Fabrika, özü itibarıyla bireysel mülkiyet türlerinden biridir. Bireylerin sahip olmasına izin verilen şeylerdendir. Peygamber (sav) zamanında ayakkabı, elbise (giyim), kılıç ve diğer mallar için fabrikaların bireyler tarafından sahip olunduğu sabittir. Peygamber (sav) bunlara onay vermiş ve minberi onların yapmasını sağlamıştır; bu da fabrikaların bireysel mülkiyetinin caiz olduğunu gösterir. Ancak fabrikanın hükmü, ürettiği maddenin niteliğiyle belirlenir. Bunun delili, Allah'ın (cc) şarabı sıkanı ve bunun yapılmasını emredeni lanetlediğine dair hadistir; bu yüzden Müslümanların şarap üreten fabrikalara sahip olmaları yasaklanmıştır. Dolayısıyla şarabın sıkılmasının yasaklanması, sıkmanın kendisinin yasaklanması değil, özellikle şarabın sıkılmasının yasaklanmasıdır. Böylece sıkmak haram değildir; haram olan, alkol üretmek amacıyla sıkmaktır. Buna göre alkol fabrikasının yasaklanması, ürettiği maddelerin yasaklanmasından kaynaklanır. Bu şekilde fabrikanın hükmünün, ürettiği maddenin hükmüyle aynı olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle fabrikalar incelenmelidir: Ürettikleri maddeler kamu mallarından değilse, bu fabrikalar bireysel mülkiyet kapsamındadır; örneğin tatlı, tekstil, marangozluk ve benzeri fabrikalar gibi. Ancak fabrikalar, tükenmeyen madenleri işleyen maden fabrikaları gibi kamu malı olan maddeleri üretmek içinse, ürettikleri madde altın, gümüş, demir, bakır ya da petrol (yağ) olsun, bunların kamuya ait olarak sahiplenilmesine izin verilir; tıpkı alkol fabrikasının hükmünün, alkolün yasaklanması hükmüne tabi olması gibi. Bu fabrikaların devlet tarafından sahip olunması da caizdir; çünkü Devlet, bu madenleri Müslümanlar adına, onların menfaati için üretmekle yükümlüdür. Bu fabrikaların bireyler tarafından sahip olunması da caizdir; bu durumda Devlet, üzerinde anlaşılan belirli bir bedel karşılığında bu fabrikaları kiralayabilir. Ancak bireylerin, araç ve fabrikaları mülkiyetinde bulundurmaları, onlara bu tükenmeyen (bitmeyen) madenleri kendileri için üretme hakkı vermez; çünkü bu madenler, tüm Müslümanlar için kamu mallarıdır. Hiçbir bireyin de bunları başkalarını dışlayarak mülk edinmesi caiz değildir; ancak belirli ve tespit edilmiş bir bedel karşılığında Devlete kiralayabilir ve Devlet de bunları bu madenleri üretmek için kullanır. Demirle uğraşıp onu levhalara dönüştüren fabrikalara, otomobil fabrikalarına ve benzerlerine gelince, bunların malzemeleri özel mülkiyete aittir; dolayısıyla herhangi bir birey bu fabrikalara sahip olabilir, çünkü ürettikleri malzemeler kamu mallarından değildir. Bu nedenle, üretilen ürünü kamu mallarından olan her fabrika, ister kamu tarafından, ister Devletin kiralayabileceği bireyler tarafından sahip olunabilir. Aynı şekilde, üretilen ürünü özel mülk olan her fabrika da bireyler tarafından sahip olunabilir; çünkü bu, bireysel mülkiyetin bir parçasıdır.

The factory, in its essence, is one of the individual properties. It is one of the things which is allowed to be owned by individuals. It has been confirmed that individuals used to own factories at the time of the Prophet (pbuh), such as those for manufacturing shoes, dresses (clothes), swords and other goods. The Prophet (pbuh) consented to them and He had the Minbar manufactured by them, which indicates that the individual ownership of factories is allowed. But the Hukm (divine rule) of the factory is decided by the nature of the material which it manufactures, and the evidence of this is that the Muslims are prohibited to possess factories that produce wine, according to the Hadith which states that Allah (swt) cursed the one who presses (grape to make) the wine and the one who orders this to be done. So the prohibition of pressing wine is not prohibition of pressing as such, rather it is prohibition of pressing wine specifically. Thus, pressing is not Haram (prohibited), rather it is the pressing to produce alcohol which is the Haram (prohibited) matter. Accordingly, the prohibition of the alcohol factory results from the prohibition of the materials it produces. In this way, it appears that the rule of the factory is the same rule of the material it produces. Therefore, factories have to be examined: if the materials produced by them are not of the public properties, then theses factories are of the individual properties, such as the factories of sweets, textiles, carpentry and the like. However, if the factories were for manufacturing materials which are of the public property, such as the factories of minerals which process the uncountable (undepleted) minerals, then it is allowed for them to be owned publicly, due to the material which the factory produces, be it gold, silver, iron, copper or petrol (oil), in the same way that the rule of the alcohol factory follows the rule of alcohol in prohibition. These factories are also allowed to be owned by the government, since the State is obliged to produce these minerals on behalf of the Muslims, for the purpose of their interest. These factories are also allowed to be owned by individuals, where the State can hire them for a certain amount, which is agreed upon. However, the ownership by individuals, of the tools and factories does not allow them to use them in producing these uncountable (undepleted) minerals for themselves, because these minerals are public properties for all the Muslims. Nor is any individual allowed to own them to the exclusion of others, but they are allowed to rent them to the State for a certain defined amount, where the State uses them to produce these minerals. As for the factories which treat iron and transform it to sheets, the car factories and the like, whose materials are of the individual ownership, any individual is allowed to own them, because the materials which they produce are not from the materials of the public property. Therefore, every factory whose manufactured product is of the public property, is allowed to be owned publicly, or by the State or by individuals from whom the State is allowed to hire. Likewise, every factory whose manufactured product is of the private property, is allowed to be owned by individuals because this is from the individual ownership.