşsa, örneğin bir kanalın yıkılması veya bir kuyunun ihmal edilmesi gibi, Harac azaltılmaz ve verdikleri zararı onarmaları emredilir. Artış veya azalma Devlet tarafından meydana gelmişse, yani Devlet bir kuyu kazarsa veya kuyu ve kanalların onarımını ihmal ederse, bu durumda Devlet Harac'ı artırma hakkını saklı tutar ve ürün azaldığında onu azaltmak zorundadır. Artış veya azalma doğal etkenlerden kaynaklanırsa, örneğin bir fırtınayla ağaçların kökünden sökülmesi veya bir sel yüzünden kanalların yıkılması gibi, bu durumda çiftçiler haksızlığa uğramasın diye arazi potansiyeline göre Harac'a bağlanır. Harac, belirli ve bilinen bir süre için tahmin edilmelidir ve kalıcı olarak sabitlenmemelidir. Bu tahmin, dönem sona erdiğinde değişir ve yeni dönem için, tahmin anındaki arazinin potansiyeline göre yeni bir tahmin belirlenir.

The Kharaj is a right that Allah (swt) enabled the Muslims to take from the Kuffar. It is a right imposed on the neck of the land that has been conquered from the Kuffar by way of war or by way of peaceful agreement, provided that the peace agreement stipulates that the lands is ours (ie belonging to the Muslims) and that they will continue to farm the land in exchange of a Kharaj that they should pay to the State. The Kharaj in the Arabic language means the rental and the harvest or the crop. Each land conquered from the Kuffar after declaring war against them is considered Kharaji land, and even if they embraced Islam after the conquest, the land remains Kharaji. Abu ‘Ubayd reported in Al-amwal on the authority of Al-Zuhri: “The Messenger of Allah (pbuh) accepted the Jizya from the Magi of Bahrain.” Al-Zuhri said: “He who embraced Islam He (pbuh) accepted it from Him and his Islam ensured that his life and his wealth were safe, save for the land. That land became a booty for the Muslims because He had not embraced Islam in the first instance when He was in a position of strength”, meaning when He was beyond the reach of the Muslims. As for the amount of the Kharaj imposed on the land, this is estimated according to the potential of the land.When ‘Umar (RA) imposed the Kharaj, He took into consideration the potential of the land, without unfairness to the owner and without any prejudice against the farmer. In some areas, He imposed upon every Jareeb (a patch of arable land) a Qafeez and a Dirham and He imposed in other areas a different amount, and in the lands of Ash-Sham He imposed yet another. It was known that He took into consideration the potential of the land. If the Kharaj is determined according to the potential of the land, it will be levied according to the manner in which it was imposed. If the Kharaj were imposed over the area of the land annually, the land would then be levied at the end of the lunar year, because it is the year recognised by Shar’a. However, if the Kharaj is imposed upon the farmed area of the land, the Kharaj will be levied at the end of the calendar year because it is the year related to the rainfalls and to the sowing of the crop. If the Kharaj is imposed by way of sharing i.e. if a specific estimate is set according to what the land normally produces, the Kharaj will be levied as and when the crop is ripe and when it has been harvested. The Imam reserves the right to estimate the Kharaj, while taking into consideration the most appropriate way with regard to these three aspects, either on the area of the land, or the area of the planted part, or by way of estimating the produce. If improvements are introduced to the land, and this resulted in an increase in the produce, or if the lands have been subjected to a host of elements that led to a decrease in the amount of produce, then the situation must be examined. If the increase was the result of an action undertaken by the farmer, such as the digging of a well or a canal, then the Kharaj would not be increased. If, however, the decrease was as a result of by their own doing, such as the destroying of a canal or the neglect of a well, then the Kharaj would not be reduced and they would be ordered to repair the damage they had caused. If the increase or decrease was caused by the State i.e. if the State were to dig a well or if on the other hand she were to neglect the repair of the wells and the canals, in this case she reserves the right to increase the Kharaj and she has also to reduce it when the produce decreases. If the decrease or the increase were to occur due to natural elements, such as the uprooting of trees by a hurricane or the destroying of the canals due to a torrent, in this case the land will be levied according to its potential lest the farmers are wronged. The Kharaj should be estimated for a specific and known period of time and it should not be permanently fixed. This estimate changes when the period ends and a new estimate will be fixed according to the potential of the land at the time of estimation for the new period.