Sosyalist ekonomik sisteme gelince, komünizm de onun bir parçası olup kapitalizmle çelişmektedir. Sosyalist fikirlerin çoğu on dokuzuncu yüzyılda ortaya çıkmıştır. Sosyalistler, liberal düşünce okulunun görüşlerine, yani kapitalist ekonomik sisteme karşı şiddetle mücadele etmişlerdir. Sosyalizmin güçlü bir biçimde yükselmesi, toplumun kapitalizm altında çekmiş olduğu adaletsizlikten ve bu sistemin birçok yanlışlık ve yetersizliğinden kaynaklanmıştır. Sosyalist düşünce okullarını incelediğimizde, onların diğer ekonomik düşünce okullarından ayıran üç konuda hemfikir oldukları görülmektedir.

As for the Socialist economic system, with Communism being a part of it, it contradicts Capitalism. Most of the Socialist ideas appeared in the Nineteenth century. The Socialists fought fiercely against the opinions of the liberal school of thought i.e. they fought the Capitalist economic system. The powerful emergence of Socialism was due to the iniquity which the society suffered under Capitalism and owing to its many fallacies and inadequacies. By reviewing the Socialist schools of thought, it appears that they agree on three issues, which distinguish them from other economic schools of thought.

1. Bir tür gerçek eşitliğin sağlanması.

1. Achievement of a type of actual equality.

2. Özel mülkiyetin tamamen veya kısmen kaldırılması.

2. Abolition of private property either completely or partially.

3. Malların ve hizmetlerin üretiminin ve dağıtımının bütün insanlar eliyle örgütlenmesi.

3. The organisation of production and distribution of the commodities and services by means of all of the people.

Ancak bu üç konudaki görüş birliklerine rağmen, birçok noktada, bunların en önemlileri şunlardır, temel farklılıklar içerisindedirler:

However, despite their agreement over these three issues, they have fundamental differences over many points, the most important of which are:

Birincisi: Sosyalist düşünce okulları, ulaşmayı amaçladıkları nihai eşitliğin biçimi konusunda birbirinden ayrılır. Bir grup, her fayda sağlayan şeyde aritmetik eşitliği savunur; yani her kişiye özdeş bir miktar verilir. Başka bir grup ortak eşitliği önerir; bu da iş dağıtılırken herkesin yeteneğinin gözetilmesi ve ürünler dağıtılırken her bireyin ihtiyaçlarına bakılması anlamına gelir. Onlara göre eşitlik, şu ilke uygulandığında sağlanır: "Herkesten gücüne göre, yani yeteneğine göre (bununla, O'nun yerine getirdiği işi kastederek) ve herkese ihtiyacına göre (üretimin dağıtımını kastederek)." Üçüncü bir grup ise üretim araçlarında eşitliği benimser. Kaynaklar tüm bireylerin ihtiyaçlarını karşılamaya yeterli olmadığından, dağıtımın temeli şu hale gelir: "Herkesten gücüne göre, yani yeteneğine göre, ve herkese işine göre." Dolayısıyla eşitlik, her kişinin üretim araçlarından diğerleriyle aynı şekilde yararlanmasıyla sağlanmış olur.

Firstly: The Socialist schools of thought differ in the form of the eventual equality they aim to achieve. One group advocates arithmetic equality which means equality in every thing of benefit, thus each person is given an identical amount. Another group suggests common equality, which means observing the ability of everyone when distributing work and looking at the needs of every individual when distributing products. Equality in their view is established when the following principle is applied: “From each according to his strength i.e. his ability (meaning by this the work which He performs), and to each according to his need (meaning the distribution of production).” A third group adopts equality in the means of production, since the resources are not sufficient to meet the needs of all individuals, the basis of distribution becomes: “From each according to his strength i.e. his ability, and to each according to his work.” So equality is achieved when each person is facilitated of the means of production the same as others.

İkincisi: Sosyalist düşünce okulları, kaldırılması gereken özel mülkiyetin miktarı konusunda birbirinden ayrılır. Bir grup özel mülkiyetin tamamen kaldırılmasını benimser; bu Komünizmdir. Başka bir grup, sermaye olarak adlandırılan, yani fabrikalar, demiryolları, madenler ve benzerleri gibi üretim araçlarıyla ilgili özel mülkiyetin kaldırılmasını önerir. Böylece üretimde kullanılan herhangi bir malın sahipliğini yasaklarlar. Bu nedenle, kiralamak amacıyla bir ev, bir fabrika veya bir arazi sahibi olunamaz; ancak belirli türdeki malları tüketim amacıyla elinde tutabilirler. Tükettikleri her şeye sahip olmalarına izin verilir; örneğin, içinde yaşamak için bir eve, ayrıca arazi ve fabrikaların ürettiklerine sahip olabilirler, ancak arazinin veya fabrikanın kendisine sahip olamazlar. Buna Sermaye Sosyalizmi denir. Başka bir grup, yalnızca tarım arazileriyle ilgili özel mülkiyetin kaldırılmasını savunur; bunlar Tarımsal Sosyalistler (Tarımsal Reformcular) olarak adlandırılır. Yine başka bir grup, kamu yararının özel bir mülkiyetin kamuya ait mülke dönüştürülmesini gerektirdiği her durumun incelenmesi gerektiğini söyler. Bunlar, faiz ve kira için bir üst sınır, ücretler için bir alt sınır koyan yasalarla birçok alanda özel mülkiyetin sınırlı sahipliğini talep eder ve işçilere sermayeden pay verilmesi için çaba gösterirler. Buna Devlet Sosyalizmi denir.

Secondly: The Socialist schools of thought differ in the quantity of private property which is to be abolished. One group adopts the abolition of private property completely, which is Communism. Another suggests the abolition of private property related to the means of production which is called capital i.e. factories, railways, mines and the like. Thus they prohibit the possession of any commodity which is used for production. Hence, one cannot own a house for the purpose of leasing it, nor a factory, nor a piece of land, but they may keep certain types of property for the purpose of consuming them. It is allowed for them to own everything they consume, so for example they can own a house to live in, and what the land and factories produce but not the land/factory itself. This is called Socialism of Capital. Another group does not advocate the abolition of private property except that which is relevant to agricultural land, these are the Agrarian Socialists (Agrarian Reformers). Yet another group says that every case in which public interest invites the transforming of a private property to public property, has to be studied. They call for restricted ownership of private property in many areas by putting laws for the maximum limit of interest and rent, a minimum limit for wages, and strive to give workers a share in the capital. This is called State Socialism.

Üçüncüsü: Sosyalist düşünce okulları, amaçlarını gerçekleştirmek için benimsedikleri yöntemler bakımından birbirinden ayrılır. Böylece devrimci Sosyalizm (Devrimci Sendikacılık), kendisinin "doğrudan eylem" dediği yoldan, yani işgücünün kendi çabasıyla, örneğin kesintiye uğratıcı grevler, makinelerin sabote edilmesi ve işçiler arasında Genel Grev fikrinin yayılması yoluyla işgücünü özgürleştirmeye dayanır. Bu okul, işçileri bu fikir etrafında harekete geçirmek için çalışır; öyle bir zaman gelene kadar ki Genel Grevi uygulayabilsinler, böylece ekonomik faaliyet felç olur ve bu da sonunda mevcut ekonomik sistemin yıkılmasıyla sonuçlanır. Marksist Sosyalistlere gelince, onlar toplumda doğal bir evrim yasasına inanırlar ve bunun tek başına mevcut sistemi yok etmeye yeteceğine inanırlar; bu sistem daha sonra Sosyalizm üzerine kurulu başka bir sistemle yer değiştirecektir.

Thirdly: The Socialist schools of thought differ in respect of the means they adopt to implement their objectives. Thus, revolutionary Socialism (Revolutionary Syndicalism) depends upon liberating the labour force by what it calls direct action i.e. the efforts of the labour force themselves, such as disruptive strikes, sabotage of machinery, and propagating the ideas of a General Strike amongst workers. They work to mobilise them around this idea, until the time comes when they are able to implement a General Strike, thus paralysing economic activity, which would eventually result in the demolition of the present economic system. As for the Marxist Socialists, they believe in the natural law of evolution in society and believe that this alone is sufficient to destroy the current system, which will then be replaced by another system built on Socialism.

Devlet (Hükümet) Sosyalizmini savunanlara gelince, düşüncelerini hayata geçirme yolları yasama yoluyla olmaktadır. Dolayısıyla kanunlar çıkararak kamu yararının korunmasını ve işgücünün koşullarının iyileştirilmesini sağlanacağını ileri sürerler. Ayrıca, özellikle sermaye ve miras üzerinden kademeli olarak uygulanan vergiler koyarak özel mülkiyetler arasındaki farkı kapatacaklarını öne sürerler.

As for the advocates of State (Government) Socialism, their means to implement their thoughts is through legislation. So, by issuing canons they warrant the preservation of public interests and improvement in the conditions of the labour force. Additionally, by levying taxes, particularly phased-in taxes on capital and inheritance, they suggest that they will close the gap between private properties.

Dördüncüsü: Sosyalist düşünce okulları, Sosyalist sistemde projeleri yönetmek için gerekli yapı konusunda birbirinden ayrılır. Örneğin Kapitalist Sosyalistler üretim ve dağıtımın örgütlenmesini hükümete (Devlet'e) bırakmak isterken, Sendikacılar yönetimi kendi şefleri tarafından yönetilen örgütlü işçi gruplarına vermek ister (Esnaf Sosyalizmi).

Fourthly: The Socialist schools of thought differ with respect to the structure which is needed to administer the projects in the Socialist system. For example the Capital Socialists want to assign the organisation of production and distribution to the government (State), while the Syndicalists want to confer management to organised groups of labour, headed by their chiefs (Guild Socialism).

Sosyalist teoriler arasında en ünlü ve en etkili olanları, Alman Karl Marx'ın teorileridir. Onun teorileri sosyalist dünyaya hâkim olmuş, bunlar üzerine Komünist Parti ve Rusya'daki Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB) kurulmuştur. Teorileri bugüne kadar büyük bir etki sürdürmektedir.

The most famous and influential among Socialist theories are those of the German, Karl Marx. His theories have dominated the Socialist world, and upon them the Communist Party and the Union of Soviet Socialist Republics (USSR) in Russia were established. His theories continue to have a great impact until today.

Karl Marx'ın en bilinen teorilerinden biri, değer teorisidir. Marx bu teoriyi Kapitalizmin düşünürlerinden almış ve Kapitalizme karşı bu teori üzerinden saldırmıştır. İngiltere'de Liberal Düşünce Okulunun öncüsü kabul edilen ve siyasi iktisadın, yani Kapitalist ekonomik sistemin temelini atan kişi olarak görülen Adam Smith, değeri şöyle tanımlamıştır: "Herhangi bir metanın değeri, üretiminde harcanan emeğin büyüklüğüne (miktarına) bağlıdır." Buna göre üretimi iki saat süren bir metanın değeri, üretimi yalnızca bir saat süren bir metanın değerinin iki katıdır. Adam Smith'ten sonra gelen Ricardo, değeri tanımlarken emek teorisini şöyle açıklamıştır: "Metanın değerini belirleyen yalnızca üretiminde doğrudan harcanan emek miktarı değil, aynı zamanda üretim sürecinde kullanılan araç ve makinelerin üretiminde geçmişte harcanan emektir." Bu, Ricardo'nun metanın değerinin üretim sırasında yapılan masraflara bağlı olduğuna inandığı anlamına gelir. Ricardo bu masrafları tek bir unsura, yani emeğe indirgemiştir.

One of the best known theories of Karl Marx is the theory of value, which He took from the thinkers of Capitalism, and upon which He attacked Capitalism. Adam Smith, who is considered the leader of the Liberal School of Thought in England and is viewed as the person who put the basis of the political economy i.e. the Capitalist economic system, defined value by saying: ‘The value of any commodity depends on the magnitude (quantity) of effort spent in its production.’ So the value of the commodity whose production needs two hours is worth twice the value of the commodity whose production needs only one hour. Ricardo who came after Adam Smith, explained his theory of work, when He defined value, saying: ‘What determines the value of the commodity is not only the quantity of work spent directly in its production, but also the work spent in the past, in producing the tools and machines used in the production process as well.’ This means that Ricardo believed that the value of the commodity depends on the expenses incurred during production. He referred these expenses to one element, which is the work.

Bundan sonra Karl Marx, Ricardo'nun değer teorisini Kapitalizme karşı, özel mülkiyet kavramına ve bir bütün olarak Kapitalizme saldırmak için bir silah olarak kullandı. Ona göre değerin tek kaynağı, bir metanın üretiminde harcanan emektir. Kapitalist finansçı, bir işçinin enerjisini, onu hayatta tutacak ve çalışmaya devam edebilmesini sağlayacak gerekli sınırı aşmayan bir ücretle satın almaktadır. Finansçı daha sonra işçiye, değeri işçiye ödenen miktarı çok aşan metalar ürettirerek onun enerjisini sömürmektedir. Karl Marx, işçinin ürettiği ile gerçekte kendisine ödenen arasındaki farka "artı değer" adını verdi. Bu değerin, kâr, gelir ya da sermaye getirisi adı altında toprak sahiplerinin ve iş insanlarının işçinin haklarından gasp ettiğini temsil ettiğini tespit etti; ki bu, kendisinin geçerli saymadığı bir husustur.

After this, Karl Marx used Ricardo’s theory of value in Capitalism as a weapon to attack the concept of private property and Capitalism as a whole. He said that the only source of value is the work spent in a commodity’s production, and that the Capitalist financier buys the energy of a worker with a wage that does not exceed the limit necessary to keep Him alive and able to continue working. The financier then exploits the energy of the worker by making Him produce commodities, whose value greatly exceed that which is paid to the worker. Karl Marx called the difference between what the worker produces and what He is actually paid, the ‘surplus value’. He determined that this value represents what the landlords and the business people usurp from the worker’s rights, in the name of revenue, profit or rate of return on capital, a matter which He did not acknowledge as valid.

Karl Marx, önceki Sosyalist okulların, fikirlerinin başarısının insanın doğasındaki adalet sevgisine ve ezilenlere destek vermesine bağlı olacağını düşündüklerine inanıyordu. Bu okullar, toplum üzerinde uygulanmasını inandıkları yeni yöntemleri benimser ve bu fikirleri yöneticilere, iş insanlarına ve aydınlara sunarak onları fikirlerini hayata geçirmeye çağırırdı. Ancak Karl Marx, kendi düşünce okulunu bu fikir üzerine kurmadı ve bu yaklaşımı izlemedi. Onun düşünce okulunu, Diyalektik Teori olarak adlandırılan Tarihsel Evrim Teorisi adlı felsefi bir doktrin üzerine inşa etti. Yeni sistemin toplumda kurulmasını, bir yönetici, bir kanun koyucu ya da bir reformcunun müdahalesi olmaksızın, ekonomik yasaların işleyişi ve toplumdaki evrim yasasının sonucu olarak tasavvur etti. Karl Marx, bu tür Sosyalizme, kendisinden önceki ve ‘Ütopik Sosyalizm’ olarak adlandırılan Sosyalist yöntemlerden ayırt etmek için ‘Bilimsel Sosyalizm’ adını verdi. Karl Marx'ın Sosyalist teorisi şöyle özetlenebilir:

Karl Marx was of the opinion that the Socialist schools which came before Him had envisioned the success of their ideas to be dependent upon the inherent nature of the human being in his love for justice and support for the oppressed. These schools used to adopt new methods which they believed in, for their application upon society, and they presented these ideas to the governors, business people, and the enlightened people, urging them to implement their ideas. Karl Marx however, did not build his school of thought on this idea nor did He follow this approach. He built his school of thought on the basis of a philosophical doctrine known as the Theory of Historical Evolution, which is referred to as the Dialectic Theory. He conceived the establishment of the new system in society through the functional operation of the economic laws, and as a result of the law of evolution in society, without the intervention of a manager, a lawmaker, or a reformer. Karl Marx called this type of Socialism ‘Scientific Socialism’, to differentiate it from the Socialist methods that came before it and which were called ‘Utopian Socialism’. The Socialist theory of Karl Marx is summarised as follows:

Herhangi bir çağdaki toplum düzeni, ekonomik durumun bir sonucudur. Bu düzeni etkileyen dönüşümlerin tümü, maddi durumlarını iyileştirmek için verilen bir sınıf mücadelesinin sonucu olarak gerçekleşir. Tarih bize, bu mücadelenin, sayıca daha çok ve durumu daha kötü olan sınıfın, sayıca daha az olan zengin sınıf üzerinde zafer kazanmasıyla sona erdiğini anlatır. Bunu toplumsal evrim yasası olarak adlandırmıştır. Bu yasa geçmiş için olduğu kadar gelecek için de geçerlidir. Nitekim önceki çağlarda bu mücadele özgür insanlar ile köleler arasında, sonra soylular ile tebaa arasında, daha sonra ise soylular ile serfler (köylüler) arasında ve mezhep düzeninde liderler ile şefler arasında yaşanmıştır. Bu mücadele her zaman, sayıca daha çok olan ezilen sınıfın, sayıca daha az olan zalim sınıf üzerindeki zaferiyle sonuçlanmıştır. Ancak zafer kazandıktan sonra ezilen sınıf, muhafazakâr bir zalim sınıfa dönüşmüştür. Fransız Devrimi'nden bu yana bu mücadele orta sınıf (Burjuvazi) ile işçi sınıfı arasında sürmektedir. Birinci sınıf, ekonomik projelerin sahipleri, sermayenin sahibi olarak efendiler haline gelmiş ve muhafazakârlaşmıştır. Ona karşı ise sermayeden hiçbir şeye sahip olmayan, ama sayıca çok daha fazla olan işçi sınıfı durmaktadır. Sonuç olarak bu durum, kökeni ekonomik nedenlere dayanan, iki sınıf arasında bir çıkar çatışmasına yol açmıştır. Bugünkü üretim biçimi, mülkiyet sistemine uygun değildir. Üretim artık, geçmiş çağlardaki gibi bireysel, yani kişinin tek başına yaptığı bir şey olmaktan çıkmış, bunun yerine ortaklaşa, yani bireylerin birlikte yürüttüğü bir nitelik kazanmıştır. Bununla birlikte mülkiyet sistemi değişmemiştir. Dolayısıyla bireysel mülkiyet devam etmekte ve günümüz toplumunda hâlâ sistemin temelini oluşturmaktadır. Sonuç olarak, üretime katılan işçi sınıfı sermayenin mülkiyetinden pay almaz ve kendisi üretime bizzat katılmayan sermaye sahiplerinin (kapitalistlerin) merhametine muhtaç kalır. Kapitalistler, emek gücünü sömürür ve ona yalnızca geçimlik ücret öderler; işçiler ise kendilerini geçindirecek başka bir şeyleri olmadığı için bunu kabul etmek zorunda kalırlar. Marx'ın artı değer dediği, ürünün değeri ile emek ücreti arasındaki fark, kapitalistin tekeline aldığı kârı oluşturur; oysa adalet, bunun işçilerin payı olması gerektiğini öngörür.

The system of the society in any age is a result of the economic situation. The transformations which affect this system all come as a result of a class struggle to improve their material situation. History tells us that this struggle ends with the victory of the class which is greater in number and worse in condition, over the wealthier class which is fewer in number. He called this the law of social evolution. It applies to the future as well as the past. So, in previous ages this struggle existed between the freemen and the slaves, then between the nobles and the subjects, then later on between the nobles and the serfs (peasants), and between the leaders and chiefs in the order of sects. This struggle always ended with the victory of the oppressed class, which was greater in number, over the oppressor class, which was smaller in number. But after its victory the oppressed class turned to become a conservative oppressor class. Since the French revolution this struggle existed between the middle class (Bourgeoisie) and the working class. The first class became the masters of the economic projects, the owners of the capital, and became conservative. Facing it was the working class which owned nothing of the capital, but was much greater in number. Consequently, this situation led to a conflict of interest between the two classes, the origin of which was based on economic reasons. The production fashion today, does not conform to the system of ownership. Production no longer remains individualistic i.e. being performed by the person alone, as it was in past ages, but rather has become associative i.e. conducted by individuals together. At the same time however, the system of ownership has not changed. So individual ownership continues and is still the basis of the system in current society. As a result of this the working class, which participates in production, does not have a share in the ownership of the capital, and remains under the mercy of the Capitalists (the owners of the capital), who do not by themselves participate in production. The Capitalists exploit the labour force, paying it only subsistence wages, and the workers are compelled to accept it since they have nothing but their efforts to sustain themselves. The difference between the value of the product and the labour wage, which Marx calls the surplus value, constitutes the profit which the Capitalist monopolises, while justice assumes it should be the share of the workers.

Bu iki sınıf arasındaki çatışma, mülkiyet sistemi üretim sistemiyle uyumlu hale gelene kadar, yani mülkiyet sosyalist veya kolektif olana kadar sürecektir. Bu mücadele, toplumdaki evrim yasasına göre işçi sınıfının zaferiyle sona erecektir; çünkü o ezilen sınıftır ve sayıca daha fazladır.

So the conflict would continue between these two classes until the system of ownership conforms with the system of production i.e. when ownership becomes Socialist or collective. This struggle will end with the victory of the working class according to the law of evolution in society, since it is the oppressed class and is greater in number.

İşçi sınıfının nasıl başarıya ulaşacağı ve bu başarının nedenlerine gelince, bu, toplumdaki evrim yasasına dayanmaktadır. Mevcut ekonomik hayat sisteminin içinde gelecek toplumun tohumlarını taşıdığı ve bu mevcut sistemin, maruz kaldığı ekonomik yasaların etkisiyle ortadan kalkacağı ileri sürülmektedir. Bir zamanlar orta sınıf soyluları yenmiş ve sermayenin sahibi olduğu için ekonomik hayatta önemli bir rol oynamıştır. Ancak bu görüşe göre, onun rolü sona ermiş ve artık konumunu işçi sınıfına bırakma zamanı gelmiştir. Onu bunu yapmaya zorlayan şey, yoğunlaşma yasası ve serbest rekabet sürecidir. Yoğunlaşma yasasının etkisiyle sermayedarların (sermaye sahiplerinin) sayısı azalmakta, işçi sınıfının sayısı ise artmaktadır. Serbest rekabetin etkisiyle üretim her sınırı aşmakta ve üretim miktarı, işçi sınıfının düşük ücretleriyle satın alabileceği miktarın üzerine çıkmaktadır. Bu durum, bazı sahiplerin sermayelerini kaybederek emek piyasasına girmelerine yol açan bir krize neden olmaktadır. Sistem ilerledikçe krizlerin şiddeti artmakta, krizler arasındaki aralık kapanmakta ve sermayedarların sayısı kademeli olarak azalmaktadır. Ardından, öncekilerin tümünden daha büyük bir kriz gelmekte; öyle büyük boyutlu olacak ki Kapitalist ekonomik sistemin direklerini yerle bir edecek ve Kapitalizmin harabeleri üzerine Sosyalizm sistemi kurulacaktır. Marx, Komünizmin ortaya çıkışını tarihsel evrimin son aşaması olarak görmüştür; çünkü Komünizm özel mülkiyeti ortadan kaldırmakta ve dolayısıyla aralarında fark kalmadığı için toplumdaki sınıf çatışmasının artık hiçbir nedeni kalmamaktadır.

Regarding the manner in which the working class will succeed, and the reasons for its success, this is based on the law of evolution in society. The current system of economic life bears within itself the seeds of the forthcoming community, and this current system will vanish due to the effects of the economic laws to which it is subjected. There was a time when the middle class conquered the nobles and played an important role in economic life, since it became the owner of the capital. However, as the argument goes, its role has ended, and the time has come for it to relinquish its position to the working class.What obliges it to do so is the law of concentration and process of free competition. By the effect of the law of concentration the number of Capitalists (owners of the capital) diminishes, and the number of the working class increases. Through the effects of free competition, production surpasses every limit, and the quantity of production exceeds that which the consumers of the working class can buy with their low level of wage. This leads to a crisis causing some of the owners to lose their capital and enter the labour market. As the system progresses the intensity of crises increases, the gap between their occurrences closes, and the number of Capitalists decreases gradually. Then it is not long before a crisis greater than all the preceding crises occurs, of such major proportions that it demolishes the pillars of the Capitalist economic system, with the system of Socialism to be then established upon the Capitalist ruins. Marx conceived the emergence of Communism to be the last stage in the historical evolution, because it demolishes private property, and hence no more reason exists for the conflict of the classes in society, due to the absence of differences between them.

Karl Marx, sermaye ekonomisinin bir parçası olarak yoğunlaşma yasasını ortaya koymuştur. Özetle, iş ve sermaye bazı projelerden diğerlerine göç eder; böylece bazıları artarken bazıları azalır. Bütün bunlar, üretimde yoğunlaşmanın gerçekleştiğini gösteren senaryolardır. Üretimin bir dalındaki projelerin sayısı, örneğin çikolata fabrikaları incelenirse, projelerin sayısının zamanla kademeli olarak azaldığı, buna karşılık her projedeki ortalama üretim işgücünün arttığı görülür. Daha büyük ölçekli üretimin daha küçük üretimin yerini almasından dolayı, bu üretim dalında yoğunlaşmanın gerçekleştiğinin bir kanıtıdır. Dolayısıyla fabrika sayısı, örneğin on iken, zamanla dört ya da beş büyük fabrikaya dönüşecek, geri kalanlar ise ortadan kalkacaktır.

Karl Marx illustrated that the law of concentration was a part of the Capitalist economy. In summary, there is a migration of work and capital from some projects to others, so that some increase while others decrease. All these are scenarios which show the occurrence of concentration in production. If one investigated the number of projects in one branch of industrial production, such as chocolate factories for example, one would find that the number of projects had diminished gradually, over time, while the average number of the production work force increased in every project. This is an evidence that concentration occurred in this branch of production, since the greater sized production replaces the smaller production. So if the number of factories were for example, ten, they will in time become four or five large factories, and the rest will disappear.

Marx'ın serbest rekabeti belirlemesi, her insanın dilediği şeyi dilediği biçimde üretme hakkına sahip olduğu anlamına gelen çalışma özgürlüğü ilkesi demekti.

Marx’s determination of free competition meant the principle of the freedom to work, which means that every person has the right to produce whatever He likes in the way He likes.

Marx'a göre ekonomik krizler, ekonomik dengeyi etkileyen her ani bozulmayı kapsar. Belirli kriz ise üretim ile tüketim arasındaki dengesizlik nedeniyle belirli bir üretim dalının başına gelen her türlü krizi içerir. Bu olay ya aşırı üretim ya da yetersiz üretim, ya da aşırı tüketim ya da yetersiz tüketim nedeniyle meydana gelir.

The economic crises, according to Marx, apply to every sudden disturbance that affects the economic equilibrium. The specific crisis includes all the kinds of crises which befall a particular branch of production, due to the imbalance between production and consumption. This incident occurs either due to overproduction or underproduction, or due to over-consumption or under-consumption.

Tekrar eden (periyodik) büyük krize gelince, bu kriz iktisadi sistemin direklerini sarsan şiddetli çalkantılar biçiminde ortaya çıkar ve iktisadi refah döneminin ile iktisadi durgunluk döneminin ayrım noktası olur. Refah dönemleri de durgunluk dönemleri de üç ila beş yıl arasında sürer. Tekrar eden büyük krizlerin onları ayırt eden özel nitelikleri vardır. Bu nitelikler üç temel özellik altında toplanır: Birincisi, genelleşme özelliğidir. Bu, bir ülkede krizin iktisadi refahın tüm yönlerini, ya da en azından çoğunu etkilediği anlamına gelir. Bu genel kriz önce kendisinin hakim olduğu bir ülkede ortaya çıkar, sonra da bazı kalıcı ilişkilerle birbirine bağlı olan diğer önde gelen sanayi ülkelerine yayılır. İkinci özellik tekrar etmesidir. Bu, krizin tekrarlayan ve döngüsel dönemlerde meydana geldiği anlamına gelir. Bir kriz ile diğeri arasını ayıran süre yedi ile on bir yıl arasında değişir. Tekrar eden bir olay olmasına rağmen, ortaya çıkışı sabit bir zaman dilimine bağlı değildir. Üçüncü özellik ise aşırı üretimdir; öyle ki büyük projelerin sahipleri ürünlerini elden çıkarmakta büyük zorluk yaşar, bu yüzden birçok üründe arz talebi aşar ve kriz doğar.

As for the recurrent (periodic) major crisis, it appears in the form of violent convulsions which shake the pillars of the whole economic system, and becomes the point of separation between the period of economic boom and the period of economic depression. The periods of boom vary between three to five years in length, as do the periods of depression. Recurrent, major crises have special characteristics which distinguish them. These characteristics fall under three main qualities, which are: Firstly, the quality of generalisation. This means that in one country, the crisis hits all aspects of economic prosperity, or at least most of them. This general crisis appears at first in one country where it dominates, and then spreads to other leading industrial countries which were linked together by some permanent relations. The second quality is that it is recurrent. This means that the crisis occurs in repetitive and cyclical periods. The period which separates between one crisis and another fluctuates between seven and eleven years. Its occurrence is not over a fixed time although it is recurrent. The third quality is that of excessive production, such that the owners of the large projects face great difficulty in disposing of their products, so the supply exceeds demand for many products leading to the crisis.

Karl Marx, bu büyük krizlerin bazı insanları sermayelerini kaybetmeye zorladığını, böylece sahiplerin sayısının azalıp işçilerin sayısının arttığını düşünüyordu. Bu olaylar, sonunda eski sistemi yıkan, toplumda büyük bir krize yol açacak olanlardır.

Karl Marx considered that these major crises force some people to lose their capital, so the number of owners diminishes and the number of workers increases. These occurrences are what will lead finally to the major crisis in the society which demolishes the old system.

Bu, Sosyalizmin, bir biçimi olarak Komünizmi de içeren bir özetidir. Bu özetten, Komünistler de dahil olmak üzere Sosyalist düşünce okullarının, bireyler arasında gerçek eşitliği sağlamaya çalıştığı görülmektedir: ya fayda eşitliği, ya üretim araçlarında eşitlik, ya da mutlak eşitlik. Bu tür herhangi bir eşitliğe ulaşmak imkânsızdır ve bu, sadece varsayımsal bir iddiadan ibarettir. Uygulanabilir değildir ve bu yüzden imkânsızdır. Çünkü eşitliğin kendisi gerçek dışıdır ve dolayısıyla uygulanamazdır. İnsanlar, yaratılışları gereği, fiziksel ve zihinsel yetenekleri bakımından farklılık gösterirler ve ihtiyaçlarını karşılama biçimleri de farklılık gösterir. Bu yüzden aralarında eşitlik sağlanamaz. Zenginlik ve hizmetlerden eşit paylar zorla dağıtılsa bile, insanların bu zenginliği üretimde veya kullanımda eşit biçimde kullanmaları imkânsız olurdu. Ayrıca, kendi ihtiyaçlarını karşılamak için gereken miktar bakımından da eşit olmaları imkânsız olurdu. Dolayısıyla aralarındaki eşitlik, spekülatif ve varsayımsal bir kaygıdır.

This is a summary of Socialism including Communism as one of its forms. From this summary it appears that the Socialist schools of thought including the Communists, strive to achieve real equality amongst the individuals; either equality in benefits, equality in the means of production, or absolute equality. Any kind of such equality is impossible to achieve, and it is nothing but a hypothetical assumption. It is impractical and therefore impossible. This is because equality in itself is unreal, and thus impractical. People by the very nature with which they were created vary in their physical and mental capabilities, and they vary in the satisfaction of their needs. So equality amongst them cannot be achieved. Even if one distributed equal shares of commodities and services among the people by force, it would be impossible for them to be equal in using this wealth in production or utilisation. And it would be impossible for them to be equal in terms of the quantity they need to satisfy their respective needs. Therefore, equality between them is a speculative and hypothetical concern.

Dahası, güç ve kuvvet bakımından farklı olan insanlar arasında salt eşitlik, Sosyalistlerin gerçekleştirmeye çalıştıklarını iddia ettikleri adaletten çok uzak görülmektedir. İnsanlar arasındaki mülkiyet ve üretim araçları bakımından görülen eşitsizlik kaçınılmazdır ve oldukça normaldir. Eşitlik sağlamaya yönelik her girişim, insanlar arasında var olan doğal farklılıkla çeliştiği için başarısızlığa mahkûmdur.

Moreover, equality by itself amongst people, while they are different in strength/power, is considered far from the justice which the Socialists claim they try to achieve. The disparity between people in terms of ownership, and in the means of production, is inevitable and quite normal. Every attempt at achieving equality is destined for failure as it contradicts with the natural disparity existent amongst human beings.

Özel mülkiyetin tamamen kaldırılmasına gelince, bu, insanın fıtratıyla çelişmektedir; çünkü mülkiyet, kesinlikle insanda var olan hayatta kalma içgüdüsünün bir tezahürüdür. Doğal olarak insanda bulunan, onun bir parçası ve doğal enerjisinin bir yansıması olan bu duygu, içgüdüsel olduğu için ortadan kaldırılması mümkün değildir. İnsanda içgüdüsel olan hiçbir şey, o hayatta olduğu sürece ondan çıkarılamaz. Özel mülkiyeti kaldırma yönündeki her girişim, insanın doğal içgüdülerinin bastırılmasından başka bir şey değildir ve yalnızca kaygıya yol açabilir. Bu nedenle, bu içgüdüyü ortadan kaldırmaya çalışmak yerine onu düzenlemek doğaldır.

Regarding the complete abolition of private property, this contradicts with man’s nature, because ownership is a manifestation of the survival instinct, which is definitely existent in man. Being natural in him, a part of him, and a manifestation of his natural energy, it is impossible to be eliminated since it is instinctive. Anything that is instinctive in man cannot be eliminated from Him as long as He is alive. Any attempt to abolish private property is nothing but a suppression of the human beings natural instincts, and can only lead to anxiety. Therefore, it is natural to organise this instinct rather than trying to eliminate it.

Mülkiyetin kısmen kaldırılmasına gelince, bu konu incelenmelidir. Bununla kastedilen, sahip olunabilecek mal miktarına bir üst sınır koymaksa, bu bir miktar kısıtlaması olur ve bu yanlıştır; çünkü insanın faaliyetini sınırlar, çabalarını engeller ve üretimini azaltır. İnsanları belirli bir düzeyi aşan şeylere sahip olmaktan men etmek, onları fiilen o sınırda durdurur, bireyleri faaliyetlerinden alıkoyar ve böylece toplumu bu bireylerin faaliyetlerinden faydalanmaktan mahrum bırakır.

With regard to the partial abolition of ownership, it has to be studied. If what is meant by this is to put a ceiling on the magnitude of commodities that can be owned, then this would be a limitation in quantity, which is wrong, since it limits the activity of man, obstructs his efforts, and reduces his production. By preventing people from owning that which exceeds a certain level, this effectively stops them at that limit, interrupting the individuals from their activities, and thereby depriving the community from benefitting from the activities of these individuals.

Ancak mal ve hizmetlerin mülkiyeti, sahip olunan miktara bir sınır konmaksızın belirli bir yolla sınırlandırılırsa, bu kabul edilebilir; çünkü insanın faaliyetini engellemez. Bu yaklaşım, bireyler arasında mülkiyetin düzenlenmesini sağlar ve onları daha fazla çaba harcamaya ve faaliyetlerini artırmaya teşvik eder.

However, if ownership of commodities and services is restricted to a certain manner without restriction in the quantity owned, this would be acceptable, as it does not obstruct the activity of man. This approach organises the ownership of property among individuals, and encourages them to expend more effort and increase activity.

Eğer kısmi mülkiyet kaldırılması, bireyin belirli mülkleri sahip olmasının engellenmesi ve diğer mülklerin ise miktar sınırlaması olmaksızın sahip olunabilmesi anlamına geliyorsa, bu incelenmelidir. Eğer bu mülklerin faydalı yapısı, o mülkten halkı mahrum etmeden yalnızca birey tarafından yararlanılamıyorsa, bireyin o mülkü şahsen sahip olmasını engellemek doğaldır; örneğin kamu yolları, şehir meydanları, nehirler, denizler ve benzeri mülkler gibi. Bu kısıtlama mülkün yapısına göre belirlenir. Bu nedenle, ortak fayda sağlayan mülklerin bireysel mülkiyetini yasaklamada hiçbir sakınca yoktur, çünkü bu mülkiyetin yasaklanması mülkün kendi doğası tarafından belirlenmiştir.

If the partial abolition of ownership means that the individual is prevented from owning certain properties, whilst other properties can be owned without any limit over the quantity, this has to be examined. If the beneficial nature of these properties cannot be enjoyed by the individual alone, except by depriving the public of that property, then it is natural to prevent the individual from owning that property individually; such as public roads, town squares, rivers, seas, and the like. The restriction is decided by the nature of the property. There is, therefore, nothing wrong in banning the individual ownership of those properties which are of associative benefit, because this ownership was determined by the nature of the property itself.

Eğer mülkiyetin doğası, şahsi mülkiyetin yasaklanmasını gerektirmiyorsa, yine de daha ayrıntılı bir inceleme yapılmalıdır. Mülk birinci türe, yani şahsi mülkiyete konu olması halinde toplumu ondan yoksun bırakacak mülklere, örneğin su ve madensel kaynaklara dahil edilebiliyorsa, bu tür mülklerin şahsi mülkiyetinin yasaklanmasında bir sakınca yoktur. Bu tür bir mülkü birinci türe dahil eden husus, doğası gereği şahsi olarak sahip olunması halinde toplumu ondan mahrum edecek olmasıdır. Ancak mülke sahip olmak toplumu ondan mahrum etmiyorsa, mülkiyetine herhangi bir kısıtlama getirilmemelidir. Aksi halde mülkiyet, hiçbir gerekçe olmaksızın haksız yere sınırlandırılmış olur. Bu, miktar bakımından mülkiyetin sınırlandırılmasına benzer; bu da yalnızca insanın faaliyetlerini kısıtlamakla, çabalarını engellemekle, üretimini azaltmakla ve belirlenen mülkiyet sınırına ulaştığında çalışmasını durdurmasıyla sonuçlanır.

If the nature of the property does not require prohibition of individual ownership, further analysis should still be conducted; if the property can be included under the first type i.e. properties whose individual ownership would deprive the community, such as water and mineral resources, then there is nothing wrong in banning their individual ownership. The issue which makes this type of property included under the first type is that by its nature if it was owned individually it would deprive the community of it. However, if owning the property does not deprive the community of it, then there should be no restriction on its ownership. To do so would unfairly limit ownership for no reason. This would be like limiting the ownership by quantity which will only result in restricting man’s activities, interrupting his efforts, reducing his production, and stopping Him from work when He reaches the set limit of ownership.

Sosyalizmde mülkiyetin kısmen kaldırılması, mülkiyeti edinme yolları ve araçlarından ziyade miktar bakımından sınırlamaktır. Bu, doğası ve kökeni gereği bireysel olarak mülk edinilmesi gereken bazı malların mülkiyetini engeller. Sosyalizm ya mülkiyeti büyüklük bakımından sınırlar, örneğin arazi mülkiyetini belirli bir alanla sınırlandırır, ya da üretim araçları gibi belirli malların mülkiyetini sınırlar. Bu malların birçoğu, doğaları gereği bireyler tarafından mülk edinilebilir. Bu tür mallar üzerindeki mülkiyet kısıtlamaları, bu kısıtlama kanunla önceden belirlenmiş olsun, örneğin miras almanın, maden, demiryolu veya fabrika mülkiyetinin engellenmesi gibi, ya da kamu yararının gerektirdiği her durumda, her olaya göre Devlete karar verme yetkisi bırakılmış olsun, bireylerin faaliyetini kısıtlamaktır. Bu malların doğası gereği bireyler tarafından sahip olunabilmesi nedeniyle, bütün bunlar bireylerin faaliyetinin kısıtlanmasıdır.

The partial abolition of ownership in Socialism is a limitation of ownership by quantity, rather than by the ways and means of ownership. It prevents ownership of some properties, which by their nature and by the nature of their origin should be individually owned. Socialism either limits ownership in magnitude, such as limiting ownership of land up to a certain area, or it limits ownership of certain properties such as the means of production. Many of these properties, by their nature, could be owned by individuals. Ownership restrictions of this type of property restricts activity whether the restriction was pre-specified by the law, such as preventing inheritance, ownership of mines, railways, or factories; or if it were left to the State to decide, on a case by case basis, to prevent possession wherever public interest requires it to do so. All this is restriction of the activity of individuals, for these properties by their very nature can be owned by individuals.

Insanlar aracılığıyla üretimin ve dağıtımın düzenlenmesi, insanlar arasında huzursuzluk ve kaygı yaratarak veya aralarında nefret körükleyerek gerçekleştirilemez ve gerçekleştirilmemelidir. Bu yol, düzene değil, anarşiye götürür. Ayrıca, toplumda üretimin düzenlenmesi, işçi sınıfına iş adamlarının zulmünü hissettirmekle doğal olarak sağlanamaz; çünkü iş adamları, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki fabrika işçilerinde olduğu gibi, işgücünün ihtiyaçlarını karşılayacak kadar akıllı ve becerikli olabilirler. Bu durumda işçi sınıfı, emeklerinin meyvelerinin sömürülmesi bakımından bir zulüm hissetmez. Böylece üretimi ve dağıtımı daha iyi düzenleyecek olan evrim gerçekleşmez. Bu düzen, gerçek sorunların doğasını ele alan, belirli bir temele dayanan uygun yasalar ve çözümler yoluyla sağlanmalıdır. Sosyalizm ise üretimin ve dağıtımın düzenlenmesine dayanır; bunu ister işçi sınıfı arasında gerilim ve huzursuzluk kışkırtarak, ister toplumdaki doğal evrim yasasıyla, ister belirli bir temele veya inanca dayanmayan insan yapımı (Wadh'iya) kanun ve kurallarla yapmaya çalışır. Dolayısıyla bu düzen, temelinden itibaren yanlıştır.

The organisation of production and distribution through people cannot (and should not) be achieved by inciting disturbances and anxiety amongst people, or by inciting hatred between them. This can only lead to anarchy, rather than organisation. Furthermore, the organisation of production in the community cannot be achieved naturally by making the working class feel the oppression of business people, since the business people could be smart and ingenious enough to satisfy the needs of the labour force, as is the case with the factory workers in the United States. So the working class do not feel the oppression in terms of having the fruits of their efforts exploited. In this way the evolution which would better organise production and distribution would not occur. This organisation should come through proper laws and solutions which are built on a definite basis that deals with the real nature of the problems. Socialism relies on organising the production and distribution, whether by inciting tension and disturbances amongst the working class, or by the natural law of evolution in society, or through manmade (Wadh’iya) legislation and canons that do not emanate from a definite basis or creed. Therefore this organisation is false from its basis.

Bu, Sosyalizmin yanılgılarını ortaya koymaktadır. Özellikle Karl Marx'ın sosyalizmi açısından, bu yanılgı üç yönde kendini göstermektedir:

This outlines the fallacies of Socialism. With regard specifically to the Socialism of Karl Marx, its fallacy appears in three aspects:

Birincisi: Onun değer teorisi hakkındaki görüşü hatalıdır ve gerçeklikle çelişmektedir. Metalaın değerinin tek kaynağının onun üretiminde harcanan emek olduğunu belirten görüş, gerçeklikle çelişmektedir; çünkü harcanan emek, metaın değerinin bir kaynağıdır, ancak tek kaynağı değildir. Metaın değerine emekten başka unsurlar da girmektedir. Bunlardan biri, üzerinde emek harcanan hammaddedir; bir diğeri ise metaın faydasına olan talebtir. Hammadde, tedarikine harcanan emekten daha fazla bir fayda içerebilir; örneğin avcılıkta olduğu gibi. Metaın faydasının pazarda hiçbir talebi olmayabilir ya da ihracatı yasaklanmış olabilir; örneğin Müslümanlar için şarap gibi. Dolayısıyla emeği değerin tek kaynağı olarak koymak yanlıştır ve metaın gerçek durumuna uygun değildir.

Firstly: His opinion on the theory of value is erroneous and disagrees with reality. The opinion, stating that the only source for the value of the commodity is the work spent in its production, disagrees with reality since the spent work is only one but not the only source of its value. There are other elements, besides the work, that enter in the value of the commodity. There is the raw material upon which the work was carried out, or the demand for the benefit of the commodity as well. The raw material could contain a benefit that exceeds the work spent in its procurement such as in hunting for example. The benefit of the commodity could have no demand in the market, and be forbidden for export, such as wine for Muslims. So putting work as the only source of value is incorrect, and does not conform to the reality of the commodity as it is.

İkincisi: Onun görüşüne göre, herhangi bir dönemde var olan toplumsal düzen ekonomik durumun bir ürünüdür ve bu sistemin uğradığı çeşitli dönüşümlerin hepsi tek bir nedene, yani sınıfların maddi durumlarını iyileştirme amacıyla verdiği mücadeleye dayanmaktadır. Bu görüş hatalıdır, temelsizdir ve şüpheli, varsayıma dayalı bir öncüle inşa edilmiştir. Bu görüşün hatası ve gerçeklikle çelişmesinin nedeni, tarihi olaylardan ve günümüz durumundan açıkça anlaşılmaktadır. Rusya'nın Sosyalizme dönüşümünün maddi bir evrimden ya da sistemin değişmesine yol açan bir sınıf mücadelesinden kaynaklanmadığını görüyoruz. Bunun yerine bir grup, kanlı bir devrim yoluyla iktidarı ele geçirmiş, kendi düşüncelerini halka uygulamaya başlamış ve sistemi değiştirmiştir. Aynı durum Sosyalist Çin'de de yaşanmıştır. Batı Almanya yerine Doğu Almanya'da ve Batı Avrupa yerine Doğu Avrupa'da Sosyalizmin uygulanması da herhangi bir sınıf mücadelesinin sonucu olarak gerçekleşmemiştir. Bilakis, bu ülkelerin Sosyalist bir Devlet tarafından fethedilmesi ve bu devletin sistemini fethedilen milletlere dayatması yoluyla olmuştur. Aynı şey Kapitalist devletlerde, İslam Devleti'nde ve diğer herhangi bir sistemde de olmuştur. Dahası, bu yasanın sınıf mücadelesi yoluyla sistemlerini değiştireceğini öngördüğü ülkeler, yani Almanya, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri, sermaye sahiplerinin ve işçilerin çok olduğu Kapitalist ülkelerdir. Bunlar, tarımsal olup sanayileşmemiş ve sermaye sahibi ile işçi sayısı Batı'ya kıyasla çok daha az olan Çarlık Rusya'sı ya da Çin değildir. Batı Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bu iki sınıfın yoğun varlığına rağmen, bu ülkeler Sosyalizme dönüşmemiş ve bugüne kadar hepsi Kapitalizmi uygulamaya devam etmektedir. Bu iki sınıfın (yani sermaye sahipleri ve işçilerin) varlığının, onların sistemi üzerinde hiçbir etkisi olmamıştır. Bu tek başına, bu görüşü temelinden çürütmeye yeter.

Secondly: His opinion states that the social order existing at any time, is a product of the economic situation, and that the various transformations which befall this system are all due to one reason, which is the struggle of the classes for the objective of improving their material situation. This opinion is erroneous, baseless, and built upon a doubtful and hypothetical assumption. The reason for its error and disagreement with reality is obvious from historical events and the current situation.We see that the transformation of Russia into Socialism did not occur due to a materialistic evolution, nor due to a class struggle that led to the change of the system. Rather, a group took over through a bloody revolution, and started to apply its thoughts upon the people, and changed the system. The same happened in Socialist China. The application of Socialism in East Germany rather than West Germany, and Eastern Europe rather than Western Europe did not occur as a result of any class struggle. Rather it occurred through the conquering of these countries by a Socialist State which imposed its system upon the conquered nations. The same occurred with the Capitalist states, with the Islamic State, and with any other system. Furthermore, the countries which this law predicted would change their system through class struggle, namely Germany, England, and the United states, are all Capitalist countries where the owners of capital and workers are many. They were not Czarist Russia or China, which were agricultural rather than industrial, and where the number of owners of capital and workers were much fewer in comparison to the West. Despite the overwhelming presence of the two classes in Western Europe and the United states, they were not converted to Socialism, and they all still apply Capitalism till this day. The presence of these two classes (i.e.capital owners and workers) did not have any effect on their system. This alone is enough to refute this theory from its basis.

Karl Marx'ın teorisindeki üçüncü hata, toplumsal evrim yasasına dair söylediklerinde ortaya çıkar. Ona göre ekonomik hayat sistemi, onu kontrol eden ekonomik yasaların etkisiyle yok olmaya mahkûmdur ve soylular sınıfına, yani sermaye sahiplerine karşı mücadeleyi kazanan orta sınıf, yoğunlaşma yasası gereği nihayetinde yerini emekçi sınıfa bırakacaktır. Marx'ın, işgücündeki artışı ve sermaye sahiplerinin sayısındaki azalışı dayandırdığı üretimin yoğunlaşması teorisi yanlıştır. Bu teori yanlıştır, çünkü üretimin yoğunlaşmasının aşamayacağı bir sınır vardır. Dolayısıyla yoğunlaşma belirli bir sınıra ulaşır ve durur; böylece Marx'ın tasavvur ettiği evrimde artık bir katalizör olmaz. Üstelik üretimin yoğunlaşması, ana üretim dallarından biri olan tarımda hiç mevcut değildir. Öyleyse toplumda evrim yasası nasıl gerçekleşebilir? Ayrıca Karl Marx, üretimin yoğunlaşmasının servetin (kaynakların) yoğunlaşmasını doğurduğunu ve bunun da finansörlerin sayısında azalmaya, parasız işçilerin sayısında artışa yol açtığını ileri sürer. Bu görüş hatalıdır, çünkü üretimin yoğunlaşması sermaye sahiplerinin sayısında artışa yol açabilir ve işçi sınıfının sermaye sahibi hâline gelmesini sağlayabilir. Büyük şirketler tarafından yürütülen büyük projelerin genellikle işçi sınıfından hissedarları vardır; bu da bu teoriyi çürüten bir örnektir. Dahası, fabrikalardaki işçilerin birçoğu mühendis, kimyager ve yönetici gibi yüksek maaşlara sahiptir; bu sayede maaşlarının büyük bir kısmını biriktirebilmekte ve bağımsız projeler kurmaya gerek kalmadan kendileri yatırımcı olabilmektedir. Bu nedenle Karl Marx'ın işçiler ve evrim hakkında öne sürdükleri onlar için geçerli değildir.

The third appearance of error in Karl Marx’s theory appears in what He said about the law of social evolution, that the system of economic life is destined for extinction by the effect of the economic laws which control it, and that the middle class which won the battle against the class of the nobles i.e. the owners of the capital will ultimately evacuate their place for the labour class, due to the law of concentration. The theory of Karl Marx concerning concentration of production, on which He builds the increase in the number of the workers and the decrease in the number of the owners of capital, is false. This theory is false because there is a limit which concentration of production cannot overstep. So it arrives at a certain limit and stops and thus will no longer be a catalyst in the evolution imagined by Marx. Moreover, concentration of production does not exist at all in one of the main branches of production, namely agriculture. How then can the law of evolution occur in society? Besides, Karl Marx asserts that concentration of production is followed by concentration of wealth (resources), which results in a reduction in the number of financiers, and an increase in the number of workers, who own nothing. This view is erroneous, since the concentration of production could result in an increase in the number of capital owners, and could result in the working class becoming capital holders. The major projects, which are conducted by the large Corporations, usually have shareholders from the working class, which is an example that refutes this theory. Moreover, many of the working class in the factories have high salaries, such as engineers, chemists and managers, thus being able to save a great part of their salaries, and becoming investors themselves, without the need to establish independent projects. Therefore, what Karl Marx propounded about workers and evolution does not apply to them.

Bu, Kapitalist ve Sosyalist ekonomik sistemlerin, ve bundan doğan Komünist ekonomik sistemin dayandığı ilkelerin kısa bir incelemesinden ibarettir. Bu incelemeden, bu ilkelerde bulunan yanlışlar açıkça görülmektedir. Bir yandan bu böyledir; diğer yandan ise her iki sistem de sorunların ele alınışında İslami yönteme ve İslam'ın kendisine aykırıdır.

This is but a brief examination of the principles upon which the Capitalist and Socialist, from which came the Communist, economic systems are established. From this examination the fallacies present in these principles are apparent. This is on the one hand; on the other hand, both systems are contradictory to the Islamic method in addressing the problems and contradictory to Islam itself.

Islam'ın ekonomik sorunları çözme yöntemine gelince, onun, Müslüman olmayanların sistemleriyle çeliştiği nokta, İslam'ın ekonomik sorunu çözmede izlediği yöntemin, İslam'ın diğer insani sorunların hiçbirini çözmede kullandığı yöntemle aynı olmasıdır. İslam'ın ortak yaklaşımı, ekonomik sorunun gerçekliğini incelemek, onu anlamak, ardından Şeriat nasslarını inceleyip bu nasslardan o belirli soruna bir çözüm çıkarmak ve bunların o soruna uygulanabilir olduğundan emin olmaktır. Bu, Kapitalist ve Sosyalist yöntemden farklıdır. Kapitalizmde sorunlardan doğan durum, çözümler için bir kaynak olarak kullanılır (pragmatizm). Sosyalizmde ise çözümler, sorunda var olduğu varsayılan hayali varsayımlardan alınır ve çözümler bu varsayımlara göre konur. Bu iki yöntemin her biri İslam'ın yönteminden farklıdır; dolayısıyla bir Müslüman'ın bunları benimsemesi caiz değildir.

As to their contradiction to the Islamic method of solving the problems, one finds that the Islamic method in solving the economic problem is the very same method Islam uses in solving any of the other human problems. The common approach of Islam is to study the reality of the economic problem, understand it, and then deduce a solution for the problem from the Shari’ah texts after studying these texts, and to ensure that they apply to that particular problem. This is different from the Capitalist and Socialist method. In Capitalism, the situation which resulted from the problems, is used as a source for the solutions (pragmatism). In Socialism the solutions are taken from hypothetical assumptions which are imagined to be existent in the problem, and the solutions are put according to these assumptions. Each of these two methods is different to the method of Islam, so it is not allowed for a Muslim to adopt them.

Kapitalist ve Sosyalist, ve bunlardan doğan Komünist ekonomilerin İslam ile çelişkisi şudur: İslam, kendi çözümlerini kaynaklarından çıkarılmış ilahi hükümler (Ahkâm-ı Şer'iyye) olarak benimserken, Kapitalist ve Sosyalist ekonomik çözümler ilahi hükümler değil, küfür bir sisteme ait şeylerdir. Bunlara göre hüküm vermek, Allah'ın indirdiğiyle hükmetmemek anlamına gelir ki bu, hiçbir Müslümanın herhangi bir şekilde benimsemesine izin verilmeyen bir durumdur. Bunların benimsenmesi, benimseyen kişi onlara inanmıyorsa açık bir günahtır (Fısk). Ancak kişi bunların doğru kurallar olduğuna inanır, İslami kuralların modern çağa uymadığını ve günümüzün ekonomik sorunlarına çözüm sunmadığını düşünürse, bu küfürdür; Allah (SWT) bizi bundan korusun.

The contradiction of the Capitalist and Socialist, and from it the Communist, economies to Islam is that Islam adopts its solutions as divine rules (Ahkam Shari’ah) derived from the legislative sources while the Capitalist and Socialist economic solutions are not divine rules, but are from a system of Kufr. Judging on things according to them means ruling with other than what Allah has revealed, which is not allowed for any Muslim to adopt in any way. Their adoption is an open sin (Fisq) if their adopter does not believe in them. But if He believed that they are the proper rules and that Islamic rules do not suit the modern age and do not offer solutions to the current economic problems, then this is kufr, may Allah (swt) protect us from it.