په دې هیڅ فرق نه کوي چې د بدلون معاملې څومره زیاتې او بېلابېلې وي، دوی به تل یوازې د یوه ډول پیسو د بل ورته ډول پیسو سره تبادلې پورې محدودې وي، یا د یوه ډول پیسو د بل بېل ډول پیسو سره تبادلې پورې. معامله یا یوازې د نغدو پیسو او بلو نغدو پیسو ترمنځ کېږي، یا د ذمې (پور) او بلې ذمې ترمنځ. تبادله د نغدو پیسو او ذمې ترمنځ نه شي کېدای. کله چې د تبادلې معامله ترسره شي، نو هغه هغه وخت نافذه کېږي کله چې عقدونه او نغدېدل (تسلیم) تر سره شي، او د دواړو معاملې کوونکو هیڅ یو هم خپل وعده نشي بیرته اړولای، پرته لدې چې ثابته شي چې ډېر سخت دوکه یا عیب موجود وو، په دې صورت کې د دواړو معاملې کوونکو یو ته اجازه ده چې له معاملې څخه بیرته ووځي. که مثلاً د دواړو معاملې کوونکو یو کوم عیب په هغه څه کې وموندلی چې هغه یې اخیستی وو، لکه دا چې هغه سپینه زر چې یې اخیستي وو کې مس موجود وو، یا دا چې سپینه زر تور شوي وو، نو هغه اختیار لري چې اخیستي توکي بیرته ورکړي یا یې د هغه بیې پر بنسټ چې د معاملې په وخت کې موافقه شوې وه، ومني. دا پدې مانا ده چې توکي بیرته ورکول جایز دي، په دې شرط چې د معاملې په وخت کې د همغه نرخ سره سم وي. که د دواړو معاملې کوونکو یو توکي ومنلي، معامله نافذه ده، او که هغه بیرته ورکول وغوښتل، معامله لغوه کېږي. که مثلاً یو څوک د ۲۴ قیراطه سره زر په بدل کې ۲۴ قیراطه سره زر واخلي، خو وروسته ومومي چې اخیستی زر یوازې ۱۸ قیراطه دي، دا دوکه ګڼل کېږي، او په دې صورت کې هغه اختیار لري چې یا معامله د هغه تبادلې نرخ سره چې د معاملې په وخت کې موافقه شوی و ومني یا یې رد کړي. نو که هغه څوک چې سره زر یې په سره زرو بدل کړل، د عیب سره زر د رعایت (تخفیف) په بیه ومني، دا جایز نه دی، ځکه په دواړو توکو کې یو ته د لوړې ارزښت ورکول کېږي، او د برابرۍ شرط چې د "ورته ډول" معاملې شرط دی، نه پوره کېږي.