Mevat (sahipsiz arazi), sahibi olmayan ve kimsenin yararlanmadığı arazidir. Onun ihyası, üzerine ekim yapmak, ağaçlandırmak veya üzerine bina inşa etmek demektir. Yani ihya anlamına gelen herhangi bir biçimde onu kullanmaktır. Bir kimsenin araziyi ihya etmesi, o araziyi onun mülkü haline getirir. Allah Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ölü bir araziyi ihya eden kimsenin olur." Yine şöyle buyurmuştur: "Bir araziyi çitle çevreleyen kimsenin olur." Ve şöyle buyurmuştur: "Herhangi bir Müslümandan önce bir şeye elini uzatan kimsenin o şey olur." Bu konuda Müslüman ile zimmi (İslam Devleti'nin gayrimüslim vatandaşı) arasında bir fark yoktur. Çünkü hadisler şartsız ve mutlak bir biçimdedir. Ayrıca zimmînin vadilerden, ormanlardan ve dağ tepelerinden aldığı şey onun mülküdür ve ondan alınması caiz değildir. Ölü arazinin de onun mülkü olması aynı şekilde uygundur. Bu hüküm, ister Darü'l-İslam ister Darü'l-Harb olsun, ister öşürlü ister haraçlı arazi olsun, her yerde geçerlidir. Ancak mülkiyetin şartı, araziyi ele geçirdikten sonra üç yıl içinde onda çalışmak ve arazinin kullanılmasıyla bu ekimi sürdürmektir. Eğer bir kimse elde ettiği ilk üç yıl içinde araziyi hiç kullanmazsa veya sonraki üç yıl boyunca kesintisiz olarak ihmal ederse, mülkiyet hakkını kaybeder. Hz. Ömer ibn el-Hattab şöyle demiştir: "Bir araziyi çitle çevreleyen kimsenin üç yıl sonra o arazide hakkı yoktur." Ömer bu sözü Sahabe'nin huzurunda söylemiş ve uygulamıştır; onlar da itiraz etmemiş, böylece icmalarını (fikir birliğini) teyit etmişlerdir.

Barren land (Mawat) is land, which has no owner, and nobody benefits from it. Its cultivation means planting on it, afforestation or building upon it. In other words using it in any form that means cultivation (Ihya). The cultivation of land by a person makes it his property. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Whoever cultivated a dead land, it becomes his.” He (pbuh) also said: “Whoever encircled a land by a fence it becomes his.” And He (pbuh) said: “Whoever gets his hand over something ahead of any other Muslim, it is his.” There is no difference in this matter between the Muslim and the dhimmi (non-Muslim citizen of the Islamic State), because the Ahadith are absolute in their form without restriction, and because what the Dhimmi takes from inside the valleys, forests and the tops of the mountains is his property, and it is not allowed to be taken away from him. It is just as appropriate for the dead land to be his property. This is general in every land, whether it is Dar ul-Islam or Dar ul- Harb, and whether it was ‘Ushri or Kharaji land. However, the condition of possession is to work upon the land within three years of taking possession of it, and to continue this cultivation by using the land. If someone did not use it at all during the first three years of his possession, or if He neglected it for three continuous years later on, then He would lose his right of its ownership. ’Umar ibn Al-Khattab said: “The one who circles a land has no right in it after three years.” ’Umar made this Statement and enforced it in the presence of the Sahabah, who made no objection, confirming their Ijma’a (consensus).