Dünya genelinde bireyler arasında servetin adaletsiz dağılımı olgusu, günlük hayatın her alanında açıkça görülen gerçeklerden biridir; öyle ki bunun kanıtlanmasına ihtiyaç duyulmayacak kadar apaçıktır ve insanların ihtiyaçlarını karşılamadaki bariz eşitsizlik yüzünden çektikleri sıkıntılar ne kadar vurgulansa azdır. Kapitalizm bu olguyla mücadele etmek için birkaç girişimde bulundu, ancak bunlardan bir sonuç elde edilemedi.

The phenomenon of maldistribution of wealth among individuals all over the world is one of the realities reflected clearly in all aspects of daily life, to the extent that this does not require an evidence to be proven, and what people suffer due to the flagrant disparity in meeting their needs cannot be over-emphasised. Capitalism had made several attempts at tackling this phenomenon but to no avail.

Kapitalist iktisatçılar gelir dağılımı teorisini incelediklerinde, bireysel gelirin mal dağılımını tamamen göz ardı ediyorlar ve çözüm sunmadan, herhangi bir yorum yapmadan yalnızca rakam ve istatistiklerin yayımlanmasıyla yetinip kalıyorlar.

When the capitalist economists study the theory of income distribution, they completely ignore the mal distribution of individual income, and become contented with the publication of figures and statistics without offering a solution and without any comment.

Sosyalistler, mülkiyetin nicel olarak sınırlandırılmasının dışında, bu olguya bir çözüm üretmeyi başaramamışlardır. Komünistlere gelince, onların çözümü mülkiyetin yasaklanmasıydı. İslam ise mülkiyetin elde edilme yollarını ve harcama yöntemini belirleyerek etkin ve verimli bir dağıtımı sağlamış; ayrıca muhtaçlara, toplumun diğer üyeleriyle ihtiyaçlarını karşılamada göreli bir denklik sağlayacak maddi yardım sunmuştur. Bu nedenle İslam, adaletsiz dağılım olgusuna bir çözüm getirmiştir.

Apart from the quantitative restriction of ownership, the Socialists have not been able to conjure up a solution to this phenomenon. As for the communists, their solution was the prohibition of ownership. Islam on the other hand has ensured the effective and efficient distribution by determining the means of ownership and the method of disposal, and also by offering the needy financial assistance which secures for them a relative parity in meeting their needs with other members of society. Islam has therefore provided a solution to the phenomenon of maldistribution.

Ancak temel ihtiyaçlar bakımından insanlar arasında göreceli bir denklik bulunmasına rağmen, toplumda çok zengin bireyler de olabilir; İslam, mülkiyet konusunda eşitlik dayatmamış, bunun yerine her bireyin olağan ihtiyaçlarında başkalarından bağımsız olmasını emretmiştir. Buhârî, Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: "En hayırlı sadaka, ihtiyaç fazlasından verilendir." Bu büyük servetler, sahiplerinin tasarruf yapmasına zemin hazırlar ve onlara büyük gelirler elde etmelerinde yardımcı olur. Bu nedenle servet korunmuş olur; çünkü servet servet üretir, her ne kadar bu tür bir zenginliğin elde edilmesinde ve yatırım fırsatlarının oluşturulmasında kişisel çaba da rol oynasa da. Bu, ekonomi için bir tehlike oluşturmaz; aksine hem toplumun hem de bireyin ekonomik zenginliğinin artmasına yardımcı olur. Tehlike, çok büyük servetlere sahip bazı kişilerin paraları biriktirmesinde yatar; bu da gelir düzeyinin düşmesine, geniş çaplı işsizliğe ve dolayısıyla insanların yoksulluğa itilmesine yol açar. Bu nedenle paranın biriktirilmesiyle mücadele etmek esastır. Para, iki mal arasında, bir mal ile bir hizmet arasında ya da iki hizmet arasında bir değişim aracıdır; dolayısıyla bu değişimin ölçüsü işlevini görür. Bu nedenle para kıt hale geldiğinde ve insanlar onu elde edemediğinde değişim ortadan kalkar ve ekonomik çark durma noktasına gelir. Paranın el değiştirmesi arttıkça ekonomik faaliyet de ilerler.

However, despite the relative parity among people as far as the basic needs are concerned, there may be some very wealthy individuals in the society; Islam has not imposed the parity on ownership, but rather obliged that every individual is independent from others in his ordinary needs. Bukhari reported that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The best sadaqa is that which is given out of one’s wealth after sufficiency.” These large amounts of wealth prepare the ground for their owners to save, and help them acquire large incomes. Therefore the wealth remains intact, for wealth generates wealth, although personal effort plays a part in gaining such wealth and in generating the opportunities to invest the wealth. This does not pose a danger to the economy, on the contrary, it helps increase the economic wealth of the community as well as the individual. The danger lies in the hoarding of monies by some individuals with very large fortunes, leading to the fall in the standard of income and causing wide unemployment thus pushing people into poverty. It is therefore essential to tackle the hoarding of monies. Money is the medium of exchange between two properties, or between a property and a service, or between two services, hence it acts as a measure to this exchange. Therefore, when money becomes scarce and people are unable to obtain it, the exchange vanishes and the economic wheel comes to a grinding halt. The more that money changes hands, the more economic activity proceeds.

Bunun nedeni, her kişinin veya şirketin gelirinin mutlaka başka bir kişi veya şirketten kaynaklanmasıdır. Devletin tahsil ettiği fonlar devlet için gelir, bireyler için ise gider sayılır; devletin çalışanlara, projelere ve askerlerin maaşlarına vb. harcadığı paralar ise o kişiler için gelir, devlet için gider niteliğindedir. Çalışanın, askerin ve diğerlerinin harcadığı paralar ise mal ve hizmetlerini bu kişilere satanlar, örneğin kasaplar, bakkallar, ev sahipleri, tüccarlar gibi kimseler için gelirdir. Bu nedenle insanların gelirleri ve genel harcamaları sürekli dolaşım hâlindedir. Bir kişi bir miktar parayı biriktirirse, aslında o parayı piyasadan çekmiş olur; bu da harcamaların azalmasına ve o kişi bu parayı biriktirmemiş olsaydı onunla alışveriş yapacak olan kimselerin gelirlerinin düşmesine yol açar. Bu da mal talebinin azalması nedeniyle onların üretiminin düşmesine, dolayısıyla işsizliğe ve genel bir ekonomik gerilemeye neden olur. Sonuç olarak, paranın biriktirilmesi, insanların gelirlerinin düşmesi yoluyla kesinlikle işsizliğe ve ekonomik gerilemeye yol açar.

This is because every person’s or company’s income must originate from another person or company. Funds levied by the State are regarded as income to the State and an expense to the individuals, and the monies spent by the State on employees, projects and servicemen’s salaries etc. are in fact incomes to those people and an expense to the State; the monies spent by the employee, the serviceman, among others are incomes to those who sell their goods and services to those people, such as butchers, grocers, landlords, traders etc. Therefore, people’s incomes and their overall spending would be constantly circulating. If a person were to hoard a sum of money, He would in fact be withdrawing it from the market, and this would lead to a decrease in spending and to a decrease in the income of persons who would have had dealings with that person had He not hoarded that money. This in turn would lead to a decrease in their production, for the demand for goods decreases, thus leading to unemployment and an overall economic decline. Therefore, the hoarding of money leads definitely to unemployment and to economic decline due to the decline in people’s incomes.

Ancak şunu açıkça belirtmek gerekir ki ekonomideki bu zarar, tasarruftan değil, para biriktirmekten (parayı kenarda tutmaktan) kaynaklanmaktadır. Tasarruf istihdam döngüsünü durdurmaz; oysa para biriktirmek bunu yapar. Para biriktirmek ile tasarruf arasındaki fark şudur: birincisi, parayı bir amaç olmaksızın biriktirmek anlamına gelir. Bu, parayı piyasadan çekmek demektir. İkincisi ise yani tasarruf, belli bir amaç için para biriktirmek demektir; örneğin bir ev yapmak, bir düğün için ya da bir iş kurmak gibi amaçlarla para ayırmak gibi. Bu tür para birikimi piyasayı etkilemez, istihdam döngüsünü de etkilemez; çünkü parayı piyasadan çekmek anlamına gelmez, aksine belli bir zamanda harcamak üzere bir miktarı ayırmak anlamına gelir. Dolayısıyla bu para yatırıldığında yeniden dolaşıma girecektir. Bu nedenle tasarrufta bir sakınca yoktur; belirli bir amaç olmaksızın parayı kenarda tutmanın aksine.

It should however be made clear that this damage to the economy emanates from money hoarding and not from saving; saving does not halt the employment cycle whereas hoarding money does. The difference between hoarding money and saving is that the former means accumulating money without purpose. It means taking money away from the market, whereas, the latter i.e. saving, means accumulating money for a purpose, such as saving to build a house, or for a wedding, or to set up a business etc. This type of money accumulation does not affect the market nor does it affect the employment cycle, for it does not lead to taking money from the market, rather it means saving a sum in order to spend it at a given time, thus the money will circulate again once it is invested, there is therefore no harm in saving, unlike hoarding the money for no real purpose.

İslam, altın ve gümüş biriktirmeyi, bunun bir amaç için para biriktirmek anlamına geldiği gerekçesiyle helal kılmıştır. İslam, kendisini özgürleştirmek için bedel ödemek amacıyla çalışıp para biriktirmesine izin verdiği "mükatep" köleye izin vermiş; ayrıca bir erkeğin evlenmek istediği bir kadın için mehir biriktirmek ya da Hac'ca gitmek gibi amaçlarla para biriktirmesine de izin vermiştir. Biriktiren kişi, biriktirdiği paranın nisap miktarına ulaşması ve bir tam yıl elinde kalması durumunda yalnızca o zaman üzerine düşen zekâtı ödemek zorunda olacaktır. Altın ve gümüşün biriktirilmesini yasaklayan ayet indirildiğinde, bu iki metal o dönemde değişim birimi ve harcanan emeğin (işte) ölçüsü ile mal, hizmet ve mülklere biçilen değerin birimi niteliğindeydi; bu metallerin işlenmiş olup olmamasının bir önemi yoktu. Dolayısıyla yasak, doğrudan bunların değişim birimi olma özelliğiyle bağlantılıydı.

Islam has made it lawful to save gold and silver, for it means the accumulation of money for a purpose. Islam has permitted the “Mukatib” (contracting slave) to work and save money in order to pay for his freedom; Islam has also permitted a man to save money in order to accumulate a dowry for a woman He wishes to marry, or to save money in order to go to Hajj etc. The saver would only have to pay the Zakat due on the accumulated money if it reached the Nisab and remained in his possession for a full year. When the verse was revealed prohibiting the hoarding of gold and silver, these two metals represented at the time the units of exchange and measure of the effort spent (in work) and the units of value put on goods, services and properties, whether these were minted or not; the prohibition was therefore directly linked to the fact that they represented the unit of exchange.

Altın ve gümüşün biriktirilmesi, Kur'an'da açıkça yasaklanmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurur:

The hoarding of gold and silver was prohibited explicitly in the Qur’an. Allah (swt) says:

"Ve altın ve gümüşü biriktirip onları Allah yolunda harcamayanlar, kendilerini bekleyen şiddetli ve acı verici bir azabı bilsinler." [At-Tauba: 34]

“And let those who hoard gold and silver and do not spend them in the way of Allah know that a severe and painful punishment is awaiting them.” [At-Tauba: 34]

Altın ve gümüşü biriktirenler için öngörülen şiddetli azabın bu uyarısı, Şâri'in bundan kesin olarak sakınmamızı emrettiğine dair açık bir delildir; dolayısıyla altın ve gümüşü biriktirmek haramdır.

This warning of severe punishment for those who hoard gold and silver serves as a clear evidence that the Law Giver has decisively ordered us to refrain from doing so; it is therefore forbidden to hoard gold and silver.

Altın ve gümüşün biriktirilmesinin kesin olarak yasaklandığını gösteren delil şudur:

Evidence of the fact that the verse has conclusively forbidden the hoarding of gold and silver is reflected in the following:

1. Ayetin genelliği: Ayetin hem lafzındaki (mantuk) hem de anlamındaki (mefhum) ifadesi, altın ve gümüşün biriktirilmesinin kesin olarak yasaklandığına dair delil teşkil eder. Zekâtı verildikten sonra altın ve gümüşün biriktirilmesinin caiz olduğunu söylemek, açıkça belirtilmiş olan ayetin hükmünden vazgeçmek anlamına gelir. Bu anlayışa ancak ayetten bağımsız, böyle bir anlama götüren ya da ayetin hükmünü nesheden başka bir delil bulunmasıyla ulaşılabilir. Oysa ayetin açıkça gösterdiğinden başka bir anlama götürecek sahih bir nass yoktur ve ayetin anlamını çevirecek böyle bir delilin bulunması da beklenemez, çünkü ayetin anlamı kesindir. Diğer bir ihtimal ayetin neshedilmiş olmasıdır; ancak ayetin neshedildiğine dair hiçbir delil yoktur. Allah'ın (swt) şu ayetine gelince:

1. The generality of the verse: The text of the verse in Mantuq (words) and in Mafhum (meaning) serves as evidence about the clear-cut prohibition of hoarding gold and silver. To say that the hoarding of gold and silver is permitted once the Zakat has been paid would mean abandoning the rule of the verse, which is clearly indicated. This cannot be deduced from the verse unless there were another evidence, independent from this verse, leading to such an understanding or abrogating the rule of the verse. And there is no such sound text to lead us to understand other than what the verse clearly indicated, nor is it likely that such an evidence exists to avert its meaning, for the verse is conclusive in meaning. The other possibility would be that the verse has been abrogated, and there is no evidence to suggest that it has been abrogated. As for the verse where Allah (swt) says:

"Onların mallarından, onları arındıracak bir sadaka al." [At-Tauba: 103]

“Take from their wealth a Sadaqah that would purify them” [At-Tauba: 103]

Bu ayet, zekâtın farz kılındığı Hicri ikinci yılda indi; kanz (biriktirme) ayeti ise Hicri dokuzuncu yılda indi. Daha önceki bir vahiy, daha sonraki bir vahyi neshetmez. Zekâtı ödenen malın kanz sayılmadığını bildiren hadislere gelince, bunlardan Ümmü Seleme'den rivayet edilen ve Dârakutnî ile Ebû Dâvûd'un naklettiği hadis dışındakiler sahih olarak sabit değildir; bu konudaki diğer hadisler uydurmadır ve hem senet hem metin açısından reddedilmiştir. Ümmü Seleme hadisine gelince, mütevatir olsa bile ayeti neshedemez. Çünkü peygamber hadisleri, mütevatir olsalar bile Kur'an-ı Kerim'i neshedemezler. Kur'an lafzen kesindir ve Allah'a (SWT) Kur'an'la, hem lafzıyla hem manasıyla ibadet ederiz; mütevatir hadis ise yalnızca manen kesindir ve Allah'a (SWT) hadisin lafzıyla ibadet etmeyiz. Dolayısıyla Kur'an, mütevatir olsa bile hadislerle neshedilemez. Öyleyse lafzen ve manen kesin olan bir ayeti, Ümmü Seleme'nin rivayeti gibi tek kişiden nakledilen bir haber nasıl neshedebilir?

This verse was revealed in the second year of Hijra when the Zakat was made compulsory, whereas the verse of the Kanz (hoarding) was revealed in the ninth year of Hijra; and the earlier revelation does not abrogate the later revelation. As for the Ahadith relating that the wealth whose Zakat has been paid is not regarded as a hoarded wealth, these Ahadith have not been proven sound (Sahih) except the Hadith reported by Al-Daraqutni and Abu Dawud on the authority of Umm Salama; as for the other Ahadith in relation to this matter, they are fabricated and refuted in narration and in meaning i.e. in Sanad (chain) and in Matn (content). As for the Hadith of Umm Salama, it cannot abrogate the verse even if it were Mutawatir, for the prophetic Ahadith cannot abrogate the Holy Qur’an, even if these were Mutawatir, for the Qur’an is definite in text, and we worship Allah (swt) with the Qur’an in words and in meaning, whereas the Mutawatir Hadith is only definite in meaning, and we do not worship Allah (swt) in the words of the Hadith, so the Qur’an cannot be abrogated by the Ahadith even if these were Mutawatir. So how could the individual report, such as that of Umm Salama, abrogate a verse that is definite in text and definite in meaning?

2. et-Taberî, tefsirinde Ebû Umâme el-Bâhilî'den rivayet ederek şöyle dediğini nakleder: "Suffa ehlinden (fakirlerden) bir adam öldü ve sonradan elbisesinde bir dinar bulundu. Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Bu bir dağlamadır (yanıktır).' Sonra başka bir adam öldü ve elbisesinde iki dinar bulundu. Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Bu iki dağlamadır.'" Bunun sebebi, bu iki adamın sadakayla geçinmelerine rağmen altınlarının bulunmasıydı. Bir veya iki dinar, bundan zekât alınacağını söyleyebilmek için nisaba ulaşmaz. Dolayısıyla Allah'ın Resulü ﷺ onlar hakkında "bir dağlama ve iki dağlama" dediğinde, miktar zekâta tabi olmasa bile, onları hazine biriktirenler olarak nitelendirmiş oluyordu. Ayrıca O ﷺ, Allah'ın (SWT) şu sözüyle ifade ettiği hazine biriktirme ayetine atıfta bulunuyordu:

2. At-Tabari extracted in his commentary on the authority of Abu Umama Al-Bahili who said: “A man from the people of the Suffa (poor) died and a dinar was later found in his garment, upon this the Messenger of Allah (pbuh) said: ‘That is a branding (burn).” Then another man died and two dinars were found in his garment, and upon this the Messenger of Allah (pbuh) said: ‘That is two brands.’” This was because the two men were living off the Sadaqah while they had gold. One Dinar or two do not reach the Nisab in order to say that Zakat is taken out of them. So when the Messenger of Allah (pbuh) said about them “a branding and two brandings”, He (pbuh) was referring to them as hoarding, even though the amount is not liable for Zakat. He (pbuh) was referring to the verse of the hoarding where Allah (swt) says:

"O gün, bu servetleri Cehennem ateşinde kızdırılıp onunla alınları, yanları ve sırtları dağlanacaktır." [At-Tauba: 35]

“On the day their wealth will be heated in hell fire, and with which their foreheads, flanks and backs will be branded” [At-Tauba: 35]

3. Ayetin metninde iki husus üzerine bir uyarı vardır: Birincisi para biriktirmeye karşı, ikincisi ise Allah yolunda harcamamaya karşı uyarıdır. Yani altın ve gümüşü biriktirip bunları Allah yolunda harcamayanlara bir azap beklemektedir. Bu, para biriktirmeyen ve Allah yolunda harcamayan kişinin de günahkâr olduğunu, biriktirip Allah yolunda harcayanın da günahkâr olduğunu açıkça göstermektedir. Kurtubî şöyle demiştir: "Biriktirmeyen ve harcamayan da böyle (günahkâr) olmalıdır." Allah'ın "Allah yolunda" ifadesiyle kastettiği, cihattır, çünkü bu ifade harcamayla ilgilidir. Harcamayla bağlantılı olarak gelen "Allah yolunda" ifadesi cihat anlamına gelir. Kur'an'da bu ifade yalnızca bu anlamda ve başka bir anlamda gelmemiştir; bu ifade, harcamayla bağlantılı olarak Kur'an'da, cihat anlamına gelmeden geçmez.

3. The text of the verse contains a warning against two matters: The first is against the hoarding of money, and the second is against not spending in the way of Allah i.e. those who hoard gold and silver and do not spend them in the way of Allah, a punishment would be awaiting them. This clearly indicates that He who does not hoard money and does not spend in the way of Allah is sinful, and He who hoards and does spend in the way of Allah is also sinful. Al-Qurtubi said: “He who does not hoard and does not spend must be like that (sinful) as well.” What Allah means by “in the way of Allah” is Jihad, for it is linked to spending. The phrase “in the way of Allah” means Jihad if it is linked to spending. It came in the Qur’an with this meaning alone, and nothing else; this phrase does not appear in the Qur’an linked with spending without it meaning Jihad.

4. Buhârî, Zeyd İbn Vehb'den rivayet etmiştir. Zeyd şöyle demiştir: "Er-Rebeze'de Ebû Zer'in yanından geçtim ve ona sordum: 'Seni buraya ne getirdi?' O şöyle cevap verdi: 'Biz Şam'da bulunuyorduk ve orada şunu okudum:

4. Bukhari reported on the authority of Zayd Ibn Wahab who said: “I passed by Abu Dharr in Al-Rabtha so I asked him: ‘What brought you here?’ He replied: ‘We were in Ash-Sham where I recited:

"Altın ve gümüşü biriktirip bunları Allah yolunda harcamayanlara, onlara acı bir azabın beklediğini bildir." [At-Tauba: 34]

“And those who hoard gold and silver and do not spend it in the way of Allah, then tell them that a painful punishment is awaiting them.” [At-Tauba: 34]

Muâviye dedi ki: "Bu bizi ilgilendirmez, yalnızca kitap ehlini ilgilendirir." Ebû Zer dedi ki: "Hayır, gerçekten de hem bizi hem onları kapsar." Bunu İbn Cerîr de Ubeydullah b. Kâsım aracılığıyla, o da Hassân'dan, o da Zeyd b. Vehb'den, o da Ebû Zer'den rivayet etmiştir. Rivayette olay anlatılmış ve şu eklenmiştir: "Muâviye ile aramdaki tartışma kızışınca Muâviye, Osman'a yazarak benden şikâyet etti. Osman da bana yazıp huzuruna çağırdı, ben de yanına gittim. Medine'ye vardığımda insanlar, sanki beni daha önce hiç görmemişler gibi etrafımı sardılar. Bunun üzerine durumu Osman'a şikâyet ettim. Bana, 'Biraz uzaklaşın (Medine'den)' dedi. Ben de, 'Allah'a yemin ederim ki söylediklerimden asla vazgeçmeyeceğim' dedim." Demek ki Ebû Zer ile Muâviye arasındaki tartışma, âyetin muhatabının kim olduğu üzerineydi, anlamı üzerine değildi. Ayrıca o dönemde, zekâtı verilen paranın hazine (biriktirilmiş mal) sayılmayacağını bildiren bir hadis mevcut olsaydı, Muâviye kendi görüşünü savunmak ve Ebû Zer'i reddetmek için kesinlikle onu kullanırdı. Muhtemeldir ki bu tür hadisler Ebû Zer olayından sonra uydurulmuştur ve bu hadislerin sahih olarak sınıflandırılmadığı da teyit edilmiştir.

Mu’awyya said: “This does not concern us, it only concerns the people of the book.” Abu Dharr said: “It does indeed include us and them.” This was also reported by Ibn Jarir on the authority of Ubaydullah ibn Qasim from Hassam from Zayd Ibn Wahab from Abu Dharr: “The incident was mentioned and it was added: The argument about the matter between Mu’awyya and myself became heated so He wrote to Uthman complaining about me. Then Uthman wrote to me and summoned me to him, so I went to him.When I reached Madinah people overwhelmed me as if they hadn’t see me before, so I complained about the matter to Uthman, He said to me: “Distance yourselves slightly (away from Madinah)”, so I said: “By Allah I shall never abandon what I have been saying.” Therefore, the argument between Abu Dharr and Mu’awyya was regarding whom the verse referred to, and not regarding its meaning. Besides, had there been a Hadith at the time stating that the money for which its Zakat has been taken out would not be considered as hoarded wealth, then surely Mu’awyya would have used it to argue his case and refute Abu Dharr. It is likely that such Ahadith have been fabricated after the Abu Dharr incident, and it has also been confirmed that such Ahadith are not classified as Sahih.

5. Dilsel olarak, Al-Kanz (biriktirme), parayı yığmak anlamına gelir; biriktirilmiş para ise birikmiş para demektir. Kanz ayrıca yerin altına ya da üstüne yığılıp saklanan her şey için de kullanılır. Kur'an'ın kelimeleri, şeriat anlamına dair bir açıklama belirtilmediği sürece, yalnızca dilsel anlamlarıyla açıklanabilir; eğer böyle bir açıklama belirtilmişse, o zaman şeriat anlamıyla açıklanırlar. Kanz kelimesinin bir şeriat anlamına sahip olduğu kanıtlanmamıştır; bu nedenle yalnızca dilsel anlamıyla açıklanmalıdır; yani amacı olmadan parayı biriktirip yığmak. Bu biriktirme kınanmış bir davranıştır ve Allah (c.c.), bu konuda uyarmış ve bunu yapanlara ağır bir ceza vaat etmiştir.

5. Linguistically, Al-Kanz (hoarding) means piling up money, and hoarded money means accumulated money. Kanz also means anything piled up and hidden underground or overground. The words of the Qur’an can only be explained with the linguistic meaning, unless a Shari’ah meaning to such words is mentioned, in which case they would then be explained with the Shari’ah meaning. It has not been established that the word Kanz has had a Shari’ah meaning, therefore it must be explained with its linguistic meaning only, which is to hoard money and pile it up without purpose. This hoarding is abhorred and it is the one which Allah (swt) warned against and for which He promised the perpetrator a severe punishment.