Mülkiyetin bir diğer yolu, Devletin Beytü'l-Mal'deki mallardan vatandaşlara, ihtiyaçlarını karşılamak veya topluma, bu malların sahipliği yoluyla fayda sağlamak amacıyla verdiği mülklerdir. İhtiyaçların karşılanması bakımından, Devlet onlara arazi ekmeleri veya borçlarını ödemeleri için mülkler verir. Ömer bin Hattab, Irak'taki çiftçilere Beytü'l-Mal'den mülkler verdi; böylece onlara bu topraklara ekim yapmada ve ihtiyaçlarını karşılamada yardımcı oldu, bunun karşılığında kendilerinden geri ödeme almadan. Şeriat, borçlular için Zekât malında bir hak tanımıştır; borçlarını ödeyemeyecek durumda olanlara, bu maldan borçlarını ödemeleri için verilir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Another means of property ownership is that property which the State gives from the Bait ul-Mal properties to the citizens in order to meet their needs or to benefit the community by their ownership. With regard to the meeting of their needs, the State grants them properties with which they cultivate lands or repay their debts. ’Umar bin Al-Khattab gave properties from the Bait ul-Mal to the farmers in Iraq, by which He helped them to plant on this land and to meet their needs without being reimbursed from them. Shar’a made for the debtors a right in the Zakat property, from which they are given to repay their debts if they were unable to do so. Allah (swt) said:

“ve borçlular.” [Et-Tevbe: 60] Bireysel mülkün topluma fayda sağlaması bakımından, bu durum Devlet'in, sahibi olmayan boş arazi gibi kullanılmayan mallarından vatandaşlarına verdiği zaman gerçekleşir. Nitekim Peygamber (ﷺ) hicret edip Medine'ye geldiğinde Ebû Bekir ve Ömer'e arazi vermişti. Ayrıca Ez-Zübeyr'e, atının koşabildiği kadar geniş bir alanı, el-Nakî'a'nın ölü arazisinden vermiş, ona ağaç ve hurma bulunan bir arazi de vermiştir. Benzer şekilde, ondan sonraki doğru yolda olan halifeler de Müslümanlara arazi vermiştir. Devletin kişiye verdiği bu arazi, verilme yoluyla onun mülkü olur. Çünkü toplum, bu mülkün faydasına, bireyin bu mülkü kullanmasını kolaylaştırmaya ve mülkiyeti yoluyla zihinsel ve bedensel çabasını topluluğun yararına harcamasına ihtiyaç duyar. Burada kullanılan “iktâ” terimi dilsel ve fıkhî anlamdadır ve İslam'ın hiçbir zaman kabul etmediği, bilinen feodal iktâ sistemiyle hiçbir ilgisi yoktur.

“and the debtors.” [At-Tauba: 60] With regards to benefiting the community from the individual property, this occurs when the State grants to its citizens from its unused properties, such as the State giving land, which has no owner. As the Prophet (pbuh) did when He gave Abu Bakr and ’Umar some land when He (pbuh) emigrated to Madinah. He (pbuh) also gave Az-Zubair a wide area of dead land of al-Naqee’a, as much as his horse could run in, and He (pbuh) also gave Him land which had trees and palms. Similarly the rightly guided Khulafaa after Him gave lands to the Muslims. This land which the State gives to the person becomes his property through this granting. For the community is in need of the benefit of this property, of facilitating the individual to utilise this property, and of employing his mental and physical efforts for the benefit of the community by means of its ownership. This term of granting (Iqta’a) used here is lingistic and jurist one, and it has no relation with the known feudal (Iqta’a) system which Islam never acknowledged.

Devletin savaşçılar arasında ganimetlerden dağıttığı paylar ve İmamın savaş ganimetlerinden onlara sahip olmalarına izin verdikleri şeyler de devletin bireylere sahip olmaları için verdiği örneklerdendir.

What the State distributes amongst the warriors from the booties, and what the Imam allows them to hold of the war spoils are also examples of what the State grants to the individuals for them to own.