Fiyat, toplumun mallara verdiği değerin tahminidir; ücret ise toplumun hizmetlere verdiği değerin tahminidir. Para, bu tahminin ifade edildiği araçtır. Çeşitli mal ve hizmetleri ölçmemizi ve bunları ortak bir temele bağlamamızı sağlayan, böylece çeşitli mallar arasında ve çeşitli hizmetler arasında, hepsini genel standart görevi gören tek bir genel birime bağlayarak karşılaştırma yapmayı kolaylaştıran araçtır. Mallar için fiyatlar, işçiler için ise ücretler bu birim üzerinden ödenir.

The price is the society’s estimate of the value of goods and the wage is the society’s estimate of the value of services. Money is the medium by which this estimate is expressed. It is the medium which enables us to measure various goods and services and refer them to one common basis, thus facilitating the process of making a comparison between various goods and between various services by referring them to one general unit which serves as the general standard. Prices are paid for goods and wages are paid for workers on the basis of this unit.

Paranın değeri, satın alma gücüyle, yani kişinin onunla mal ya da hizmet olarak ne kadar edinebileceğiyle ölçülür. Bu nedenle, toplumun mal ve hizmetlerin değerini ölçtüğü aracın para sayılabilmesi için bir satın alma gücüne sahip olması gerekir; yani herhangi bir kişinin onunla mal ve hizmet edinebileceği bir güce.

The value of money is estimated by its purchasing power i.e. by how much a person could acquire with it in terms of goods or services. Therefore, the medium by which the society estimates the value of goods and services must have a purchasing power in order to qualify as money i.e. a power with which any person could acquire goods and services.

Bu aracın, paranın sahip olduğu kabul edilebilmesi için aslında içsel bir güce sahip olması veya içsel bir güce bağlı olması, yani halk tarafından kabul görmüş bir değere sahip olması gerekir. Ancak gerçekte paranın ihracı dünyanın çeşitli ülkeleri arasında farklılık göstermektedir. Bazı ülkeler parasını içsel bir güce ya da içsel bir güce bağlı hale getirmiştir; diğerleri ise parasını konvansiyonel bir para (değiştirilemez) haline getirmiştir, yani para olarak kabul edilecek bir aracın üzerinde anlaşmaya varmış ve ona satın alma gücü vermişlerdir.

This medium must originally have an intrinsic power, or be dependent on an intrinsic power i.e. it should itself have a value recognised by the public, in order to be considered as money. However, in reality the issuing of money differs among the various countries of the world. Some countries have made their money an intrinsic power or dependent on an intrinsic power, while others have made their money a conventional money (inconvertible) i.e. they have agreed upon a medium to be considered as money and they gave it a buying power.

Paraları basarken ülkeler ya altın ve gümüş standardını benimseyebilir ya da değiştirilemeyen kâğıt parayı kullanabilir. Altın ve gümüş standardını uygulayan ülkeler ise para basımında iki yöntemi izler: metalik para yöntemi, yani tek ya da çift metalik standart, veya kâğıt para yöntemi. Metalik yöntemde, çeşitli değerleri temsil etmek üzere altın veya gümüş parçaların darp edilmesiyle altın ve gümüş sikkeler basılır. Bütün para ve mal değerlerinin kendisine göre belirlendiği tek bir parasal birim esas alınır. Her parça bu birime dayanacak şekilde darp edilir ve bu parçalar ülkenin para birimi olarak dolaşıma sokulur. Altın ve gümüş standardını uygulayan ülkelerde kullanılan kâğıt yöntemi ise, basitçe, istendiğinde altın ve gümüşe çevrilebilen kâğıt parayı, yani kâğıt para birimini kullanmak anlamına gelir. Bu standardın işletilmesinde iki yol izlenebilir. Birincisinde ülke, kâğıt parayı belirli bir yerde para ya da külçe olarak saklanan belirli miktarda altın ve gümüşü temsil edecek şekilde düzenler. Bu durumda söz konusu miktarın metalik değeri, kâğıt paranın taşıdığı itibari değere eşit olur ve banknotlar istendiğinde bozdurulabilir. Buna özdeş kâğıt para denir. İkinci yolda ise ülke, kâğıt paranın, imza sahibinin talep üzerine hamiline belirli bir miktar parayı ödemeyi taahhüt ettiği bir belgeyi temsil etmesine karar verir. Bu durumda kâğıt para, ihraç edilen itibari değere eşit metalik değere sahip altın ve gümüş miktarını temsil etmez. Ancak ihraç eden kurum, ister bir banka ister devlet hazinesi olsun, itibari değerinden daha az miktarda altın ve gümüş bulundurur; örneğin itibari değerin dörtte üçü, üçte ikisi, üçte biri, dörtte biri veya herhangi başka bir yüzdesi kadar. Örneğin, bir banka ya da Devlet Hazinesi, 500 milyon Dinar değerinde kâğıt para çıkarır ve kasalarında yalnızca 200 milyon Dinar değerinde altın ve gümüş bulundurur. Bu tür kâğıt paraya itibari kâğıt para denir. Bu metalik rezervlere ise altın rezervi ya da altın karşılığı denir. Her hâlükârda, bu koşullar altında para çıkaran bir ülke aslında altın standardını uygulamış olur.

When issuing money, countries may either adopt the gold and silver standard, or the non-exchangeable paper money. As for the countries which operate the gold and silver standard, they follow two methods of issuing: the metallic money method, i.e. either the single/dual metallic standard or the paper money method. The metallic method is where gold and silver coins are issued by minting pieces of gold or silver to represent various values, but based on one monetary unit to which all the various values of money and goods would be referred. Each piece would be coined to be based on this unit, and these pieces would be circulated as the country’s currency. The paper method used in the countries which operate the gold and silver standard means simply that a country would use paper money i.e. paper currency that can be exchanged to gold and silver upon demand. Two methods can be used in operating such a standard; the first method is when a country makes the paper money represent a certain amount of gold and silver deposited in a specific place as money or bullion. In this case, this amount would have a metallic value equal to the nominal value which the paper money holds and the notes can be exchanged on demand. This is known as intrinsic paper money. As for the second way, this would be used when a country decides that the paper money should represent a document in which the undersigned, promises to pay the bearer on demand a certain amount of money. This paper money would not in this case represent the amount of gold and silver which has a metallic value equal to the issued nominal value; the issuing house, be it a bank or a government treasury, would however maintain a lesser amount of gold and silver than its nominal value, for example, three-quarters of the value, two thirds, one third, a quarter or any other percentage of the nominal value. For instance, a bank or the State’s treasury would issue paper money worth 500 million Dinars and maintain in its safes 200 million Dinars worth of gold and silver only. This type of paper money is known as fiduciary paper money. The metallic reserves are known as gold reserves or gold cover. In any case, a country which issues money under these conditions would in fact be operating the gold standard.

Bu durum, kendisinde içsel bir değer bulunan araçların, yani altın ve gümüşün, kendi başlarına para olduğunu ve paranın dayandığı temel olduğunu göstermektedir. Ancak her ülke, diğer paralardan ayırt edilebilmesi için kendi özel yöntemini, şeklini, ağırlığını, darphanesini vb. seçer. Bir ülke, ülke içinde ve yurt dışında dolaşan veya yalnızca dış ticaret işlemlerinde kullanılan, altın ve gümüşe dayalı içsel değerli kâğıt parayı da kabul edebilir. Bir ülke ayrıca, nominal değerinin belli bir miktarı kadar altınla desteklenen, yani değerinden daha az bir altın karşılığı bulunan itibari kâğıt parayı da kabul edebilir. Bu kâğıt paraların, ihraç eden ülkenin parası olmaları ve diğer para birimlerinden ayırt edilmeleri için kendilerine özgü bir şekil ve baskı taşıması gerekir.

This demonstrates that the media which possess an intrinsic power i.e. gold and silver, are in themselves money and are the basis upon which money is based. However each country chooses her own specific method, shape, weight, mint, etc. so that she can distinguish it from other money. A country may also agree on an intrinsic paper currency based on gold and silver either circulating in the country and abroad, or used only in foreign exchanges. A country could also agree upon fiduciary paper money, backed by gold for a certain amount of its nominal value i.e. it would have a gold reserve less than its value in gold. These papers would have a specific shape and print so that they become the currency of the issuing country and so that they are distinguished from other currencies.

Değiş tokuşu sabit bir oranla altına, gümüşe ya da herhangi bir değerli madene dayanmayan kağıt para standardı uygulayan ülkeler, bu tür bir değiş tokuşa imkân vermeyen banknotlar çıkarırlar. Dolayısıyla bu banknotları çıkaran kurum, talep üzerine bunları belirli bir fiyattan altına çevirmekle yükümlü değildir. Bu tür ülkelerde altın, arz ve talebe göre zaman zaman fiyatı değişen diğer her emtia gibi muamele görür. Bu banknotların karşılığında metalik bir rezerv yoktur ve metalik paraya çevrilebilirlikleri de yoktur. Bunlar yalnızca yasal bir değer taşırlar; kendilerinde ya da kendilerine dayalı bir içsel değerleri yoktur. Bunlar, dolaşım aracı olarak kabul edilmiş bir birimi temsil eder ve onları dolaşım aracı haline getiren, kişinin bununla mal ve hizmet satın alabilmesini sağlayan şey yasadır. Gücünü, onu çıkaran ve para birimi olarak kullanan Devletin gücünden alır.

As for the countries who operate a non-exchangeable paper money standard, they issue bills which are not exchangeable to gold or silver or any precious metal with a fixed rate. Therefore, the institution which issues these bills is not liable to exchange these bank notes for gold at a specific price on demand. Gold in such countries is treated just like any other commodity whose price fluctuates from time to time according to supply and demand. These bank notes are not backed by a metallic reserve, nor are they exchangeable to metallic money. They only hold a legal value and do not possess an intrinsic power, nor do they depend on an intrinsic power. They merely represent a unit that has been agreed upon as a means of circulation, and it is the law that gives it the power to become a means of circulation, with which a person may acquire goods and services. Its power is derived from the power of the State who issues it and who uses it as her currency.

Bu nedenle para yukarıda belirtilen yollarla çıkarıldığı için, herhangi bir ülke, toplumun mal ve hizmetlere biçtiği değeri ifade eden bir şey üzerinde anlaşabilir; yeter ki bu şeyin, kişinin o ülkeden mal ve hizmet satın alabilmesini sağlayan bir satın alma gücü olsun. Dolayısıyla herhangi bir ülke, mal ve hizmetlerin değerine ilişkin toplumun takdirini ifade eden, sabit ve ayırt edici bir niteliğe sahip bir para birimi çıkarabilir; yani, bu paraya verilen değere göre, kişinin çıkaran ülkede mal ve hizmet edinebileceği bir para. Diğer ülkelerin mal ve hizmet alabilmesi için onlara bu para birimini tanıtmaya zorlayan, parayı çıkaran ülkenin kendisidir.

Since money is issued in the above mentioned ways, any country could therefore agree upon something which expresses the society’s estimate of goods and services, as long as this thing has purchasing power with which a person could acquire goods and services from that country. Therefore, any country could issue a currency that has a fixed and a distinguished quality, which expresses the society’s estimation of the value of goods and services i.e. a money with which any person could acquire goods and services in the issuing country, according to the value given to that money. It is the issuing country which forces other countries to recognise her currency so that these countries could acquire from her goods and services.

Bir ülkenin Uluslararası Para Fonu, Dünya Bankası, bir merkez bankası ya da başka herhangi bir kurum üzerine bağımlı olmasına gerek kalmazdı. Birimin mal ve hizmetleri elde etmedeki gücü, onu ya kendi başına, örneğin altın ve gümüş gibi, ya da altın ve gümüşe bağlılığı sayesinde, örneğin nominal değerini altın ve gümüş cinsinden temsil eden içsel kağıt para ya da karşılığının belli bir miktar altın ve gümüş olarak rezervde tutulmasıyla, tıpkı karşılıklı kağıt paranın durumunda olduğu gibi, bir para birimine dönüştürmeye yeterli olurdu. Bu, aynı zamanda, kişinin onunla mal ve hizmet edinmesine olanak tanıyan, zorunlu kabul görmüş yasal bir ödeme aracı olmasından da kaynaklanabilir; örneğin değiştirilemez kağıt para, yani banknot gibi.

A country would not need to depend on the International Monetary Fund, the World Bank, a central bank or any other institution. The strength of the unit in obtaining goods and services would be sufficient to turn it into a currency either by itself, such as gold and silver, or by its dependence on gold and silver e.g. intrinsic paper money which represents its nominal value in gold and silver, or through having a certain amount of gold and silver held in reserve, as is the case with fiduciary paper money. This may also be due to it being a legal tender with enforced acceptability which allows a person to acquire with it goods and services, such as the non-exchangeable paper money i.e. the banknote.

Geçmişte ülkeler altın ve gümüşle muamele yapardı; her ülke, parasını diğer ülkelerin parasından ayırt etmek için altın ve gümüşü için belirli, sabit bir karakter üzerinde anlaşırdı. Ardından her ülke, altın ve gümüşle birlikte, sabit ve ayırt edici bir karakter taşıyan kâğıt para çıkarırdı. Sonra ülke, altın ve gümüş rezervlerini koruyarak kâğıt para ihracı konusunda anlaşırdı. Böylece dünyada üç tür para vardı: altın ve gümüşten yapılmış metalik para, özünde değeri olan kâğıt para ve değiştirilemeyen banknotlar.

Countries in the past used to deal in gold and silver, whereby each country would agree upon a specific fixed character for her gold and silver in order to distinguish her money from other countries’ money. Each country would then issue alongside the gold and silver paper money with a fixed distinguished character. Then the country would agree upon the issuing of paper money while maintaining gold and silver reserves. There was therefore three types of money in the world: metallic money made of gold and silver, intrinsic paper money and non-exchangeable banknotes.

İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan 1971'e kadar dünyanın tamamı iki temel para türünü kullanıyordu: metalik para ve üç türüyle kâğıt para. Ancak 1971'den itibaren dünyanın tamamı yalnızca, yani zorunlu kabul edilirliğe sahip yasal para olan, değiştirilemeyen kâğıt para standardını kullanmaya başladı; bu süreç, ABD Başkanı Nixon'ın Bretton Woods Bildirgesi'ni geçersiz ilan ederek doları altına bağlayan bağı koparmasına kadar devam etti.

Since the end of the Second World War and until 1971, the whole world used to operate two main types of money, the metallic and the paper money with its three types. However, since 1971 the whole world began operating exclusively the non-exchangeable paper money standard i.e. the legal tender with enforced acceptability, until the U.S. president Nixon declared the Bretton Woods Declaration null and void, thus severing the link between the dollar and gold.