Bu, iki bedenin (Abdan) mallarıyla ortaklık yapmasıdır. Yani iki kişi mallarıyla ortak olur, işi paylaşır ve kârı aralarında bölüşürler. Buna 'İnan ortaklığı denir; çünkü tasarruf haklarında eşittirler. 'İnan, eşit koşulda ve eşit mesafede yarışan iki binicinin, atları eşit olduğunda dizginlerinin (‘İnan) de eşit olması anlamına gelir. Bu ortaklık türü, Sünnet ile ve Sahabe'nin icmâı ile caizdir. İnsanlar Peygamber ﷺ ve Sahabe zamanından beri bu tür ortaklığa girmişlerdir.

This is two bodies (Abdan) associating with their properties. Namely, two persons associate with their properties and share the work dividing the profit between them. It is called a company of ‘Inan because they are equal in their right of disposal where ‘Inan means two riders in a race if their horses are equal and their race is equal, so their bridles (‘Inan) are equal. This form of company is allowed by the Sunnah (of the Prophet) and Ijma’a of the Sahabah (consensus of the Companions). People have entered into this form of partnership since the time of the Prophet (pbuh) and the Sahabah.

Bu tür bir ortaklıkta sermaye paraya dayanır; çünkü para, malların ve satışların değerini temsil eder. Akit sırasında parayla değerlendirilmedikçe mallar üzerinden ortaklık kurulmasına izin verilmez. Bu andaki değeri sermayeyi oluşturur. Sermayenin belirli ve tasarrufa elverişli olması şarttır. Bu nedenle bilinmeyen bir sermaye, mevcut olmayan bir mal veya bir borç üzerine ortaklık kurulamaz; çünkü sermayeye taksim anında başvurulması gerekir ve borç hemen tasarruf edilebilir olmadığından, ortaklığın amacı da bu yolla gerçekleşmez. İki mal payının eşit olması ya da aynı cinsten olması gerekmez. Ancak ikisi de tek bir ölçüyle değerlendirilmelidir ki her iki pay tek bir mal hâline gelsin. Dolayısıyla örneğin Mısır parası ile Suriye parası ile ortak olmak caizdir; ancak bunlar aralarında fark kalmayacak şekilde tek bir değerle ölçülmeli ve aynı cinsten olmuş sayılmalıdır. Ortaklık sermayesinin tek bir mal ve iki ortak için ortak olması şarttır; öyle ki hiçbir ortak kendi malını diğerinin malından ayıramasın. Ayrıca iki ortağın da sermaye üzerinde tasarruf yetkisine sahip olmaları şarttır. Eşit ortaklık (İnan ortaklığı) vekâlet ve güven esasına dayanır. Ortaklar, malları teslim etmek ve birbirlerine o malı tasarruf etme izni vermek suretiyle birbirlerine güvenirler. Ortaklık kurulduktan sonra tek bir tüzel varlık hâline gelir. Ortakların bizzat çalışmaya başlaması zorunludur; çünkü ortaklık onların bedenleri üzerine kurulmuştur. Hiçbirinin, kendi adına şirket için çalışması amacıyla başka bir kişiyi görevlendirmesine izin verilmez. Şirket bir bütün olarak kimi isterse çalıştırır ve kimin bedenini isterse çalışan olarak kullanır; bu, ortaklardan birinin çalışanı olarak değil, şirketin çalışanı olarak olur.

In this type of company, the capital is represented by money, because money represents the value of the properties and the sales. It is not allowed to enter into partnership over merchandise unless it was evaluated in monetary terms at the time of contract. Its value at this time represents the capital. It is a condition that the capital be defined and disposable. The partnership is thus not allowed to be formed over an unknown capital, absent property or a debt as the capital has to be referred to at the time of division and because the debt cannot be disposed with immediately and this is the aim of the company. It is not necessary that the two property shares are equal or of the same kind. However, they must be evaluated by one measure so that both shares become one property. It is, therefore, valid to become partners with, for example, Egyptian and Syrian money, but these should be evaluated by one value so that there is no difference between them and they become one of the same kind. It is a condition that the capital of the company be one property and common for both such that neither partner can differentiate his property from the other’s. It is also conditional that the two partners have authority over the capital. The ‘Inan (equal) company is based on delegation and trust. The partners trust each other through handing over properties, and by delegating permission to each other to dispose of property. Once the company has been formed it becomes one entity. It is obligatory for the partners to start work themselves as the company is established upon their bodies. Neither of them is allowed to delegate another person to work for the company on his behalf. The company as a whole employs whom it wants and uses the body of whom it likes as its employee not as an employee for one of the partners.

Ortaklardan iki veya daha fazla olanın her biri, Allah'ın (SWT) şirket için yararlı gördüğü şekilde ticaret yapmasına izin verilir. Ortakların her biri ayrıca bedeli tahsil etmek ve satın alma işlemleri yapmak, borç için dava açmak ve ödenmesini talep etmek, havale göndermek ve havale kabul etmek ve kusurlu malları iade etmek konusunda da yetkilidir. Şirketin sermayesini kiralamak ve kiraya vermek de her birine serbesttir; çünkü şirket için elde edilen faydalar, tıpkı alım satım gibi, emtia niteliğindedir ve aynı şekilde değerlendirilir. Her ortak, örneğin bir araba gibi bir malı satabilir veya satış amacıyla bir emtia olarak kiraya verebilir. Şirkete ait fayda, emtianın kendisi gibi olur ve onunla aynı değerdedir.

It is allowed for any of the two or more partners to trade in whatever way He feels is beneficial to the company. Each of the partners is also allowed to collect the price and make purchases, to litigate for and request payment of debt, to remit and accept remittance, and to return faulty goods. Each is allowed to hire and lease the capital of the company, as the benefits to the company are as good as the commodities, in a similar way to selling and buying. Each partner would be allowed to sell an item like a car for example, or to lease it in its capacity as a commodity for sale. The benefit to the company becomes like the commodity itself and is as good as this.

Ortakların sermaye paylarının eşit olması şart değildir; ancak tasarruf hakkında eşit olmaları gerekir. Sermaye açısından ortakların farklı veya eşit paylara sahip olmaları caizdir; kâr ise onların kararlaştırdıkları şekilde paylaştırılır. Dolayısıyla kârda eşitliği şart koşmak ya da birine üstünlük tanımak da caizdir. Abdurrazzâk'ın el-Câmi'de rivayet ettiğine göre Ali (ra) şöyle demiştir: "Kâr, onların kararlaştırdığına göredir." İnan ortaklığında zarara gelince, bu yalnızca sermaye payına göre olur. Sermaye payları eşitse zarar aralarında eşit olarak paylaştırılır; sermaye üçte birler hâlinde bölünmüşse zarar da üçte birler hâlinde paylaştırılır. Bunun dışında bir şart koşmuşlarsa, bu şartlarına bir değer verilmez. Zarar hükmü, ortakların şartlarına bakılmaksızın, sermaye paylarının oranına göre zararın dağıtılmasıyla uygulanır. Bunun sebebi, emeğin mal kaybetmemesi, yalnızca harcadığı çabayı kaybetmesidir. Zarar, dolayısıyla sermaye üzerinde kalır ve ortakların paylarına göre dağıtılır. Çünkü ortaklık bir vekâlet türüdür. Kural şudur: Vekil zarardan sorumlu tutulmaz; zarar, vekil eden kişinin malı üzerinde kalır. Abdurrazzâk, el-Câmi'de Ali (ra)'den şöyle rivayet etmiştir: "Zarar (el-Vadî'a) sermayeye aittir, kâr ise onların kararlaştırdığına göredir."

It is not conditional that the two partners have equal shares, but it is necessary that they are equal in the right of disposal. With regard to the capital, it is valid that the partners have different or equal shares, while the profit is divided as they stipulate. It is thus valid to stipulate equality in the profit or to give preference. According to what ‘Abdurrazzaq narrated in Al-Jami’, ‘Ali (ra) said: ‘The profit is according to what they stipulated.’ With regard to losses in the ‘Inan company, it is according to the capital share only. If their shares are of equal value then the loss between them is divided equally, and if the capital is divided in thirds then the loss is divided in thirds. If they stipulated other than that, no value will be given to their stipulations. The rule on loss is then executed without regard to their stipulations, by dividing the loss based upon the ratio of their capital shares. This is because the body does not lose property; rather it loses the spent effort only. The loss is thus carried on the capital and it is distributed according to the shares of the partners. This is because a company is a form of representation (Wakala). The rule is that the deputy is not held responsible for the loss but the loss is carried upon the property of the deputising person. Abdurrazzaq narrated in Al-Jami’ from ‘Ali (ra): “The loss (Al-Wadhi’a) is upon the capital and the profit is according to what they stipulated.”