Takasın mal değişiminden para birimi olarak paranın kullanılmasına geçmesiyle birlikte, bireyler arasındaki ticari işlemler canlandı ve büyüdü. İş, bireysel düzeyde, ulusal düzeyde ve uluslararası düzeyde daha fazla uzmanlaşır hale geldi. Bu durum, bireyin tek başına yaşadığı dönemin sona erdiği anlamına geliyordu. Ayrıca, her ulusun veya halkın nesillerinin diğer ulus ve halklardan yalıtılmış olarak bir ulus içinde yaşadığı dönemin de sona erdiği anlamına geliyordu. Bu nedenle iç ve dış ticaret, dünya genelinde hayatın zorunlu ihtiyaçlarından biri haline gelmiştir.

Since trade transactions moved from the bartering of commodities to using money as a medium of exchange, business between individuals flourished and grew.Work became more specialised at an individual level, at a national level as well as internationally. This marked the end of an era when the individual used to live by himself. It also marked the end of the era when generations in each nation or people lived within a nation in isolation from other nations and peoples, and domestic and foreign trade have therefore become one of life’s necessities world-wide.

İç ticaret ile dış ticaret arasında fark vardır. İç ticaret, belli bir milletin bireyleri tarafından yapılan ticari işlemleri ifade eder. Bu tür işlemler, fıkıh âlimlerinin belirttiği ticaret kurallarına uymalıdır. Devletin bir girişimde bulunmasını ya da doğrudan denetim yapmasını gerektirmez; bunun yerine, İslam'ın ticaret kurallarını insanlara uygulatmak ve bu kuralları ihlal edenleri cezalandırmak amacıyla yapılan genel bir denetim yeterlidir. Tıpkı kiralama, evlilik gibi diğer işlemlerde olduğu gibi. Dış ticaret ise milletler ve uluslar arasında yapılan ticari işlemleri yansıtır; aynı devletin bireyleri arasında değil, ya iki devlet arasında ya da her biri farklı devletlere mensup, malı kendi ülkesine aktarmak amacıyla satın alan iki birey arasında gerçekleşen işlemlerdir. Bu tür tüm işlemler, bir ülkenin diğerleriyle ilişkisini düzenleyen kuralların bir parçasını oluşturur.

There is a difference between domestic and foreign trade. Domestic trade represents the trade transactions which are undertaken by individuals belonging to a particular nation. This type of transaction should follow the rules of trade mentioned by the jurists. It does not require any initiation from the State, nor does it require direct supervision, but rather a general supervision aimed at enjoining the trade rules of Islam upon people and punishing those who violate these rules, just like any other transaction, such as hiring, marriage etc. Foreign trade reflects the trade transactions undertaken between peoples and nations, not between individuals of the same State, whether this was between two states or between two individuals who each belong to different states and where each is buying commodities with the aim of transferring them to his own country. All such transactions form part of the rules governing the relationship of one country with another.

Bu nedenle Devlet, belirli yerli malların ihracına yaptırımlar uygulayacak, diğerlerine ise izin verecek; ayrıca hem harbi olan hem de ahit altında bulunan tüm tüccarlara ruhsat verecektir. Dolayısıyla Devlet, ticaretin her yönünü ve yabancı tüccarların tüm işlemlerini denetler. Vatandaşlarına gelince, onların yabancı ticaretini de tıpkı iç ticaretlerinde yaptığı gibi denetlemek yeterli olacaktır, çünkü onların eylemlerini düzenleyen kurallar iç ilişkilerin kuralları kapsamına girmektedir.

Therefore, the State would undertake export sanctions on certain domestic goods and allow others, and would also licence all traders whether belligerent or under covenant. So, the State controls all aspects of trade and the issue of all foreign traders. As for her citizens, it would be sufficient to supervise them in their foreign trading just like she would do in their domestic trading, for the rules governing their actions fall under those of the domestic relations.

Devletler arasındaki dış ticaret eskiden bireysel tüccarlar aracılığıyla yürütülürdü. Bir tüccar başka bir ülkeye seyahat eder, bir emtia satın alır ve onu kendi ülkesine geri getirir veya bir emtiayı satmak üzere başka bir ülkeye götürür ve parayı ya da başka bir emtiayı ülkesine geri getirirdi. Bütün bu durumlarda, bu ticaretin yönünü belirleyen ve onu doğrudan denetleyen Devlettir. Devlet, sınırlarda kontrol merkezleri bulundururdu; fakihler bu merkezlere "Masalih" adını verirler. Halife, Müslüman olmayan ülkelere açılan bütün yollar üzerinde bu kontrol merkezlerinin (Masalih) bulunmasını sağlamalıdır. Bu merkezlerde görev yapan kişiler tüm tüccarları denetlerdi. Bu merkezler, ithalat ve ihracatı doğrudan kontrol ederdi; yani alıcı ve satıcı olan bütün tüccarları denetlerdi. Sınırlardaki bu kontrol merkezleri ticareti organize eder, yani tüccarların hareketlerini ve Devletin sınırlarından içeri getirilen ya da dışarı çıkarılan para birimlerini doğrudan kontrol eder.

Foreign trade between states used to be conducted through individual traders. A trader would travel to another country, buy a commodity and transfer it back to his country, or He might take a commodity to another country to sell it and bring the money or another commodity back to his country. In all such cases, it is the State who would organise the aspects of this trade and directly monitor it. She would have control centres at the frontiers, these centres are referred to by the jurists as Masalih. The Khalifah should have these control centres (Masalih) on all the routes which give access to non-Muslim countries. People manning these centres would check all the traders. The centres would therefore directly control the imports and exports i.e. control all the traders, buyers and sellers alike. These control centres at the frontiers organise trade i.e. control directly the movements of traders and the currencies being brought into the State or taken out via her frontiers.

Şer'i hükümler, insanların fiillerine ilişkin Şâri'in hitabı olarak tanımlandığından, dış ticaretle ilgili şer'i hükümler bireylere yönelik olarak indirilmiştir; mal ile ilgili şer'i hükümler ise malın bireysel sahiplerine göre malla ilişkilidir. Bu nedenle ticaret hükümleri, malın türüne değil, tüccarlara bağlıdır. Buna göre, dış ticaretle ilgili hükümler, aslında Şeriat açısından bireylere ve onların malına ilişkin hükümlerdir; yani Allah (SWT)'ın onlar üzerindeki hükmü ve Allah (SWT)'ın sahip oldukları mal üzerindeki hükmü ile ilgilidir.

Since the Shari’ah rules are defined as being the speech of the Lawgiver related to the actions of the humans, the Shari’ah rules related to foreign trade have been revealed with regard to individuals, and the Shari’ah rules on wealth are related to wealth as far as its individual owners are concerned. Therefore, the rules of trade are connected to the traders not to the type of wealth. Accordingly, the rules related to foreign trade are in fact rules related to individuals from a Shar’a viewpoint concerning them and their wealth i.e. concerning the rule of Allah (swt) on them and the rule of Allah (swt) on the wealth they own.

Bu nedenle, dış ticaretle ilgili Şer'i hükümler, ticaret konusu malla ya da malın menşeiyle değil, tüccarla ilgilidir; çünkü mal varlığına ilişkin hükümler mal sahibini izler ve bu yüzden her ikisine de uygulanır. Dolayısıyla sahibiyle ilgili herhangi bir hüküm, otomatik olarak ona ait olan mal varlığıyla da ilgili olur. Bu, dış ticaret kurallarının malın kendisiyle ilgili olduğu, mal sahibiyle değil, dolayısıyla tüccarın kendisi yerine malın menşeinin önemli olduğu kapitalist sistemle tezat oluşturmaktadır.

Therefore, the Shar’a rules concerning foreign trade are not related to the traded material nor to its place of origin, but to the trader, because the rules concerning wealth follow the owner of wealth, accordingly they apply to both. Therefore, any rule which relates to the owner would automatically relate to the wealth He owns. This would be in contrast to the capitalist system, where the rules of foreign trade pertain to the wealth and not to the owner, so, it is the place of origin of the wealth that matters rather than the trader himself.

Kapitalist bakış açısı ile İslami bakış açısı arasındaki fark budur. Kapitalist sistem serveti kaynağına göre değerlendirdiği için hükmünü kaynak üzerinden verir. İslam ise serveti değil, serveti elinde bulunduran kişiyi, yani tüccarı, serveti elde ettiği kaynak ne olursa olsun dikkate alır. Kapitalizm malı göz önünde tutarken, İslam bireyi göz önünde tutar. Doğrudur, bir kişinin ticaret yaptığı mal, ticaretin caiz mi yoksa haram mı olduğuna karar verirken etkili olabilir; ancak bu, malın zararlı mı yoksa faydalı mı olduğu açısından malın niteliğiyle ilgilidir, malın kaynağıyla ilgili değildir. Bu nedenle hüküm, ticareti veya işi yürüten bireylere, yani tüccara bağlıdır, ticarete değil. İslam Devleti'ne giren ve çıkan tüccarlar üç türdedir: Devletin vatandaşı olan Müslümanlar veya zimmiler, antlaşmalı olanlar ve harbi (yani savaşan) olanlar.

This is the difference between the capitalist viewpoint and the Islamic viewpoint. Since the capitalist system considers the wealth according to its place of origin, it gives a verdict on the origin. Islam, considers the owner of the wealth i.e. the trader, regardless of the origin of the wealth. Capitalism considers the wealth, whereas Islam considers the individual. It is true that the wealth with which one trades would have an effect when judging whether the trade is permitted or forbidden, but this is connected to the description of the wealth, insofar as to whether it is harmful or beneficial, not regarding the origin of the wealth. Therefore, the rule is connected to the individuals who own the trade or the business i.e. the trader, and not the trade. The traders who enter or leave the Islamic State are of three types. They are either citizens of the State, whether Muslims or Dhimmies, those under treaty or belligerent (i.e. Harbi).

İslam Devleti vatandaşı olan tüccarlara gelince, savaşan ülkelere savaş çabasına yardım edebilecek veya destek olabilecek herhangi bir mal ihracı yasaklanır; örneğin silahlar gibi. Başka bir deyişle, savaşta etkili biçimde kullanılan stratejik malzemelerin İslam Devleti'nden ihracı yasaklanır, çünkü bu, düşmanlara tedarik sağlamak ve onların Müslümanlara karşı mücadelesinde yardımcı olmak anlamına gelir. Bu, günah üzerine işbirliği sayılır, zira Müslümanlara karşı savaşan tarafla iş birliği yapmak demektir. Allah (SWT) şöyle buyurur:

As for the traders who are citizens of the Islamic State, they would be forbidden from exporting to the belligerent countries any commodity which may assist or aid the enemy’s war effort, such as weapons. In other words, they would be forbidden from exporting any strategic materials, which are effectively used in war, from the Islamic State, for this would mean supplying the enemies and helping them in their fight against the Muslims. This would be considered a co-operation on sin, because it would be a co-operation with the belligerent against the Muslims. Allah (swt) says:

"Günah ve düşmanlık üzerine yardımlaşmayın." Note: This is a Qur'an verse, so it should be rendered with the verse text as given. The input contains "And do not cooperate in sin" without braces, so I've translated the meaning, not a verbatim verse. If you need the exact Qur'an rendering, the wording "Günah ve düşmanlık üzerine yardımlaşmayın" from Al-Ma'idah 5:2 is the standard Turkish translation. [Al-Ma’idah: 2]

“And do not cooperate in sin” [Al-Ma’idah: 2]

Bu nedenle, ne Müslüman ne de zimmî olan hiçbir kişinin, bu tür malları İslam Devleti'nden ihraç etmesine izin verilmez; çünkü bu malların ihracı, savaşan kâfirlerin Müslümanlara karşı yürüttükleri savaşta onlara yardım etmiş olur. Ancak bu mallar Müslümanlara karşı onlara yardım etmiyorsa, onlara ihraç edilmesi caizdir. Giyim, yiyecek ve benzeri diğer malların ihracına gelince, bu caizdir; çünkü Allah'ın Elçisi ﷺ, kendisine karşı savaşan Mekke halkına erzak temin etmesi için Sümâme'ye emir vermiştir ve bu tür bölgelerde düşmanlara savaş gücü açısından yardım etme hükmü uygulanmamıştır. Ayrıca Sahabe döneminde Müslüman tüccarlar, savaşan ülkelere gidip onlarla ticaret yapmaktaydı; bu, Sahabenin huzurunda ve onların tam bilgisi dahilinde gerçekleşiyordu. Sahabe buna itiraz etmemiş ve bu tür eylemleri kınamamıştır; oysa bu eylem caiz olmasaydı, sessiz kalmaları beklenemezdi. Dolayısıyla onların, bunu tam olarak bildikleri halde sessiz kalmaları, ancak sessiz bir icma olarak değerlendirilebilir. Buna göre Müslüman ve zimmî tüccarların yiyecek ve malları ihraç etmesine izin verilir; ancak bunların kıtlık nedeniyle toplumun ihtiyacında olması durumu hariçtir, bu durumda ihracına izin verilmez.

Therefore, no person, Muslim or Dhimmi alike, would be allowed to export such commodities from the Islamic State where the exporting of such commodities would assist the belligerent disbelievers in their war against the Muslims. However, if it does not assist them against the Muslims, exporting to them would be allowed. As for the export of other commodities such as clothing and foodstuffs or any such commodity, this is permitted because the Messenger of Allah (pbuh) ordered Thamama to supply the people of Makkah with provisions while they were belligerent enemies to him, and because assisting the enemies in their war effort did not apply in such areas. Also, because Muslim businessmen used to travel to the belligerent countries to trade with them in the times of the Sahaba, in their presence and with their full knowledge. The Sahaba did not object nor did they condemn such actions, despite the fact that they would not have been expected to keep silent over such an action had it been unlawful. Therefore, their silence over this, with their full knowledge of it, could only be considered as a silent consensus. The Muslim and the Dhimmi traders would therefore be allowed to export foodstuffs and goods, unless these are needed by the community due to their shortage, in which case their export would not be allowed.

Bu, İslam Devleti ile fiilen savaş hâlinde olmayan muharip (harbi) bir ülkeyle yapılan ticaret konusunda varılabilecek noktadır. Ancak muharip ülke, İsrail gibi gerçekten düşman olan bir ülke olsaydı, bu ülkeyle ticaret -silah, gıda ya da başka herhangi bir mal olsun- kesinlikle haramdır; çünkü bu, düşmanın Müslümanlara karşı direnmesine yardım etmek olur ve günahta ve saldırganlıkta onlarla iş birliği anlamına gelir; dolayısıyla yasaktır.

This is as far as the trade with the belligerent country who is not effectively at war with the Islamic State, is concerned. However, if the belligerent country were that of an actual belligerent enemy, such as Israel for instance, trade with such a country is categorically forbidden, whether in weapons, food or any other commodity, because this would help the enemy to resist against the Muslims and it would become a cooperation with them in sin and in aggression, and is thus prohibited.

Bu, İslam Devleti dışındaki ihracat açısından geçerliydi. İthalata gelince, Allah (SWT) şöyle buyurur:

This would be as far as exports outside the Islamic State were concerned. As for the imports, Allah (swt) says:

"Allah ticareti helal kılmıştır." [Al-Baqarah: 275]

“And Allah has permitted trade” [Al-Baqarah: 275]

Bu ayet genel olup iç ticareti ve dış ticareti kapsar. Müslümanın ya da zimmînin malı ülkeye ithal etmesini engelleyen başka bir şer'î nass yoktur. Dolayısıyla ayet genelliğini korur; buna göre Müslümanın ülkeye her türlü metayı ithal etmesi caizdir ve Müslüman ya da herhangi bir kimsenin sahip olmasına izin verilen hiçbir metayı, herhangi bir kısıtlama olmaksızın ithal etmesi yasaklanmaz.

This verse is general comprising domestic trade and foreign trade. There is no other Shari’ah text preventing the Muslim or the Dhimmi from importing wealth into the country. Therefore, the verse would remain in its generality, and accordingly it would be permitted for the Muslim to import into the country any type of commodity, and He would not be forbidden from importing any commodity which the Muslim or any person is allowed to possess, without restrictions.

Ahitlerle antlaşma yapmış olan tüccarlara gelince (Devletle), bunlara, Devletin onlarla imzaladığı antlaşmanın dış ticaret maddeleri uyarınca, ister ithalat ister ihracat olsun, muamele edilir. Ancak, savaş çabasında kullanılabilecek herhangi bir silah ya da başka bir askeri donanım satın almalarına izin verilmez. Böyle mallar satın almışlarsa, bunların yurt dışına ihracatı engellenir; çünkü bu, onlara yardım etmek anlamına gelir ve her ne kadar antlaşmalı tüccarlar olsalar da, bu durum bir gün savaşan düşman olabilecekleri gerçeğini değiştirmez. Savaş çabalarına yardım sayılmayan diğer herhangi bir mal ihraç edilebilir. Ayrıca, Müslümanların çıkarına olması halinde, etkisiz kabul edilen ve askeri yardım düzeyine ulaşmayan belirli silahları onlara tedarik etmek de caiz olur ve bunların ihracatına izin verilir. Bunun nedeni, savaş yardımı olarak kullanılan silahların veya başka herhangi bir askeri donanımın satışını yasaklamanın Şeriat'taki illetinin (ille), düşmanın tedarik edilmesini ve ona yardım edilmesini önlemek olmasıdır. Dolayısıyla illet ortadan kalkarsa, hüküm de uygulanmaz.

As for the traders under covenant (with the State), they would be treated in accordance with the foreign trade clauses of the treaty which the State has signed with them, whether in imports or exports. However, they would not be allowed to purchase any weapons or any other military hardware that may be used in the war effort. If they bought such commodities, they would be prevented from exporting them abroad, for this would assist them, and although they are traders under covenant, this would not alter the fact that they could one day become belligerent enemies. Any other commodity, which is not deemed an aid in their war effort, is allowed to be exported. Furthermore, if it were in the Muslims’ interest to supply them with certain weapons, those considered noneffective and which do not reach the level of military assistance, they would also be allowed to be exported. This is because the Shari’ah reason (Illah) for prohibiting the sale of weapons or any other military hardware, used as war aid, is to prevent the supply and help of the enemy. Therefore, if the reason vanishes, the rule would not apply.

Harbî müşrikler ise, aralarında devlet ile bir antlaşma bulunmayan ve İslam Devleti'nin vatandaşı olmayan kimselerdir; bu kimselerle devlet arasında savaş fiilen olsun ya da olmasın fark etmez. Müslümanların görüşüne göre bunlar harbî sayılır. Bizimle onlar arasında fiilî bir savaş hali mevcut olsaydı, savaş meydanında karşılaştığımız herhangi bir düşman gibi muamele görürlerdi. Onların esirlerini alır, koruma verilmemiş olan ve ele geçirdiğimiz herkesi öldürür, mallarına el koyardık. Fiilî savaş hali yoksa, bu muamelelerin hiçbiri caiz değildir; yalnızca himaye almadan topraklarımıza giren kimse, bu kişi de malı da girmiş olsa, harbî sayılır ve malı da öyle muamele görür. Harbî tüccarlar, alıcılar ve satıcılar da bu esasa göre muamele göreceklerdir. Bu konudaki şer'î hüküm şöyle özetlenebilir:

As for the warring belligerent, they are those with whom the State has no treaty and they are not citizens of the Islamic State, regardless of whether there is combat between them and the State or not. In the view of Muslims they would be considered as warring belligerent. If the state of war between us and them effectively existed, they would be considered just like any enemy we happen to meet on the battlefield. We would take their prisoners, slay anyone we overpower unless He had been given protection, and seize their properties. If the war did not effectively exist, none of this would be violable except for the one who enters our land without protection, whether He or his property entered; He would be treated as a warring belligerent, as would his wealth. It would be on this basis that the warring belligerent traders, buyers and sellers alike, would be treated. The Shari’ah rule on this could be summarised as follows:

Savaşan bir düşman, kendisine koruma, yani özel bir giriş vizesi verilmedikçe İslam yurduna giremez. Koruma vermek, girişe izin vermek demektir. Koruma olmaksızın giren biri olursa, durumu incelenmelidir. Eğer ticaret malıyla İslam topraklarına girmişse ve Devletin genel uygulaması tüccarların koruma olmadan girmesine izin veriyorsa, bunlara zarar verilmez; ancak malları, tüm yabancı mallara uygulanan aynı kısıtlama ve vergilere tabi tutulur. Bu vergiler, onların tüccarlarımıza uyguladıklarına dayanır; yani onlara, bizim tüccarlara davrandıkları gibi davranılır. Girenler, örneğin Devletin sınırlarına yakın yerlerde yaşayanlarda olduğu gibi, yerleşik uygulamalara göre ticaret yapmasına izin verilir. Bu tüccarlar, giriş vizesi olmadan, yani koruma olmadan girmelerine izin verilir. Ancak, daha önce tüccar olarak girmelerine izin veren bir yerleşik uygulama yoksa ya da böyle bir uygulama yürürlükte olsa bile bir kişi ticaret niyeti olmadan girmişse, savaşan ama ticaret yapmayan bir düşman gibi muamele görür ve kanı ile malı Devletin topraklarında korunmaz. Koruma talep ederek geldiğini iddia etse bile bu kendisinden kabul edilmez. Çünkü savaşana koruma vermek, yurdumuzda kanının ve malının korunmasını hak etmesinin bir şartıdır; koruma verilmezse Devlet onun güvenliğinden sorumlu olmaz. Koruma, yalnızca ve sadece tüccarlar için yürürlükte olan yerleşik uygulamaya göre, ticaret amacıyla mal taşıdıkları sürece verilir. Savaşana koruma vermek, onun malını da korumayı gerektirir. Eğer İslam Devleti'nde yerleşmeye karar verip ikamet hakkı verilmiş biri, sonra harbî ülkeye gitmeye karar verirse ve malını bir Müslümana ya da bir zimmiye emanet eder veya bunlardan birine borç verirse, bu durumda ayrılma sebebinin incelenmesi gerekir. Şahsi sebeplerle, ya da tüccar, elçi, turist olarak veya acil bir iş için ayrılıp İslam topraklarına geri dönerse, hem şahsına hem de malına verilen koruma yürürlükte kalır. Çünkü harbî ülkeye gitmiş olsa bile İslam Devleti'nde ikamet etmek niyetinde olduğu sürece, bu durumda tıpkı harbî ülkeye giden zimmî gibi muamele görür ve iki durum için aynı hüküm geçerlidir. İslam topraklarında ikamet etme niyeti devam ettiği sürece harbî ülkeye gidişi korumasını ortadan kaldırmaz. Ancak harbî ülkeye ikamet etmek üzere dönerse, kendi şahsına verilen koruma sona erer ve İslam topraklarına dönmek isterse yeni bir koruma talebinde bulunması gerekir. Malına verilen korumaya gelince, bu da incelenmelidir. Malını İslam topraklarında bir Müslümanın ya da bir zimmînin gözetimine bırakmış olsaydı, malı korunmaya devam ederdi. Çünkü İslam topraklarına ulaşıp koruma verildiğinde, bu koruma hem şahsını hem de malını kapsar. Malını geride bırakıp tek başına harbî ülkeye dönerse, harbî ülkeye ulaştığı anda kendisine verilen koruma sona erer; ancak malına verilen koruma, İslam topraklarında bıraktığı mal için geçerliliğini sürdürür, çünkü korumayı sona erdiren sebep yalnızca şahsıyla sınırlıdır. Eğer ölürse, malı mirasçılarına intikal eder; çünkü koruma, malla ilgili bağlayıcı bir yükümlülüktür. Bu nedenle, bu mal varislerine intikal etmişse, koruma hakkı da varislerine verilmelidir. Ancak, eğer malını beraberinde götürmüşse, hem kendisine hem de malına verilen korumayı kaybeder.

Bu nedenle, harbî olan kişinin ticaret malları, sahibine verilmiş bir eman olmaksızın topraklarımıza giremez; onun emanı, ticaret malının emanını da kapsar. Harbî kişi kendisi girmeden ticaret mallarını getirmek isterse, bu mallara eman verilebilir de verilmeyebilir de; çünkü bu durumda mallara verilebilecek eman, kişisine verilen emandan ayrılabilir. Zira harbî kişi topraklarımıza girip kendisine eman verilirse, bu eman otomatik olarak yanında getirdiği mallarına da uzanır; ancak İslam topraklarına beraberinde getirmediği servetine uzanmaz. Eğer İslam topraklarından ayrılır ve mallarını İslam topraklarında bırakırsa, mallarına verilen eman İslam topraklarında geçerliliğini sürdürür, kendisine verilen eman ise sona erer. Bu yüzden, bu servet, yani ticaret malları, sahibi olmaksızın İslam yurduna ulaşırsa, Halife'nin harbî kişinin ticaret mallarına, yani mallarına eman vermesi caizdir. Bu servetine, yani ticaret mallarına eman verilirse, bu ticareti bir vekil, bir çalışan veya başka bir yolla taşımasına izin verilir. Bu, harbî kişinin servetinin İslam topraklarına girebilmesi için, tıpkı harbî kişinin girişinde olduğu gibi, emana ihtiyaç duyduğunu gösterir. Dolayısıyla yabancı ticaretin İslam topraklarına girebilmesi için eman gerekir; yani Devlet'ten izin alınması şarttır. İzin verilirse, Devlet bu servetu, vatandaşlarına ait diğer her servet gibi korumak zorundadır. Eğer eman olmaksızın, yani izin olmaksızın girerse, bu, Devletin el koyabileceği, dokunulabilir bir mal olur. Ancak bu, yalnızca mal(lar)ın harbî tüccarların mülkü olması halinde gerçekleşir. Dolayısıyla, eğer bu mallar İslam Devleti vatandaşı olan, ister Müslüman ister zimmî olsun, bir tüccar tarafından satın alınmış olsaydı ve bu malları İslam Devleti'ne ithal etmek isteseydi, bu durumda izin almasına gerek olmazdı. Bu, malların kendi mülkü olması ve mülkiyet devrinin her yönüyle tamamlanmış olması şartına bağlıdır. Zira mülkiyet devri henüz tamamlanmamış olsaydı, yani satış akdi sonuçlanmamış, yalnızca süreç içinde bulunuyor olsaydı – günümüzdeki pek çok ticari işlemde olduğu gibi, örneğin alıcının sevkiyat belgelerini alana kadar satışa bağlı olmadığı veya malların satın alınmış olmasına rağmen henüz teslim alınmadığı durumlarda olduğu gibi – bu mallar bu durumda bir harbînin ticaret malı sayılır ve bunların İslam topraklarına girişi bir koruma, yani izin gerektirirdi. Eğer teslim, malların fabrikadan veya depodan çıkmasıyla ya da sevk edilmesiyle gerçekleşmiş sayılıyorsa, o zaman mallar Müslüman veya zimmînin ticaret malı sayılır. Ancak teslim, mallar varış yerine ulaşana kadar gerçekleşmemiş sayılıyorsa, bu durumda mallar bir harbînin mülkü sayılır.

Therefore, the trading commodities of the belligerent should not enter our land without a protection given to the owner, and his protection extends to the protection of his trade. If the belligerent wanted to bring his trading commodities in without however entering himself, a protection to his trading commodities may or may not be given, because in this case the protection which may be given to the commodities could be separated from the protection given to his person. For if the belligerent person entered our land, and He were given protection for himself, this protection would automatically be extended to his commodities which He brings with him, but not to the wealth He didn’t bring with Him to the Islamic land. If He departed the Islamic land and left his commodities behind in the Islamic land, the protection given to his commodities would remain in force within the Islamic land, and the protection He had been given to himself would be terminated. Therefore, it would be permitted for the Khalifah to give protection to the trading commodities of the belligerent i.e. to his commodities, if this wealth were to reach the Islamic household without its owner. If protection to his wealth i.e. trading commodities was granted, He would be allowed to transport this trade with an agent, an employee or otherwise. This indicates that for the wealth of the belligerent to enter the Islamic land, it would require protection, just like the entry of the belligerent person. Therefore, foreign trade requires protection for it to enter the Islamic land i.e. it requires a permit from the State. If a permit were given, then the State would have to protect this wealth just like any other wealth belonging to her citizens. If it entered without protection i.e. without a permit, it would be a violable property which the State could seize. However, this would only occur if the commodities were the property of the belligerent traders.Whereas, if these commodities were purchased by a trader who happened to be a citizen of the Islamic State, whether Muslim or Dhimmi, and He wanted to import the goods to the Islamic State, He would not in this case require a permit. This would be on condition that the commodities happened to be his property, and that the transfer of ownership had been completed in all its aspects. For if the transfer of ownership were not yet completed, because the sale deal was not completed, but just happened to be in process, as is the case in most business deals at present, where for instance the buyer would not be committed to the sale until He receives the shipping documents, or where the goods are yet to be received although they had already been bought, these goods would in this case be considered the trading commodities of a belligerent, and their entry to the Islamic land would require protection i.e. a permit. If the receipt of goods took effect once they have left the factory or the warehouse, or once they have been shipped, then the goods would be considered as being the trading property of the Muslim or the Dhimmi. However, if the handover did not take effect until the goods reached their destination, in this case they would be considered as the property of a belligerent.

Bu, harbi tüccarın ticareti ve harbinin girişiyle ilgili olduğu sürece geçerlidir. Harbinin ülkemizden çıkışına, yani harbinin yerel malları satın alması durumuna gelince, bu incelenmelidir: eğer mallar savaşta düşmana karşı kullanılabilecek silahlar veya diğer savaş yardımları gibi stratejik nitelikteyse, onun bu tür malları satın almasına engel olunur ve daha önce satın almışsa, bunları ihraç etmesine engel olunur. Gıda maddeleri, tüketim malları ve diğerleri gibi diğer mal türlerine gelince, koruma verilmiş olan harbinin bu malları ülkemizden satın almasına, taşımasına ve ihraç etmesine izin verilir; yeter ki bunlar kıtlık nedeniyle vatandaşların ihtiyaçları arasında olmasın. Vatandaşların bu mallara ihtiyacı nedeniyle ihracat yasağı uygulanacak olan durumlarda ise bu mümkün değildir. Müslüman ve zımmi tüccarların da bu tür malları ihraç etmesine engel olunur; şer'i gerekçe (illet), vatandaşların bu mallara olan ihtiyacıdır.

This is as far as the trade of the belligerent and the entry of the belligerent are concerned. As for the exit of the belligerent’s trade out of our land i.e. the purchase by the belligerent of our local goods, this has to be examined: if the goods were of a strategic nature, such as weaponry or any other war aid that may be used in the war against the enemy, He would be prevented from purchasing such commodities, and if He had already purchased them, He would be prevented from exporting them. As for other types of commodities such as foodstuffs, consumables and others, the belligerent who had been given protection would be allowed to purchase, transport and export such commodities from our land, as long as these are not among the necessities of the citizens because of their scarcity, in which case an export ban would apply due to the citizens’ need for them. The Muslim and the Dhimmi traders would also be prevented from exporting such commodities, the Shari’ah reason (Illah) being the need of the citizens for such commodities.

İslam ülkesine giren ve çıkan tüccarların hareketleri ve ticaret malları konusunda söylenenler bunlardır. Bu mallar üzerine konulan vergilere gelince, Şer'i hüküm ticaret mallarının türüne göre değil, tüccarlara göre değişir. Çünkü İslam, ticaret mallarını yalnızca bir mülk olarak görmez, ne de onları menşeleriyle ilişkilendirir; ticaret mallarının bireylere ait olduğu gerçeğine bakar. Bu nedenle, ticaret mallarına konulacak vergiler malın menşeine ve türüne bakılmaksızın tüccarların kendilerine bağlıdır. Dolayısıyla tüccar, Müslüman olsun ya da zimmî olsun, İslam Devleti'nin vatandaşıysa, işine hiçbir şekilde 'Üşr gümrüğü uygulanmaz. Çünkü Ed-Darimî, Ahmed ve Ebû Ubeyd, Ukbe bin Âmir'den rivayet etmişlerdir ki, Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Mks (gümrük vergisi) koyan kimse cennete girmez." Ebû Muhammed şöyle demiştir: "(ﷺ) bununla 'Üşr gümrüklerini ve ithal edilen mallardan onda bir alan kimseyi kastetmiştir." Müslim bin Mushih rivayet etmiştir ki, bir keresinde İbn Ömer'e sormuş: "Ömer'in Müslümanlardan onda bir aldığını biliyor musun?" O da: "Hayır, bilmiyorum" demiştir. İbrahim bin Muhâcir rivayet etmiştir: "Ziyad bin Hudeyr'in şöyle dediğini duydum: 'İslam'da onda bir almayı ilk başlatan benim.' Sordum: 'Onda bir almayı kimlerden alıyordunuz?' Dedi ki: 'Müslümanlardan ya da antlaşmalı (Zimmî) kimselerden asla almazdık; Beni Taglib'in Hristiyanlarından alırdık.' Abdurrahman bin Ma'kal rivayet etmiştir: 'Ziyad bin Hudeyr'e sordum: Kimden vergi alırdınız? Dedi ki: Müslümanlardan ya da antlaşmalı kimselerden asla almazdık.' Bunun üzerine dedim ki: 'O halde kimden alırdınız?' Dedi ki: 'Harbî tüccarlardan; çünkü biz onların yanlarına ticaret için gittiğimizde bizden vergi alırlardı.' Ya'kub İbn Abdurrahman El-Karri babasından rivayet etmiştir. Babası şöyle demiştir: Ömer İbn Abdulaziz, Uday İbn Arta'ye şunu yazmıştır: "İnsanlardan fidye yükünü, kefaret olarak yemek verme yükünü kaldırın. Ayrıca maks yani gümrük vergisi yükünü de kaldırın. Çünkü bu, gümrük vergisi değil, insanların hakkının alıkonulmasıdır; bunun hakkında Allah (c.c.) şöyle buyurmaktadır:

This is as far as the movements of traders and trading commodities in and out of the Islamic land are concerned. As for the levies imposed on these commodities, the Shari’ah rule varies according to the traders, and not according to the types of trading commodities. Because Islam does not view the trading commodities as being merely a property, nor does it view them in relation to their origin, but rather to the fact that the trading commodities are owned by individuals. Therefore, levies imposed on the trading commodities would depend on the traders themselves, regardless of the origin of goods and regardless of their type. Therefore, if the trader were a citizen of the Islamic State, Muslim or Dhimmi alike, no ’Ushr customs would be imposed on his business whatsoever. This is because Ad-Darimi, Ahmed and Abu ‘Ubayd reported on the authority of ‘Uqbah ibn ‘Amir that He heard the Messenger of Allah (pbuh) say: “He who imposes maks (custom duty) would not enter paradise.” Abu Mohammed said: “He (pbuh) means the ‘Ushr customs, and the one who collects the tithe on imported commodities”. Muslim bin Musbih reported that He once asked Ibn ‘Umar: “Did you know that Umar took from the Muslims the tithe?” He said: “No, I did not”. Ibrahim Ibn Muhajir reported: “I heard Ziyad Ibn Hadeer say: ‘I was the first to collect the tithe in Islam’. I asked: “Whom did you use to levy the tithe?” He replied: ‘We never used to levy the tithe on a Muslim or a covenantor (Dhimmi); we collected the tithe from the Christians of Bani Taghlib.’ ‘Abdurrahman Ibn Ma’qal reported: “I asked Ziyad Ibn Hadeer: Whom did you use to levy? He replied: ‘We never used to levy a Muslim or a covenantor.’ So I said: “then whom did you levy?” He replied: ‘The belligerent traders, for they used to levy us when we went to them on business.’ Ya’aqub Ibn ‘Abdurrahman Al-Qarri reported on the authority of his father who said: ‘Umar Ibn Abdul-Aziz wrote to ‘Uday Ibn Arta’ah the following: “Remove from people the burden of Fidya (redemption), the burden of having to provide food as atonement, and also remove the burden of Maks i.e. customs. Indeed, it is not customs duty but the withholding of people’s due, in which Allah (swt) says:

"İnsanların haklarını eksiltmeyin ve yeryüzünde bozgunculuk yapmak niyetiyle kötülük işlemeyin." [Hud: 85]

“And withhold not the things which are people’s due and commit no evil on earth with intent of being mischievous” [Hud: 85]

...Kendisine sadaka getiren kişiden onu kabul et; getirmeyen kişiyi ise Allah yeterince hesaba çeker. Kariz İbn Süleyman şöyle dedi: "Ömer İbn Abdülaziz, Abdullah İbn Avf el-Karri'ye şunu yazdı: 'Refah'taki, Maks evi denilen eve git, onu yık, sonra denize götürüp at, ondan geriye hiçbir iz bırakma.' Ebu Ubeyd bu beş rivayeti el-Emvâl kitabında nakletmiştir. Ebu Ubeyd şöyle dedi: ' Öşrü, gümrük vergisinin çirkin görülmesini ve buna karşı sert uyarıyı andığımız bu rivayetlerin anlamı, Cahiliye dönemine dayanmaktadır. O dönemde Arap ve Arap olmayan krallar, topraklarından geçen tüccarların mallarından bir "onda bir" almayı âdet edinmişlerdi. Bu durum, Resulullah ﷺ'ın Sakif, Bahreyn, Devmetü'l-Cendel ve İslam'ı kabul eden diğer bölgelere gönderdiği mektuplarda açıkça görülmektedir; bu mektuplarda şöyle buyurmuştur: "Onlara zulmedilmesin ve onlardan (bu tür vergi) alınmasın." Bu yüzden şunu anladık: Bu, Cahiliye dönemi âdetiydi ve bu konuda birçok rivayet bize ulaşmıştır; nihayet Allah (swt), Resulünü ﷺ İslam ile gönderip bu uygulamayı kaldırdı.' Yani Cahiliye dönemi âdeti, öşrün yani gümrük vergilerinin (Mükus) alınmasıydı; Allah (swt) bunu İslam ile ortadan kaldırmıştır."

...he who brings to you charity (Sadaqah), accept it from him; and He who does not, Allah would then adequately account him. Kariz Ibn Sulayman said: “Umar Ibn Abdul-Aziz wrote to ‘Abdullah Ibn ‘Awf Al- Qarri the following: “Ride to the house which is in Refah called the house of Maks, demolish it, then take it to the sea and throw it in, leaving no trace of it.” Abu ‘Ubayd reported these five narrations in the book of Al- Amwal. Abu Ubayd said: “The meaning of these reports in which we mentioned the ushr, the dislike of customs duty and the harsh warning against it, has its roots in the days of ignorance (Jahiliyya), when it was the practice of Arab and non-Arab kings to impose upon the traders ‘a tithe’ of their properties if they happened to pass by their lands. This is illustrated in the letters dispatched by the Messenger of Allah (pbuh) to other provinces such as Thaqeef, Bahrain, Doomat al-Jandal and others among those who embraced Islam, in which He (pbuh) wrote: “That they should not be pressed nor should they be levied on.” Therefore, we gathered from this that it was a customary practice of the days of ignorance (with many tales about it reaching us) until Allah (swt) abolished this practice when He (swt) sent His Messenger (pbuh) with Islam” i.e. it was the customary practice of the days of ignorance to impose the tithes i.e. customs duties (Mukus), so Allah (swt) abolished this by Islam.

Messenger of Allah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet edilen bu hadisi ile Ömer İbnü'l-Hattab ve Ömer İbn Abdülaziz'den nakledilen rivayetler, Müslümanın veya zimmînin ticaret malları üzerinden, bunlar İslam topraklarına ithal edildiğinde de, harbî bir hanehalkına ihraç edildiğinde de gümrük vergisi alınmaması gerektiğini göstermektedir. Ömer İbnü'l-Hattab bu uygulamaya bağlı kalmış, Müslüman ve zimmî tüccarlardan hiçbir zaman gümrük vergisi almamış ve Sahabe de bunu onaylamıştır; dolayısıyla bu, sükût icmâına, yani bir Şer'î delile işaret etmektedir. Gümrük vergisi (el-meks), malların devletin sınırlarından, ülkeye girerken veya ülkeden çıkarken geçtiği sırada alınan paradır. Bu amaçla sınırlarda kurulan binaya Beytü'l-Mäks denir. Mal üzerindeki gümrük vergisi, ya Cahiliye döneminde pazarlardaki satıcılardan alınan paralardır ya da malların satışı veya şehirlere girişi sırasında devlet görevlileri tarafından alınan belirli ücretlerdir. Gümrük vergisinin çoğulu Mükûs'tur. Denir ki: Makasa, yani gümrük vergisinin parasını topladı. Bu nedenle bu kelime özellikle ticaret üzerinden alınan vergi için kullanılır. Gümrük vergisi alınmasının yasaklanması ise geneldir ve Müslümanı da zimmîyi de kapsar.

This reported Hadith of the Messenger of Allah (pbuh), as well as the reports from ‘Umar ibn al-Khattab and ‘Umar Ibn Abdul-Aziz, indicate that no customs duty should be taken from the Muslim or the Dhimmi on their trading commodities, be they imports into the Islamic land or exports to the belligerent household. Umar ibn al-Khattab adhered to this and never took customs duty from the Muslim and Dhimmi traders, and the Sahabah approved of this, therefore it indicates silent consensus i.e. a Shari’ah evidence. The customs duty is the money taken on the trading commodities which pass through the State’s frontiers either in or out of the country. The house erected on the frontiers for this purpose is called Bait ul-Maks. The customs duty on goods is either money that was taken in the days of ignorance from the salesmen in the markets, or specific items taken by the State’s officials upon the sale of commodities, or upon their entry into the cities. The plural of customs duty is Mukus. It is said: Makasa i.e. He collected the money of customs duty. Therefore, it is specifically applied to the levy taken on trade. The prohibition of taking the customs duty is general, comprising the Muslim and the Dhimmi.

Ebu Ubeyd'in el-Emval'inde, Harb es-Sekafi'nin annesinin babasından rivayet ettiğine göre, Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Müslümanlardan öşür alınmamalı, ancak Yahudilerden ve Hristiyanlardan alınmalıdır." Bu hadis üç senedle rivayet edilmiştir; bunlardan ikisi meçhul bir kimseden nakledilmiştir. Harb b. Ubeydullah es-Sekafi'nin annesinin babasından rivayet ettiği senet ise hadis râvileri tarafından yorumlanmamış ve bu konuda sessiz kalınmıştır. Ayrıca müçtehitlerden hiçbiri bu hadisi benimsememiş, ticaret malından hiçbir şey alınmaması gerektini savunanlardan ya da Müslümanın ticaretinden zekât olarak çeyrek öşür, zimmîden ise siyasî bir yükümlülük olarak yarım öşür alınmasını savunanlardan hiçbirinin bu hadisi delil olarak kullandığına dair bir rivayet bize ulaşmamıştır. Eğer bu rivayet sahih olarak doğrulanmış olsaydı, kesinlikle benimsenir ve delil olarak kullanılırdı. Dolayısıyla bu hadis hiç kimse tarafından sahih sayılmamıştır ve bu yüzden delil olarak kullanılmamalıdır.

As for the Hadith reported by Abu ‘Ubayd in Al-Amwal, on the authority of Harb Al-Thaqafi on that of his maternal grand-father that the Messenger of Allah (pbuh) said: “No tithe (ushr) should be imposed upon the Muslims, but they should be imposed upon the Jews and the Christians.” This Hadith has been reported through three chains, two of which narration was made from an unknown, and the narration of Harb Ibn ‘Ubaydullah Al-Thaqafi, which He reported on the authority of his maternal grandfather, on which the Hadith narrators did not comment on and remained silent about. Besides, none of the scholars (Mujtahideen) adopted it, and no reports whatsoever reached us stating that someone has used it as evidence, whether from among those who say that nothing should be taken on the trade, or from those who say that a quarter of the tithe should be imposed upon the Muslim’s trade as Zakat and half of the tithe on the Dhimmi as a political responsibility. If the report had been confirmed as being sound, it would have surely been adopted and used as evidence. So the Hadith has not been judged to be sound by anyone, and thus must not be used.

Hz. Ömer'in Müslümanlardan ticaretlerinin onda birinin dörtte birini, zimmîlerden yarısını ve harbîlerden onda birini aldığı rivayet edilmiştir. Bu durum, Müslümanın, zimmînin ve harbînin yaptığı alım satım işlemlerine ilişkin hükümle bağlantılı olarak değerlendirilmelidir. Müslümanlar ve zimmîler bakımından hadisler, onlara herhangi bir şeyin yüklenmesinin yasak olduğunu açıkça belirtmiştir; genel ifadelerle ticaret üzerinden öşür alınmasını, yani "meks"i yasaklamışlardır. Dolayısıyla Hz. Ömer'in Müslümanlardan aldığı şey zekât, harbîlerden aldığı şey karşılıklılık esasına dayalı olarak alınan öşür, zimmîlerden aldığı ise onlarla yaptığı barış anlaşmasına uygun olarak kararlaştırılan şeydir. Zimmîlerden aldıkları, barış antlaşmasının kapsamında olup "meks" değildir; çünkü Allah (c.c.) yalnızca kâfirlere cizye vergisini farz kılmıştır. Bu nedenle, cizye ve teslimiyetle birlikte zimmet akdi sahih biçimde yapılmışken, antlaşma şartları çerçevesinde mallarının yarısının öşür olarak alınması doğru ve sahih bir anlaşma olur. Aksi halde, zimmet akdi cizye ve boyun eğme ile sağlam biçimde kurulduktan ve onlar anlaşmayı bozmadıkça, mallarından herhangi bir şeyi almak haramdır. Ebû Ubeyd şöyle demiştir: "Benim anlamakta zorlandığım şey, Hz. Ömer'in zimmet ehlinden (yarı öşür) alması idi. Bu yüzden sürekli, 'Onlar Müslüman değiller ki kendilerinden sadaka (zekât) alınsın, harbî de değiller ki karşılık olarak onlara muamele edilsin' diyordum. Ta ki rivayetlerinden birini inceleyene kadar bunun ne olduğunu anlayamadım. Gördüm ki, Hz. Ömer onlarla bu esas üzere (yani cizyeye ve iki arazinin harâcına ek olarak yarım öşür ödemek üzere) bir barış anlaşması yapmıştır." Müslüman ve zımmî tüccarlara gelince, durum budur. Antlaşmalı tüccara gelince ise, onlarla bizim aramızda yapılan antlaşmanın metnine göre vergi alınır. Eğer antlaşmada muafiyet öngörülmüşse, o da muaf tutulur; eğer belli bir miktarın alınması öngörülmüşse, bu miktar ondan tahsil edilir. Böylece antlaşmanın öngördüğü şey, kendisi hakkında uygulanmış olur.

As for what has been reported that ‘Umar used to take a quarter of the ‘Ushr (tithe) from the Muslims and, the from Dhimmies half of the ‘Ushr (tithe) and from the belligerent the ‘Ushr (tithe), this should be linked to the rule concerning purchase and sale transactions undertaken by the Muslim, the Dhimmi and the belligerent. As for the Muslim and the Dhimmi, the Ahadith have been explicit about the prohibition of imposing anything upon them when they stated in general terms, the prohibition of Maks, which is the taking of ‘Ushr on trade. Therefore, what ‘Umar had taken from the Muslim would have been Zakat, and what He had taken from the belligerent would have been based on reciprocity, for they used to impose the ‘Ushr (tithe) on our traders, and what He had taken from the Dhimmi would have been in accordance to what He had agreed with them as a peace settlement. What He had therefore taken from the Dhimmies would have been within the remit of the peace treaty, and not a Maks, because Allah (swt) has only imposed the Jizya on the disbelievers. Therefore, if half of the ‘Ushr (tithe) were taken from them, within the terms of the peace treaty, together with the Jizya, it would then be a correct and sound treaty. Otherwise, it would be unlawful to take anything from their wealth once the treaty of the Dhimma has been soundly concluded with the Jizya and the submission, and as long as they did not violate the treaty. Abu ‘Ubayd said: “What I found difficult to perceive was his taking (meaning ‘Umar) from the people of the Dhimma (halftithe), so I kept saying: They are not Muslims in order to take from them Sadaqah (Zakat), nor are they belligerent in order for us to treat them with reciprocation. So I did not realise what it was until I studied one of his reports, so I found that He had struck a peace deal with them on this basis (i.e. to pay half an ‘Ushr (tithe), in addition to the Jizya (poll tax) and the Kharaj (land tax) of the two lands.” This is as far as the Muslim and the Dhimmi traders are concerned. As for the trader under treaty, He would be levied according to the text of the treaty concluded between them and us. If the treaty had stated that He should be exempted, He would then be exempted, and if it stated that a certain sum must be imposed, it would then be collected from him, thus implementing upon Him what the treaty had stipulated.

Harbi tüccara gelince, Şeriat hükmü, onun ülkesinin Devlet'in tüccarlarına uyguladığı vergiyle aynısını ona uygulamaktır. Dolayısıyla bir harbi tüccar korunma (eman) altında Devlet'in topraklarına girerse, Devlet ona, İslam Devleti'nin tüccarlarına uygulananı uygular; bunlar Müslüman olsun zimmi olsun fark etmez. Çünkü Ebu Kudame, "el-Mugni" adlı kitabında, Ebu Meclez Lahık İbn Hamid'in şöyle dediğini nakleder: "Ömer'e dediler ki: 'Harbi halktan, onlar bizim topraklarımıza gelirse ne kadar alalım?' O sordu: 'Onlar sizden ne kadar alıyorlar?' Dediler: 'Öşür (onda bir).' Dedi: 'O hâlde onlardan da aynısını alın.'" Ebu Ubeyd, "el-Emval" adlı eserinde, Ziyad İbn Hudeyr'in şöyle dediğini rivayet eder: "Biz hiçbir Müslümandan ya da antlaşmalı (zimmi) kimseden öşür almazdık. Ona sordum: 'O hâlde öşrü kimden alırdınız?' Dedi: 'Harbi halkın tüccarlarından; tıpkı bizim ticaretle onların yanına gittiğimizde onların bizden aldığı gibi.'" Ömer İbnü'l-Hattab bunu Sahabe'nin huzurunda yaptı ve hiçbir Sahabi ona bunun için itiraz etmedi; hepsi sustu, dolayısıyla bu bir icma (genel uzlaşı) oldu. Ancak harbi tüccarlardan, onların Devlet'in tüccarlarından aldığına eşit bir vergi almak caizdir, zorunlu değildir; yani vergi koymak Devlet'in takdirine bağlıdır ve ona bir yükümlülük değildir. Devlet, harbi tüccarı Maks'tan (gümrük vergisi) muaf tutabilir ya da ondan alınandan daha düşük bir Maks koyabilir. Ancak ondan alınandan daha yüksek bir Maks koymasına izin yoktur. Bunun sebebi, Maks'ın gelir toplamak için değil, karşılıklılık ilkesine dayanmasıdır. Halife böyle bir politikayı benimserken Müslümanların maslahatını gözetir. Ebu Ubeyd, "el-Emval"de Salim b. ‘Abdullah ibn Ömer, babasının rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: “Ömer, Nabatili tüccarların getirdiği yağ veya buğday üzerinden, Medine'ye ithalatı teşvik etmek amacıyla yarım öşür alırdı; tekstil ürünleri üzerinden ise öşür alırdı.” Öşür, o dönemde bizim tüccarlarımızdan alınan vergiydi. Dolayısıyla harbi (düşman) ülkeden alınacak gümrük vergisi, Devletin çıkarlarının gerektirdiğine bağlı olacaktır. Gümrük vergisi bu nedenle ya konulabilir ya da kaldırılabilir; yüksek de olabilir, düşük de olabilir; yeter ki, harbi ülkelerin Devletin tüccarlarından aldığını aşmasın.

As for the belligerent trader, the Shari’ah rule is to impose upon Him the same levy imposed by his country upon the State’s traders. So if a belligerent trader entered the State’s land with protection, the State would impose upon Him what is imposed upon the traders of the Islamic State, whether they were Muslims or Dhimmi, for Abu Qudamah mentioned in his book “Al-Mughni” that Abu Majlaz Laahiq Ibn Hameed said: “They said to ‘Umar: ‘How much should we take from the belligerent people if they came to our land?’ He asked: ‘How much do they take from you?’ They said: ‘The ‘Ushr (tithe).’ He said: ‘So take the same from them.” ‘Abu Ubayd reported in “Al-Amwal” that Ziyad Ibn Hadeer said: “We never used to levy ‘Ushr (tithe) on a Muslim or one under treaty. I asked: ‘On whom did you use to levy ‘Ushr (tithe) on then?’ He said: ‘The traders from the belligerent people, just as they used to levy (the tithe) on us when we went to them with our trade.’ ‘Umar ibn al-Khattab did so in the presence of the Sahaba, and no Sahabi rebuked Him for this”; they all kept silent and therefore it was a general consensus (Ijma’a). However, to impose on the belligerent traders a levy equal to that they impose on the State’s traders is permitted, and not compulsory i.e. it would be at the State’s prerogative, and not an obligation upon her to impose a levy. It would be permitted for the State to exempt the belligerent of the Maks (custom duty), or to impose a lower Maks than that imposed on it. However, the State is not allowed to impose a higher Maks than that imposed upon it. This is because imposing Maks is not designed for the collection of revenue, but is based on the principle of reciprocity. When adopting such a policy, the Khalifah would consider the interests of the Muslims. Abu ‘Ubayd reported in “Al-Amwal” that Salim b. ‘Abdullah ibn Umar reported on the authority of his father who said: “ ’Umar used to impose half-tithe on oil or wheat brought in by the Nabatean traders, in order to encourage imports into Madinah, and He used to impose the tithe on textiles.” The tithe was what they used to levy on our traders at the time. Therefore, the customs duty taken from the belligerent would depend on what the interests of the State entail. The customs duty could therefore either be imposed or waived; it could also be either high or low, provided that it does not exceed what the belligerents impose upon the State’s traders.