ملکیت دا الهی حکم په یوه شی یا یوه ګټه باندې د تعریف په توګه بیان شوې ده، هغه کار چې د هغې څښتن ته دا حق ورکوي چې له هغه شي څخه ګټه واخلي او د هغې عوض ترلاسه کړي. نو ملکیت هغه الهی حکم دی چې د شي یا ګټې په اساس اټکل کیږي؛ بل عبارت، دا د شارع اجازه ده. د مال تصرف یوه داسې خبره ده چې له همدې الهی حکم څخه راځي، یعنې د شارع له هغه اجازې څخه چې مالک ته یې د شي د کارولو او د هغې د عوض د اخیستو حق ورکړی دی. د ملکیت شوي شي تصرف، له همدې کبله، د شارع د اجازې په واسطه محدود دی، ځکه ملکیت پخپله د شي د کارولو لپاره د شارع اجازه ده، او تصرف د شي په کارولو معادل دی. څرنګه چې مال د الله (ج) دی، او هغه (ج) انسان ته دا ټاکلی چې د خپلې اجازې سره دا مال وکاروي، نو د فرد ملکیت د مال یوه داسې دنده ده چې ده ته ترسره کول دي، د دې لپاره چې مال وکاروي او پانګونه یې وکړي، نه دا چې یوازې ځان ته یې وساتي. دا ځکه چې کله څوک مال ملکوي نو دا د دې لپاره کوي چې ترې ګټه واخلي، او په دې کې هغه د شریعت د حدودو پابند دی، او د کارولو په طریقو کې آزاد نه دی. هغه حتی که شی ملکوي، په خپل شی باندې د تصرف کولو کې هم آزاد نه دی. دلیل دا دی چې که هغه شی په ناروا توګه وکاروي، لکه په بې عقلۍ یا اسراف سره یې ولګوي، نو دولت باید هغه له مال څخه منع کړي او د تصرف څخه یې وساتي، او په دې توګه هغه له هغه مسئولیت څخه محروم کوي چې ورته ورکړل شوی و. له همدې امله، د شي تصرف او کارول هغه کار دی چې د ملکیت څخه مفهوم ورڅخه اخیستل کیږي، یا دا د همدې ملکیت اغیز دی. د ملکیت شوي شي تصرف د مال د زیاتولو (پانګونې) حق او د ژوند د مصارفو او د ډالیو د ورکولو لپاره د هغه د لګولو حق هم شامل کوي.

Ownership has been defined as a divine rule concerning an object itself or a benefit, a matter which requires that its owner is entitled to use the thing and receive a recompense for it. Thus, the ownership is the divine rule estimated in terms of object or benefit; in other words it is the permission of the Lawgiver. The disposal (of the owned objects) is a matter, which therefore results from this divine rule, namely from the permission of the Lawgiver that entitled the owner to use the object and be compensated for it. The disposal of the owned thing is thus restricted by the permission of the Lawgiver because the ownership itself is the permission of the Lawgiver to use the object, and disposal is equivalent to using the object. Since property belongs to Allah (swt), and He (swt) appointed man to use this property with permission from Him (swt), then the individual’s ownership of a property is similar to a job He performs to use the property and to invest it, rather than owning it. This is because when the person owns a property He does so to benefit from it, and He is restricted in that by the limits of the Shar’a and not left free in his methods of utilisation. He is also not free in his disposal of the object itself even if He owned it. The evidence for this is that if He disposed of it by using it illegally such as using it foolishly or wastefully, the State has to deny Him access to the property and prevent Him from disposing of it, thus denying Him the responsibility for disposal which had been granted to him. Therefore, the disposal of the object and its usage is a matter which is implied by its ownership, or it is the effect of this ownership. The disposal of the owned thing includes the right of increasing (investing) the property and the right to spend it for living expenses and for giving gifts.