7.1 Geçim İçin Mala İhtiyaç - İslam'ın Ekonomik Sistemi | Quran Course

7.1 Geçim İçin Mala İhtiyaç - İslam'ın Ekonomik Sistemi | Quran Course

0% read · 1 min left

İslam'ın Ekonomik Sistemi Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

7.1 Geçim İçin Mala İhtiyaç

7.1 The need for Property for Sustenance

by Taqiuddin an-Nabhani1 min readViewed 85 times

Mülkiyet sebeplerinden biri, geçim için mala duyulan ihtiyaçtır. Çünkü geçim, her insanın bir hakkıdır; dolayısıyla geçim, ona bir lütuf ya da bir iyilik olarak değil, bir hak olarak verilmelidir. İslam Devleti vatandaşının geçimini sağladığı yol çalışmaktır. Ona iş bulmak zorsa, Devlet bunu kendisi için temin etmek zorundadır; çünkü Devlet vatandaşların koruyucusudur ve onların ihtiyaçlarını karşılamakla yükümlüdür. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "İmam bir çobandır (ra'i) ve tebaasından sorumludur." Bunu Buhari, İbn Ömer'den rivayet etmiştir. Eğer kişi iş bulmakta zorlanıyorsa ya da hastalık, yaşlılık veya herhangi bir engellilik nedeniyle çalışamıyorsa, geçimini sağlamak, Şeriat'ın maddi olarak desteklemekle yükümlü kıldığı kimselerin görevi olur. Böyle bir kimse yoksa ya da varsa ama maddi destek sağlayamıyorsa, gerekli desteği sağlamak Beytülmal'in, yani Devletin sorumluluğunda olur. Ayrıca böyle bir kimsenin Beytülmal'den bir başka hakkı daha vardır; o da Zekât'tır. Allah şöyle buyurmuştur:

One of the means of ownership is the need of property for sustenance. This is because sustenance is a right for every human being, so He must have sustenance as a right for him, and not as a grant or as a favour. The means by which a citizen of the Islamic State secures his livelihood is work. If it is difficult for Him to find work, the State has to make it available for him, because it is the caretaker of the citizens and is responsible for supplying their needs. The Prophet (pbuh) said: “The Imam is a caretaker (ra’i), and He is responsible for his subjects,” narrated by Bukhari from Ibn Umar. If it was difficult for Him to find work or He was unable to work due to sickness, old age or due to any reason of disability, then his sustenance becomes a duty upon those whom Shari’ah made responsible for financially supporting him. If there was no such person, or there was one but He was unable to financially support him, then the Bait ul-Mal, or the State becomes responsible for providing the required support. Moreover, such a person has another right from the Bait ul-Mal, which is the Zakat. Allah said:

"Sadakalar yalnızca fakirler ve yoksullar içindir..." ... Allah'ın farz kıldığı bir görev [Tevbe: 60], yani bağlayıcı bir hak. Devlet bu hakkı ihmal ederse ve Müslüman toplum da devleti hesap sormak konusunda ihmal eder ve muhtaçları doyurmayı (desteklemeyi) ihmal ederse - ki Müslüman toplumun bu konuda ihmalkâr davranacağı beklenmez - o takdirde bu kişinin, kendini geçindirmek için ihtiyacı olanı, bulduğu her yerden alma hakkı vardır; bu bir bireyin malı olsun ya da devlet malı olsun fark etmez. Böyle bir durumda aç olan kimsenin, insanların elinde yiyecek olduğu sürece leş yemesi caiz değildir, çünkü elinde yiyebileceği yiyecek bulunan insanlar varken leş yemeye zorlanmış sayılmaz. Ancak yiyeceği elde edemezse, canını kurtarmak için leş yemesi caizdir. Bunun sebebi, rızık elde etmenin mal edinmenin yollarından biri olmasıdır. Şeriat, kıtlık zamanında yiyecek almayı, eli kesilmesi gereken bir hırsızlık olarak görmemiştir. Ebu Umame'den rivayet edildiğine göre Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kıtlık zamanında el kesme cezası yoktur." Kişinin geçimi için mal sahibi olma hakkı, Şeriat tarafından hem kanunla hem de yönlendirmeyle güvence altına alınmıştır. İmam Ahmed, Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: "Hangi topluluk olursa olsun, aralarında bir kişi aç kalırsa, Mübarek ve Yüce Allah'ın korumasından çıkarılmış olurlar." el-Bezzar, Enes'ten şunu rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Yakın komşusu aç iken, bunu bilerek tok yatan kimse, bana gerçekten iman etmiş olmaz."

“Alms are only for the poor and the needy.... a duty decreed by Allah” [At-Tauba: 60] i.e. an obligatory right. If the State neglected this right, and the Muslim community neglected to take the State to task and neglected to feed (support) the needy, though it is not expected that the Muslim community would neglect this, then this person has the right to take whatever He needs to support himself, from wherever He finds it, whether it was from an individual’s property or a State property. In such a case a hungry person is not allowed to eat carrion, as long as there is food with any of the people, as He is not driven by necessity to eat carrion when there is food in the hands of the people of which He can eat. However, if He could not obtain the food, then He is allowed to eat carrion to save his life. This is because the sustenance is one of the means to obtain property. Shar’a did not consider the taking of food in the time of famine as theft for which the hand must be amputated. It was narrated by Abu Umamah that the Prophet (pbuh) said: “There is no amputation in time of famine.” The right of the person to own property for sustenance was secured by the Shar’a through legislation as well as through direction. Imam Ahmad narrated that the Prophet (pbuh) said: “Any community, whosoever they are, if a person among them became hungry, they will be removed from the protection of Allah the Blessed, the Supreme.” Al-Bazzar narrated from Anas that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The one who slept (satisfied) while his close neighbour was hungry, and He was aware of that, would not have believed in me truly.”