Bait ul-Mal'in harcamaları altı ilkeye dayanır:

The expenditures of the Bait ul-Mal are based upon six principles:

1. Hazinenin emanetçisi olduğu harcamalar, yani Zekât fonları. Bunlar, mevcut olmaları şartıyla hak sahiplerine ödenecektir. Eğer bu fonlar Zekât bölümünde Hazineye mevcut olsaydı, Kur'an'da hakları olarak belirtilen sekiz sınıftan olanlara ödenirdi. Bu fonlar onlara ödenmek zorundadır. Ancak bu fonlar mevcut olmasaydı, bu, hak sahiplerine ödemeyi düşürür; yani Zekât bölümünde fonlar Hazineye mevcut olmasaydı, sekiz sınıfın hiçbirine Zekât fonundan para verilmezdi ve Devletin Zekât tahsil edilinceye kadar borç para alması gerekmezdi.

1. The expenditures for which the Treasury acts as custodian, and these are the Zakat funds. These will be paid to those eligible subject to availability. If the funds were available to the Treasury in the Zakat section, they would be paid to those among the eight categories mentioned in the Qur’an as their right. These funds must be paid to them. However, if these funds were not available, this waives their payment to those eligible; i.e. if the funds were not available to the Treasury in the Zakat section, then none of the eight categories would be given any money from the Zakat fund and the State would not have to borrow any money pending the levying of Zakat.

2. Harcamalar ki Beytülmal'e "i'āne" yani mali destek ve cihad görevini üstlenme bakımından vaciptir; örneğin yoksullara, muhtaçlara ve yolcuya yapılan harcamalar ile cihada yapılan harcamalar gibi. Bu harcamaların hak kazanılması, Beytülmal'de para bulunup bulunmasına bağlı değildir, çünkü bu yerine getirilmesi gereken bir haktır; Beytülmal'de para bulunsun ya da bulunmasın bu hak yerine getirilmelidir. Dolayısıyla para mevcutsa, hemen ödenmelidir. Ancak para mevcut değilse ve ödemenin ertelenmesinin ciddi bir sıkıntıya yol açacağı korkuluyorsa, Devlet Müslümanlardan tahsil edilinceye kadar parayı hemen borç almalı ve sonra geri ödemelidir. Eğer bir sıkıntıya yol açacağı korkulmuyorsa, "Ertelenen, kolaylık zamanına bırakılır" ilkesi uygulanır. Bu durumda ödeme, para toplanıp hak sahiplerine verilene kadar ertelenir.

2. The expenditures which are due on the Treasury by way of “I’aalah” i.e. financial support and with regard to undertaking the duty of Jihad; such as spending on the destitute, the indigent and the traveller, and such as the spending on Jihad. The eligibility of this expenditure is not subject to availability, for it is a right that must be fulfilled whether funds were available to the Treasury or not. Hence, if the funds were available, they must be paid at once. However, if the funds were not available and if it were feared that a serious hardship would be caused by delaying the payment, the State should borrow the money at once, pending its collection from the Muslims, and then pay it back. If it were not feared that a hardship would be caused, then the principle: “It is delayed to the time of ease” would apply. Hence, payment would be deferred until the funds are levied and then they would be paid to those eligible.

3. Hazinenin "Bedel" yoluyla, yani karşılık ya da ücret olarak ödemekle yükümlü olduğu harcamalar; yani devlete bir hizmet sunmuş, bu hizmetleri karşılığında para almış kişilere borçlu olunan paralar, örneğin askerlerin, memurların, hâkimlerin, öğretmenlerin ve benzerlerinin maaşları. Bu nedenle bu ödemeler de mevcudiyete bağlı değildir. Bunlar, hazinede para bulunsun ya da bulunmasın, yani paralar hazinede mevcut olsun ya da olmasın, bulunsun veya bulunmasın yerine getirilmesi zorunlu haklardır. Paralar mevcutsa derhal ödenmelidir; mevcut değilse devlet, Müslümanlardan gerekli olanı alarak bu parayı temin etmekle yükümlüdür. Ödemenin geciktirilmesinin ciddi bir sıkıntıya yol açacağı endişesi varsa, devlet Müslümanlardan tahsil edilinceye kadar parayı hemen borç almalı, sonra da geri ödemelidir. Böyle bir sıkıntıya yol açılacağı endişesi yoksa, "Ertelenmesi kolaylık zamanına bırakılır" ilkesi uygulanır. Dolayısıyla ödeme, paralar toplanıncaya kadar ertelenir ve sonra hak sahiplerine ödenir.

3. The expenditures which are due upon the Treasury by way of “Badal” i.e. recompense or allowance, meaning that the funds are owed to people who rendered a service to the State, they took money for their services; such as the salaries of soldiers, civil servants, judges, teachers and the like. Hence, such payments are also not subject to availability. These are rights that must be fulfilled regardless of availability or scarcity i.e. whether the funds were available in the Treasury or not. If the funds are available, they should be paid immediately; if they are not available, the State would be obliged to make them available by taking whatever is needed from the Muslims. If it is feared that a serious hardship would be caused by delaying the payment, the State should borrow the money at once, pending its collection from the Muslims and then pay it back. If it were not feared that a hardship would be caused, then the principle: “It is delayed to the time of ease” would apply. Hence, payment would be deferred until the funds are levied and then they would be paid to those eligible.

4. Hazine'ye ait ve ödemeleri "Maslaha" yani kamu yararı ve "İrfaq" yani kamu hizmetleri yoluyla yapılması gereken harcamalar; ancak karşılığında bir geri dönüş olmaksızın. Başka bir deyişle, bu ödemeler, yol, su hizmetleri, camiler, okullar, hastaneler ve erişilebilirliği zorunlu görülen ve yokluğu ümmete zorluk yaratacak diğer benzer kamu hizmetleri gibi, hiçbir getiri veya gelir sağlamayan çok sayıda kamu hizmetine harcanır. Dolayısıyla bu hizmetlerin ödemesi, fon bulunup bulunmasına bağlı değildir. Aksine, kaynak bulunsun ya da bulunmasın bağlayıcı bir yükümlülüktür. Dolayısıyla Hazine'de nakit mevcut olsaydı, bu hizmetlere harcanması gerekirdi; Hazine'de mevcut olmasaydı, yük ümmete geçerdi. Böylece bu projeler için gereken her türlü mali kaynak, masrafları karşılamak üzere ümmetten toplanır ve ardından Hazine bu projelere harcama yapardı. Çünkü geri dönüşü olmayan, kamu yararına yönelik ve ödenmemesi zorluğa yol açacak her harcama, fon mevcut olsun ya da olmasın bağlayıcı bir harcamadır. Hazine'de nakit mevcut olsaydı, bu hizmetlere harcama yapmak Devlet'in görevi olur ve bu görev Müslümanlardan düşerdi. Ancak mevcut değilse, Hazine'ye sağlama yükümlülüğü onlara ait olur ve bu durumda Hazine için zorunlu bir harcama haline gelir.

4. The expenditures that are due on the Treasury, and whose payments are due by way of “Maslaha” i.e. welfare and “Irfaq” i.e. public utilities, however without recompense; in other words the payments are spent on a host of utilities without any returns or revenues, such as roads, water services, mosques, schools, hospitals and any other similar utility whose availability is considered a necessity and whose non availability would cause hardship to the Ummah. Hence, the payment for these utilities is not subject to availability of funds. Rather they are an obligatory liability regardless of availability or scarcity. So, if the cash were available to the Treasury, it should be then spent on these utilities; and if it were not available in the Treasury, the onus would be shifted to the Ummah; thus whatever is required for such projects in terms of finance would be collected from the Ummah in order to meet the costs, then the Treasury would spend on these projects. This is because any expenditure by way of welfare and without a return, and whose non-payment would cause a hardship would be a binding expenditure whether the funds are available or not. If the cash was available to the Treasury, it becomes a duty upon the State to spend on these utilities and the duty would be waived off the Muslims, But if it was not available, then the onus would be on them to provide it for the Treasury and consequently it becomes a compulsory expenditure on the Treasury.

5. Hazineye ait olan ve “maslaha” (kamu yararı) ve “irfaq” (kamu hizmetleri) yoluyla ödenmesi gereken, karşılığı olmayan harcamalar; ancak bunların yokluğu ümmete zarar vermeyen harcamalardır. Örneğin, bir yol varken bir yol daha yapılması, yeterli hizmet verebilen bir hastane varken bir hastane daha yapılması, ya da yakınında alternatif bir yol bulunabilen bir yol yapılması veya bunlara benzer işler gibi. Bu durumda bu tür projelere yapılacak harcamalar yalnızca mevcut imkânlara bağlıdır. Dolayısıyla hazinede bu tür harcamalara yetecek kaynak varsa, bunlar bu projelere harcanmalıdır; yoksa hazinenin bu tür harcamaları yapma yükümlülüğü düşer ve Müslümanlar bu projelerin masraflarını karşılamakla yükümlü tutulmaz, çünkü özünde bunlar Müslümanlar üzerine farz değildir.

5. The expenditures that are due upon the Treasury, and whose payments are due by way of “Maslaha” i.e. welfare and “Irfaq” i.e. public utilities, and without recompense; however, the scarcity of which would not cause hardship to the Ummah, such as the building of another road while a road exists, or the building of a hospital while another exists and is capable of providing adequate service, or the building of a road for which people can find an alternative road nearby or anything similar. In this case, the spending on such projects would be subject to availability only. Hence, if the funds were available to the Treasury, they should then be spent on such projects; otherwise, the duty of such expenditure on the Treasury would be waived and the Muslims would not be obliged to meet the costs of such projects, because in essence, they are not obligatory upon the Muslims.

6. Hazine'ye, kıtlık, sel, deprem veya bir düşman saldırısı gibi acil durumlar nedeniyle düşen harcamalar. Bu tür harcamaların ödenmesi, mevcut para durumuna bağlı değildir; aksine, para bulunsun ya da bulunmasın, bu parayı sağlamak Devlet'in sorumluluğundadır. Nakit mevcutsa derhal ödenmelidir; mevcut değilse yükümlülük Müslümanlara geçer. Bu durumda para, hemen Müslümanlardan toplanmalı ve onlara harcanmak üzere Hazine'ye konulmalıdır. Parayı toplamakta gecikmenin sıkıntıya yol açabileceğinden korkulursa, Devlet bu durumda gerekli parayı borç almalı, Hazine'nin emrine koymalı, ardından hak sahiplerine hemen ödemeyi yapmalı ve borcu daha sonra Müslümanlardan toplayacağı paradan kapatmalıdır.

6. The expenditures that are due upon the Treasury by way of emergency, such as famine, flood, earthquake or attack by an enemy. The payment of such expenditure is not subject to availability; rather the onus is upon the State to provide such money regardless of availability or scarcity. If the cash is available, it should be paid immediately, and if it was not, then the obligation would shift to the Muslims; in this case the money should be levied from the Muslims at once and it should be placed in the Treasury in order to spend on them. If it was feared that a delay in levying the money could cause hardship, the State must in this case borrow the necessary money and place it at the disposal of the Treasury, then pay out the money at once to those eligible and pay off the debt from what it collects from the Muslims later.